رمان «رژه اشباح» [The night parade] نوشته کاترین تَنکوئری [Kathryn Tanquary] با ترجمه فرانک معنوی امین توسط نشر پیدایش منتشر و راهی بازار نشر شد.

رژه اشباح کاترین تَنکوئری The night parade Kathryn Tanquary

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، این‌کتاب یکی از عناوین مجموعه «رمان‌های راحت‌خوان» است که این‌ناشر چاپ می‌کند.

برای برقراری ارتباط بهتر با «رمان راحت‌خوان»، باید آن را راس سوم مثلثی دانست که دو ضلع دیگرش، «آنیمه» (انیمیشن ژاپنی) و «مانگا» (کمیک ژاپنی) هستند. رمان‌های راحت‌خوان، می‌توانند هر ژانر و مضمونی داشته باشند و ممکن است مناسب مخاطبان کودک یا بزرگسال باشند. ولی به‌هرحال نوعی فلسفه و مساله اخلاقی در آن‌ها وجود دارد و البته خواندنشان برای مخاطب راحت است.

تا به‌حال مجموعه‌کتاب‌های «دیگری»، «سائو، هنر شمشیرزنی آنلاین» و «بیداری» در قالب ۴ جلد، ۴ جلد و ۶ جلد در مجموعه «رمان‌های راحت‌خوان»، چاپ شده‌اند. دو رمان تک‌جلدی «دفترچه مرگ» و «دیو و پسرک» هم دیگر آثاری هستند که در قالب این‌مجموعه چاپ شده‌اند.

اما در کتاب جدید مجموعه «رمان راحت‌خوان» که «رژه اشباح» نام دارد، قصه درباره نوجوانی به‌نام ساکی یاماموتو است که مجبور شده برای تعطیلات به خانه مادربزرگش برود. او باید برای شرکت در مراسم و برنامه‌های سنتی خسته‌کننده هم خود را آماده کند. بنابراین برای خانه مادربزرگ و همه مراسم‌های سنتی خود را آماده کرده اما توقع گیر افتادن در نفرین اشباح را ندارد.

در ادامه داستان، ساکی مجبور می‌شود از ۳ شبح محافظ کمک بگیرد تا نفرین باستانی را بشکند و اگر این‌کار را نکند تا ابد در جهان اشباح اسیر می‌شود. «رژه اشباح» در ۲۳ فصل نوشته شده است.

در قسمتی از این‌رمان می‌خوانیم:

در نمایش اوبانِ شب گذشته، ساکی نگران مادربزرگ بود، ولی او حالا روحیه‌اش خوب به نظر می‌رسید. وقتی ساکی جعبه‌کفشی پر از نامه‌ها و عکس‌های قدیمی را که پشت دسته‌ای لوازم ورزشی پنهان شده بود پیدا کرد، صورت مادربزرگ گل انداخت. او تعدادی از نامه‌های قدیمی را که پدربزرگ وقتی جوان بودند برایش نوشته بود، به ساکی نشان داد. ساکی چایش را نوشید. «شما چروک نیستین مادربزرگ. شما… باتجربه‌ای.» چای مالت طعمی زمینی و لطیف داشت و انرژی‌اش را تجدید کرد.
مادربزرگ خندید و جرعه‌ای از چای خودش نوشید. «درست می‌گی. ممکن بود خیلی بدتر از این باشه. می‌گن هوای کوهستان برای خون خوبه. نظر تو چیه؟»
«خب، هواش که قطعاً خون رو به جریان می‌اندازه.»
ساکی باقی چایش را هم سر کشید و فنجان را کنار پایش روی زمین گذاشت. با تمام اتفاقاتی که افتاده بود، به کلی فراموش کرده بود کیسه تیله را به مادربزرگ نشان بدهد و جواب سوالش را هرگز نگرفته بود. حالا آنها تنها بودند و والدین یا برادرش آنجا نبودند تا حرف‌هایشان را بشنوند. ساکی گلویش را صاف کرد.

این‌کتاب با ۳۹۲ صفحه، شمارگان هزار و ۵۰۰ نسخه و قیمت ۶۰ هزار تومان منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...