طرحی نو درانداز | اعتماد
سه ماه - بهعبارتی نود شبانهروز- زمان زیادی است برای ماندن بین مرگ و زندگی. درستترش میشود سه ماه از گردونه زندگی خارجشدن و به تخت چسبیدن؛ مساله بغرنجی است. حالا اگر کسی که با این توقف دستوپنجه نرم میکند، زنی باشد که حرفهاش روزنامهنگاری است، این غفلت از جهان اطراف برایش هضمنشدنیتر خواهد بود. پونه، دختر یکییکدانه آذر، بعد از تصادف به یک کمای طولانی رفته و حالا که به زندگی برگشته، تلاش میکند به بهانه این حفره زمانی که در زندگیاش به وجود آمده، آدمهای اطرافش، چالشها و رابطههایشان را بررسی کند.
«کمی مایل به سرخ» [اثر فرشته نوبخت] پر از کلیشههای دوستداشتنی است؛ خانهباغِ قدیمی بزرگ، آبا و پسر خانهزادش که امورات خانه را به عهده دارند، و خاطرات پونه از بازیهای کودکی. با اینحال آنچه این داستان را از سایر داستانها متمایز میکند و به آن عمق میبخشد، نه این کلیشهها، که یک اتفاق خاص است؛ تصادفی که بهسبب آن راوی جوان به کما میرود. این تصادف باعث میشود که زن جوان رمان که یک ازدواج ناموفق داشته و رابطه جدیدی را هم شروع کرده، با این توقف نسبتا طولانی در مسیر خود، بار دیگر به زندگی بازگردد. این خواب سهماهه او را از دنیای شلوغ و درهمی که در آن میزیسته، دور میکند. او بعد از به هوش آمدن سعی دارد با مرور و تحلیل خاطرات و با کمک خانواده و دوستانش خلئی را که در ذهنش به وجود آمده، پر کند؛ او میخواهد که جهان پیرامونش را از نو بشناسد، دوستان و روابطشان را بپذیرد و کارهای گذشتهاش را عیبیابیکند.
شخصیتپردازی کاراکترها در این رمان به گونهای است که هرکدام بهنوعی، در تحول فکری «پونه» -شخصیت محوری داستان- نقش مهمی را ایفا میکنند. امیر - دایی روانشناسی- که از بیماری ارثی روانپریشی رنج میبرد، علی - همسر سابق پونه- که یک بازیگر معروف تئاتر است، مهرداد -همکار او- که رابطه عاشقانه نصفهونیمهای بینشان است، آذر - مادر چیتانپیتان پونه- که زندگیاش وابسته به حضور آبا و احد است، لیلای شاد و شنگول، تکین و سایر شخصیتها که هرکدام در جای خود بهدرستی قرار گرفتهاند. زاویهدید رمان ترکیبی است؛ ماجرا در ابتدا با زاویهدید دانایکل شروع میشود و سپس بهصورت اول- شخص (از زبان پونه) ادامه پیدا میکند. این ویژگی اگرچه ممکن است در فصلهای ابتدایی خوشایند خواننده نباشد، ولی با پیشرفت داستان، جزیی از آن میشود.
اگرچه نویسنده، داستان را در دنیایی وابسته به اینترنت و شبکههای اجتماعی روایت کرده و دیالوگهای روشنفکرانه را چاشنی کار میکند، ولی در قسمتهایی از متن نیز با هوشمندی، خاطرات نوستالژیکی را - از بوی آش و سیر و نعناع گرفته تا نوبرانه گیلاس یا حتی قالیچههای گلی و عمارت اجدادی- خلق میکند. آنچه پونه در دیروز و امروزش و در مواجهه با دیگران جستوجو میکند، در نهایت او را به دنیایی تازه میبرد؛ دنیای تازهای که برای به دست آوردنش باید گذشته را دور بریزد: «حالا فقط به خانه تازهام فکر میکنم؛ به پنجرهها، به کرکرههای چوبی تازه، چند گلدان، یک دست میز و صندلی و کاناپهای راحت و بزرگ، به گردگیری و تمیزکاری و خرید برای یخچال... با اینکه وقتی برگردم تهران، جایی را دارم که از آن خودم است؛ بکر، بیخاطره، نو، تازه، خوشبو.»
................ تجربهی زندگی دوباره ...............
