«موجودات غیرممکن» [Impossible Creatures] اثر کاترین راندل[Katherine Rundell] به عنوان کتاب سال واتراستونز ۲۰۲۳ [Waterstones book of 2023] انتخاب شد.

موجودات غیرممکن» [Impossible Creatures] اثر کاترین راندل[Katherine Rundell

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، این رمان ادبیات کودک، داستان مجمع‌الجزایری را روایت می‌کند که در آن موجودات جادویی زندگی می‌کنند.

علاوه بر «موجودات غیرممکن»، کتاب «برای یادبود» نوشته آلیس وین عنوان «رمان سال واتراستونز» را به خود اختصاص داد. «وین» در ماه اوت جایزه بهترین نویسنده رمان‌اولی واتراستونز را دریافت کرده بود.

راندل برای کسب عنوان برنده کتاب سال واتراستونز، با نویسندگانی همچون زادی اسمیت برای نگارش رمان تاریخی «نیرنگ» و آن پچت برای کتاب «تام لیک» رقابت کرد.

راندل تاکنون کتاب‌های متعددی را برای کودکان به نگارش درآورده است که از جمله آن‌ها به «پشت‌بام‌ها» می‌توان اشاره کرد که در سال ۲۰۱۴ برنده جایزه بهترین کتاب کودک واتراستونز شد. این نویسنده همچنین کتاب‌های غیرداستانی را برای مخاطب بزرگسال منتشر کرده است که از جمله آن‌ها «ابر بی‌کران: دگرگونی‌های جان دان» را می‌توان نام برد که سال گذشته برنده جایزه ادبی «بیلی جیفورد» شد. کتاب «موش‌کور طلایی و سایر گنجینه‌های زنده» نوشته راندل نیز سال گذشته در فهرست نامزدهای نهایی رقابت «کتاب سال واتراستونز» قرار گرفته بود.

راندل درحال نگارش دومین کتاب از مجموعه «موجودات غیرممکن» است. این مجموعه در قالب دست کم سه جلد منتشر خواهد شد.

در سال ۲۰۲۲ «داستان هنر بدون مردان» نوشته کتی هسل کتاب سال واتراستونز نام گرفت. از برندگان سال‌های گذشته این جایزه به «همنت» به قلم مگی اوفارل و «مردم عادی» نوشته سالی رونی می‌توان اشاره کرد.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...