محمدعلی بهمنی در تولد ۷۸سالگی‌ خود از این‌که اغلب ترانه‌های امروز ترانه نیستند و از دیواری که میان ترانه‌های خوب و مردم افتاده است می‌گوید. ترانه‌های او را با صدای همایون شجریان، علیرضا قربانی، ناصر عبداللهی و ... شنیده‌ایم و غزل‌هایش را در «نیستان»، «عشق است»، «گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود» و ... خوانده‌ایم؛ محمدعلی بهمنی، نام آشنای شعر معاصر است که در بیست‌وهفتمین روز از فروردین‌ماه ۹۹، ۷۸ ساله می‌شود. گفت‌وگوی ایسنا با این شاعر به مناسبت زادروزش در پی می‌آید.

محمدعلی بهمنی

در این روزهای کرونایی هنوز اشتیاق گذشته را برای سرودن غزل و ترانه دارید؟ و به نظر شما شرایط بحرانی جامعه چه تاثیری بر روند شعر می‌گذارد؟

باورمندی خودمان است که می‌تواند بر شعر تاثیر بگذارد. شرایط مدام تغییر می‌کند و تاکنون هم شاید بسیار اتفاق افتاده باشد که آدم‌ها در نگرانی بوده‌اند ولی تنها درمان انسان ابتدا خودش است. در هر فرد انرژی‌ای پنهان است که این باعث می‌شود به شکلی از خودمان  تسکین بگیریم؛ این یک واقعیت است. به نظر من در این شرایط هم در عین حال که باید محافظت‌هایی برای خودمان داشته باشیم نباید خسته شویم تا با همان انرژی پنهان بتوانیم خودمان را تسکین دهیم و مثل همیشه انرژی خود را برای آن‌چه دوست داریم صرف کنیم. حتی اگر شعری برای گفتن نداریم، آن‌چه را که دوست داریم مطالعه کنیم. در هر صورت انرژی خودمان می‌تواند ما را در خلوت‌مان حفظ کند.

آیا ترانه‌هایی که این روزها سروده می‌شوند می‌توانند حال انسان را خوب کنند؟ و این حال خوب یک سرخوشی سطحی است یا این‌که نفوذ به روح و جان آدمی دارد؟

مسلما ترانه بخشی از آن درمانی است که روح انسان در بسیاری از شرایط پیگیر آن است و این موفقیت را هم به دست می‌آورد. البته بستگی به این دارد که مردم در این شرایط چقدر به موسیقی اهمیت بدهند، گرچه تا جایی که پیداست اهمیت می‌دهند

اما این‌که موسیقی‌ بتواند درمانی برای وجود انسان باشد به این بستگی دارد که ما چه موسیقی و ترانه‌ای را گوش می‌کنیم، این «ما» البته می‌تواند به معنای همه نباشد چون ممکن است خیلی از ما ترانه‌هایی سطحی را به دلیل شادی‌ای که دارد گوش کنیم. حتی ممکن است شادابی‌ای که این ترانه‌ها دارند، از نظر موسیقی اصلا غلط باشد ولی از همان لذت می‌برند. اگر ترانه این روزگار را با گذشته مقایسه کنیم، می‌بینیم که آن‌ها چه انرژی‌ای به ما می‌بخشیدند. ترانه‌های امروز برای کسی که ترانه امروز را با گذشته مقایسه می‌کند ممکن است هیچ انرژی‌ای نداشته باشند و حتی خسته‌کننده هم باشند. چون این ترانه‌ها، ترانه نیست، ولی می‌بینیم با این‌که ترانه نیست و انگار از ذات ترانه هیچ خبری ندارد اما ادامه پیدا می‌کند و بیشتر می‌شود؛ ترانه‌هایی بی‌انرژی و بی‌مفهوم. پس این به خودمان بستگی دارد که در چه شرایطی برای خودمان چه را دلخوشی و دارو بدانیم.

