کتاب «امام حسین (ع)» نوشته محمد جواد گودینی توسط انتشارات نظری منتشر شد.

امام حسین (ع) محمد جواد گودینی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، انتشارات نظری کتاب «امام حسین (ع)» نوشته محمد جواد گودینی را با شمارگان ۳۰۰ نسخه و ۱۴۲ صفحه منتشر کرد. نویسنده که بیش از ۳۰ اثر در موضوعات ادبی، تاریخ اسلام، سیره اهل بیت (ع) و قرآن پژوهی تالیف کرده، در این نوشتار می‌کوشد فرازهایی از زندگانی سرور آزادگان و حق طلبان و ظلم ستیزان حضرت حسین بن علی (ع) را با بهره گیری از منابع تاریخی- روایی معتبر شیعه و اهل سنت به تصویر کشد.

کتاب از سه فصل تشکیل شده است. فصل نخست آن به شرح حال امام سوم شیعیان و سبط دوم حضرت اباعبدالله الحسین (ص) اختصاص یافته و در ادامه، به فرزندان امام (ع) اشاره مختصری می‌شود.

فصل دوم این کتاب تاریخی- روایی به بررسی گوشه‌ای از فضیلت‌های امام حسین (ع) پرداخته و به برخی صفات اخلاقی امام (ع) همچون شجاعت و جنگ آوری، رادمردی و بزرگواری، بخشش و جود، دانش و حکمت، فروتنی و زهد، عبادت و بندگی و … اشارت می‌رود.

نویسنده در فصل سوم و پایانی این اثر می‌کوشد حادثه تمدن ساز عاشورا و قیام پربرکت سالار شهیدان (ع) را مورد واکاوی و تحلیل تاریخی قرار دهد. او در پایان نیز به فضیلت زیارت امام (ع) و بخشی از آثار و برکات مادی، تربیتی و معنوی این زیارت عظمی اشاره کرده و روایاتی در این خصوص را می‌آورد و شرح می‌کند.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...