روایتی از زنان جامعه معاصر | اعتماد
«این خیابان سرعتگیر ندارد» دومین اثری است که از مریم جهانی نویسنده کرمانشاهی روانه بازار نشر شده است. مجموعه داستان کوتاه «چراغهای خاموش» به عنوان نخستین کار داستانی او در سال 1393 توسط انتشارات هزاره ققنوس منتشر شد. تنوع تماتیک و فنی و «آن» داستانی قصههای مجموعه یاد شده پیشاپیش از نویسندهای جدی، پیگیر و خوشآتیه حکایت میکرد.
درونمایه و مضمونی که جهانی در مجموعه اول خود و رمان اخیر پی میگیرد؛ زن و موقعیت او در جامعه معاصر است. اما تفاوت عمدهای در این کار داستانی بلند از نظر اجرای تم و درونمایه در قیاس با «چراغهای خاموش» به چشم میخورد. در غالب قصههای مجموعه «چراغهای خاموش» زنها در موقعیتی منفعل و تماشاگرانه قرار دارند. آنان تنها روایتگر راکد وضعیتهای اجتماعی، خانوادگی و فردی هستند. عمل و حرکت آنان دست بالا و در شرایط حاد روحی صرفا در قالب اعتراض و فریادی فاقد کنش شنیده میشود. اما شخصیت «شهره» راوی «این خیابان...» زنی است عاصی و ستیزنده: «در کلانشهر ما زنی پیدا نمیشود که دندههای دوزاری را مثل من با لذت عوض کند یا دخلش که پر میشود خوشی بزند زیر دلش و ویرش بگیرد آینه بنز پارکشده بغل خیابان را ببوسد و ویقویق دزدگیرش را در بیاورد. در کلانشهرها زنها محتاط رانندگی میکنند و نمیدانند چه کیفی دارد شنیدن ناله موتور وقت دنده معکوس یا لایی کشیدن بیترس لابهلای ماشینهای مدل بالا» (ص 6).
این افتتاحیه روایی ما را با زنی آشنا میکند که در خارج از دایره زنان مالوف و معمول جامعه قرار میگیرد. این غرابت در ذهنیت و فعلیت راوی و در وجوه مختلف شخصیت او در سراسر زمان هویدا است. او از آن دست زنانی نیست که حاضر باشد روابط نسبی و سببی خود را طبق موازین جامعه مردمحور نظم و نسق دهد. از اینروی، از بسیاری از امکانات و امتیازات زندگی روزمره که زنان عادی و منفعل از آن برخوردارند، روی میتابد و با وجود مخالفتهای خانواده، همسر و اطرافیان و با وجود فضای خشن و مردسالارانه حاکم، به کار رانندگی تاکسی مشغول میشود. از این راه او نهتنها خودکفایی مالی بلکه استقلال شخصیتیاش را نیز به رخ میکشد. هرچند که برای حفظ این شرایط ناگزیر است در منشی مردانه و با خلق و خویی مذکرمآبانه وارد گود شود و تا پای هر خطری در تداوم این شیوه زیست پافشاری کند.
رمان «این خیابان...» واجد شروعی غافلگیرانه و ناگهانی است. نویسنده بینیاز به مقدمهچینی و بسترسازی نقلی، به مدد ابزار روایی صحنه و کنش، روایت را میآغازد و خواننده را یکراست به دنیای ذهنی و عینی راوی پرتاب میکند. به کلوزآب (نمای درشت) صحنه آغازین توجه فرمایید: «نازل را فرو میکنم تو سوراخ باک. نفس عمیقم پر بوی بنزین و عطر نان ساجی و باران میشود و مُخم اِرور میدهد که کدام بو به کدام بو است؟ مادر شیشه را کمی پایین میکشد و خانمآبانه دو اسکناس ده هزاری میگیرد بیرون.
- بیا سرهخور پول بنزینه حساب کن.» (ص15).
کل روایت رمان بر مشاهدات، خاطرات و گذشته راوی مبتنی است که به صورت زاویه دید اول شخص مفرد ارایه میشود. با وجود مدرنیستی بودن رمان، ساختار روایی آن فاقد صناعت و تمهیدی پیچیده و تودرتو است. با آنکه سیر حرکت وقایع در زمان حال پیش میرود و رویدادها و ملاحظات راوی تداوم آنی و لحظهای دارند، با این حال بخشی از شخصیتپردازی راوی در پرتو تداعیها، گذشتهها و خاطرات است که ذرهذره شکل میگیرد و لایههای آن بر خواننده آشکار میشود.
در موازات شخصیت محوری شهره، زنان دیگر رمان هر یک به طریقی وجهی از شخصیت زنان جامعه معاصر را باز میتابانند؛ «شراره» خواهر راوی نمادی از زن معمولی، تسلیم و مطیع هنجارهای مردسالارانه است. مادر راوی، حامل همان دغدغههای حفظ شرایط حال و رفتارهای محتاطانه است، خانم ریحانی پیرزن همسایه بیانگر زنی بیپناه و مغلوب است و محبوبه دخترخاله راوی، زنی است در برزخ مبارزه و تسلیم. از نقطهنظر پرداخت و شخصیتپردازی شخصیت محبوبه درخشان است. محبوبه روی دیگر شهره است، بهعبارتی اگر شهره صورت بیرونی، سر تق، خستگیناپذیر و عصیانگر زن رمان است، محبوبه وجه درونی، فرهیخته و مستاصل آن به حساب میآید؛ زنی که اعتراض و خشم خود را نه به شکلی بیرونی و فیزیکی بلکه در فرمی درونی و نمادین بروز میدهد.
تلاش مریم جهانی در ساختن یک موقعیت عینی آشنا در جهت درک درونی و احساس و اندیشههای شخصیت راوی قابل توجه است. بهواسطه همین رویکرد، کنش و گفتار و نگاههای او در غالب صحنههای رمان ملموس و جسمیت یافته است. البته در نیل به این عینیتگرایی، از زبان رمان نیز نباید غافل ماند؛ زبانی شسته رفته، پاک و همخوان با ذهن و کنش شخصیتها:
«چشمهایم را میبندم. یک ساعت که بخوابم صفر کیلومتر میشوم و میتوانم تا ده شب دندههای دوزاری عوض کنم» (ص39) .
«مود عشق و عاشقی مثل بوی بنزین از سرم میپرد. رادیات مغزم خنک میشود» (ص 30).
حاصل کلام آنکه رمان «این خیابان...» بیآنکه درصدد اثبات ایده و اندیشه انتزاعی در باب زنان باشد، مصرانه در پی روایت داستانی و ارایه قصه یکدست و صناعتمند از شرایط اجتماعی، روحی و روانی زن در جامعه کنونی است که در این آزمون روسفید بیرون آمده است.