اکنون برای ساخت یک ترانه بسیار خوب خیلی زحمت کشیده و هزینه می‌شود که می‌تواند برای نسل‌های بعد هم انرژی‌بخش باشد اما در زمانه خودمان اصلا کسی به آن اهمیت نمی‌دهد. متاسفانه دوست‌داران ترانه و موسیقی خیلی با شنگی‌ خودشان را خوشحال می‌کنند و همان نوع موسیقی انگار برای‌شان یک درمان است. در حالی‌که در گذشته موسیقی خوب بدون این‌که آن شنگی‌ها را هم داشته باشد، خود موسیقی و شعر بیماری را از انسان می‌گرفت که هیچ؛ حتی درمانی برای فکر و شخصیت او بود.

این وضعیت برای گونه‌های دیگر شعر هم وجود دارد؟

در روزگار فعلی نام‌های بسیاری از شاعران خوب وجود دارد که هر کدام از کارهای‌شان خیلی دوست‌داشتنی است. و جدا از انرژی‌بخشی به انسان و به درک او کمک می‌کند. فکر نکنید که شعر ما آسیب دیده است، بسیاری از فرزندان شعر ما هر کدام درمانی برای تمام شرایط هستند، البته اگر شعرشان را با درون‌مایه‌ای که دارد برای خودمان بخوانیم. شعر روزگار ما دارد حرکت خود را می‌کند منتها یک پرده یا دیواری انگار بین ترانه‌های خوب و مردم است.

در گذشته هر مجله هفتگی‌ای که منتشر می‌شد، حداقل چند صفحه به شعرهای شاعران آن روزگار اختصاص داشت و در کنار آن شعر شاعران گذشته هم وجود داشت که وقتی مقایسه می‌کردیم، می‌دیدیم که چه انرژی‌ای در شعر آن روزگار وجود دارد در عین حال که شعر گذشته هم انرژی‌بخش است.

منظورتان از گذشته مجلاتی است که در دهه ۷۰ چاپ می‌شدند؟

نه فقط آن زمان، این زمان گذشته برای هر کس متفاوت است. من که حالا ۷۸ سال دارم، شعرهای بیشتری را در طول زمان شنیده‌ام.

وقتی نگاه می‌کنم می‌بینم سکوتی که یک دفعه بین شعر افتاد، یا سکوت درونی شاعر بوده است یا شرایط به گونه‌ای بود که شاعر در آن زمان نمی‌توانست شعر بگوید اما واقعیت این است کسی که سن کمتری هم دارد اگر در خانواده کاری کرده باشند که با شعر خوب آشنا شود شعر خوب را ادامه می‌دهد حتی اگر خودش شاعر نباشد. اما امروزه می‌بینیم که انگار حوصله از برخی خانواده‌ها هم گرفته شده و اصلا کاری ندارند که فرزندشان چه چیز مطالعه می‌کند و گوش می‌دهد. اما روزگار ما از نظر شعر، شعری که شعریت داشته باشد همچنان پیشرو است. اتفاقا پیشروی شعر بعد از نیما برای نسل‌های بعد خیلی ظرفیت‌های خوبی را با خود انتقال می‌دهد. فقط این قدری پنهان است چون آن‌قدر کارهای ضعیف توانسته شنگی‌های کاذب برای فرزندان این نسل درست کند که تا آن‌ها دریافت کنند چگونه شعر خوب را باید یاد بگیرند شاید خیلی زمان ببرد ولی در هر صورت ما حتی در استان‌های‌مان و در روستاهای‌مان استعدادهای خوبی داریم.

برای شما نمونه‌ای مثال می‌زنم؛ پس از آتش‌سوزی ساختمان پلاسکو مسابقه شعری برگزار شد که من یکی از داوران آن بودم، در میان شعرها شعرهای تکراری بسیاری دیده می‌شد اما در میان این‌ها شعر دختر ۱۱ ساله‌ای از یک روستا بود که وقتی من آن را خواندم شگفت‌زده شدم. و بعد دیدم که همه داوران او را انتخاب کردند. او شعری گفته بود که شعریت ماندگاری داشت. او بعدا در نشست برگزار شده این شعر را آن‌قدر با احساس خواند که هیچ‌کس نمی‌توانست بگوید متعلق به خودش نیست. البته او شعرهای دیگری را هم خواند، من که اقلا ۷۰ سال است با شعر زندگی کرده‌ام حس کردم چقدر از این بچه عقب هستم.

