«موجودات غیرممکن» [Impossible Creatures] اثر کاترین راندل[Katherine Rundell] به عنوان کتاب سال واتراستونز ۲۰۲۳ [Waterstones book of 2023] انتخاب شد.

موجودات غیرممکن» [Impossible Creatures] اثر کاترین راندل[Katherine Rundell

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، این رمان ادبیات کودک، داستان مجمع‌الجزایری را روایت می‌کند که در آن موجودات جادویی زندگی می‌کنند.

علاوه بر «موجودات غیرممکن»، کتاب «برای یادبود» نوشته آلیس وین عنوان «رمان سال واتراستونز» را به خود اختصاص داد. «وین» در ماه اوت جایزه بهترین نویسنده رمان‌اولی واتراستونز را دریافت کرده بود.

راندل برای کسب عنوان برنده کتاب سال واتراستونز، با نویسندگانی همچون زادی اسمیت برای نگارش رمان تاریخی «نیرنگ» و آن پچت برای کتاب «تام لیک» رقابت کرد.

راندل تاکنون کتاب‌های متعددی را برای کودکان به نگارش درآورده است که از جمله آن‌ها به «پشت‌بام‌ها» می‌توان اشاره کرد که در سال ۲۰۱۴ برنده جایزه بهترین کتاب کودک واتراستونز شد. این نویسنده همچنین کتاب‌های غیرداستانی را برای مخاطب بزرگسال منتشر کرده است که از جمله آن‌ها «ابر بی‌کران: دگرگونی‌های جان دان» را می‌توان نام برد که سال گذشته برنده جایزه ادبی «بیلی جیفورد» شد. کتاب «موش‌کور طلایی و سایر گنجینه‌های زنده» نوشته راندل نیز سال گذشته در فهرست نامزدهای نهایی رقابت «کتاب سال واتراستونز» قرار گرفته بود.

راندل درحال نگارش دومین کتاب از مجموعه «موجودات غیرممکن» است. این مجموعه در قالب دست کم سه جلد منتشر خواهد شد.

در سال ۲۰۲۲ «داستان هنر بدون مردان» نوشته کتی هسل کتاب سال واتراستونز نام گرفت. از برندگان سال‌های گذشته این جایزه به «همنت» به قلم مگی اوفارل و «مردم عادی» نوشته سالی رونی می‌توان اشاره کرد.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...