«مجموعه مقالات هم‌اندیشی میرزاآقا تبریزی؛ پیشگام ادبیات نمایشی در ایران» اثر شهاب پازوکی توسط فرهنگستان هنر منتشر و راهی بازار نشر شد.

مجموعه مقالات هم‌اندیشی میرزاآقا تبریزی؛ پیشگام ادبیات نمایشی در ایران

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر،‌ تهیه کننده‌ی این‌کتاب عضو هیئت علمی پژوهشکده هنر است و کتاب پیش‌رو تلاشی برای معرفی احوال، دیدگاه‌ها و آثار میرزا آقا تبریزی، نخستین نمایش‌نامه‌نویس زبان فارسی و یکی از پیشگامان تأثیرگذار در تاریخ تئاتر و ادبیات نمایشی ایران است. مقالات ارائه‌شده در این مجموعه، در چارچوب رویکردهای تحلیلی مختلف به نقد و بررسی نمایش‌نامه‌های میرزاآقا می‌پردازند یا چشم‌اندازی از شرایط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دوران آفرینشگری او را ترسیم می‌کنند.

مجموعه مقالات هم‌اندیشی میرزاآقا تبریزی شامل مقدمه دبیر علمی همایشی که درباره این‌شخصیت برگزار شد و دو یادداشت با عناوینِ «پرونده کشف و نشر آثار میرزا آقا تبریزی» از حسین محمدزاده صدیق و «اهم کسانی که درباره میرزا آقا تبریزی تلاش کرده‌اند؛ و یک مقاله ناشناخته» از رضا همراز است.

عناوین مقالات چاپ‌شده در این‌کتاب به‌ترتیب عبارت‌اند از:

مطالعه‌ای درون‌متنی بر مسئله تعلق زمان و مکان در نمایش‌نامه‌های میرزاآقا تبریزی با رویکر «تقلیل پدیدارشناسانه» از محمد اوحدی‌حائری؛ کاربرد بیانی زبان و بلاغت ادبی در نمایش‌نامه‌های میرزاآقا تبریزی به جهت خلق کنش دراماتیک از رحمت امینی و بهارسادات بنی‌جمالی؛ تأثیر زمینه‌های فکری انقلاب مشروطه بر آثار نمایشی میرزاآقا تبریزی نخستین نمایش‌نامه‌نویس زبان فارسی از غلامحسین دولت‌آبادی؛ بررسی فردگرایی در آثار نمایش‌نامه‌نویسان دوره قاجار از نرجس روشن، مهدی کشاورزافشار و فاطمه یگانه؛ سویه‌های هراس در آثار میرزاآقا تبریزی: تحلیلی گفتمانی از میترا علوی‌طلب، محمدباقر قهرمانی؛ ویژگی‌های کمیک در دو نمایش‌نامه «حکایت اشرف‌خان، حاکم عربستان» و «طریقه حکومت زمان‌خان بروجردی» برپایه نظریات ملوین هلیتزر از سید آریا قریشی؛ بررسی و تحلیل «مکان» در آثار میرزا آقا تبریزی از عبدالحسین لاله و لیلا محمدپور؛ وضعیت نمایش‌نامه‌نویسی آذربایجان در عصر میرزاآقا تبریزی از مریم مجازی؛ بررسی جایگاه مفهوم «فساد ساختاری و سیستماتیک» حاکم بر جامعه ایرانی در نمایش‌نامه‌های میرزا آقا تبریزی از محمدحسین نظری‌حائل

این‌کتاب با ۲۲۷ صفحه و شمارگان ۵۰۰ نسخه منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...
آیا می‌توان در زبان یک متن خاص، راز هستی چندلایه و روزمره‌ انسان عام را پیدا کرد؟... هنری که انسان عام و مردم عوام را در خود لحاظ کرده باشد، به‌لحاظ اخلاقی و زیباشناسانه برتر و والاتر از هنری است که به عوام نپرداخته... کتاب خود را با نقدی تند از ویرجینیا وولف به پایان می‌برد، لوکاچ نیز در جیمز جویس و رابرت موزیل چیزی به‌جز انحطاط نمی‌دید... شکسپیر امر فرازین و فرودین را با ظرافتی مساوی درهم تنید، اما مردم عادی در آثار او جایگاهی چندان جدی ندارند ...