در روستاها پر از این عزیزانند که شعرهای ماندگار می‌گویند اما متاسفانه هیچ‌کدام از روزنامه‌ها و مجلاتی که منتشر می‌شوند متوجه این نیستند. چرا نباید نماینده‌هایی در روستاها پیگیر کارهای این بچه‌ها باشند و آثارشان را منتشر کنند. در حالی که چیزهای سطحی را می‌فرستند. 

یکی از دلخوشی‌های من همیشه این است که شعر استان‌ها را بیشتر پیگیری می‌کنم، البته عده‌ای هم از استان‌ها به تهران آمده‌اند.

آرزوی‌تان در ۷۸ سالگی چیست؟

من که عمرم را کرده‌ام اما امیدوارم به هر شکلی نه جسمی بلکه فکری یا مالی برای کمک به دیگران یا بهتر کردن حال آن‌ها حضور داشته باشیم و مراقب جسم خودمان باشیم.

آدمی هرگز برای خرابیهایی که به بار آورده چنین انگیزه‌­های خوبی نداشته است... یک روزنامه­‌نویس انگلیسی به نام فاول، که نقش نظاره‌­گر آسان­­‌طلب و بی‌­غم را ایفا می­‌کند؛ فوئنگ، معشوقه زیبای ویتنامی وی که نه زیاده اهل معنی است و نه زیاده شهوی؛ و آلدن پایل، جوان آمریکایی اهل بوستون... فاولر ناچار می‌­شود کینه خود را به عنوان عاشقِ معشوق از کف داده بروز دهد. ...
تقریبا همه کسانی که برای انقلاب و کشور جنگیده‌اند درست بعد از دستگیری اعتراف می‌کنند که خائن‌اند! ... با انتشار مخفیانه کتاب و نشریه و برگزاری مخفیانه جلسات ادواری سعی می‌کنند چراغ نوشتن و فرهنگ را زنده نگه ‌دارند... تحولاتی که زیرپوسته ظاهرا بدون تغییر جامعه در حال تغییر است... منجر به تغییری تدریجی در حکومت شود و با دموکراسی پیش از جنگ پیوند یابد و آینده‌ای بیاید ...
نثر و زبان سرگذشت حاجی بابای اصفهانی آنچنان فوق‌العاده بود که گفته شد اصل این کتاب ایرانی است... «کتاب احمد یا سفینه طالبی»، در‌واقع کتابی درسی در قالب روایی و داستانی است. جلد اول آن ۱۸ صحبت در شناخت جهان است، جلد دوم در چهار صحبت به قوانین مدنی می‌پردازد و جلد سوم مسائل‌الحیات است. رمانی است علمی که در قالب یادداشت‌های روزانه نوشته‌شده و شاید بتوان آن را نخستین داستان مدرن فارسی با شخصیت کودک دانست. ...
به دارالوكاله‌ای فلاكت‌زده می‌رویم در وال‌ استریت؛ جایی كه میرزابنویسی غریب در آن خیره به دیواری آجری می‌ایستد و ساعت‌ها به آن خیره می‌شود... اغلب در پاسخ به درخواست دیگران برای انجام‌دادن كاری می‌گوید ترجیح می‌دهد انجامش ندهد... جالب اینجاست که فیلسوفانی مثل ژیل دلوز، ژاك رانسیر، جورجو آگامبن، اسلاوی ژیژك، آنتونیو نگری و مایكل هارت به این داستان پرداخته‌اند! ...
داستان‌هاي من بر خانم‌ها بيشتر تاثير گذاشته است... آن نوع نویسندگی و تلقی از نویسندگی که توسط جوایز، نشریات و مجلات دهه 80 حمایت می‌شد دیگر وجود ندارد... آرمان این است ما چیزی بنویسیم که تبدیل به تصویر شود... 4 زن دارم. می‌شود گفت 4 زن جذاب... موضوع 99 درصد داستان‌هایی که در کارگاه‌های داستان‌نویسی خوانده می‌شد، خیانت بود... سانسور موفق عمل کرده و نفس نویسنده ایرانی را گرفته و و نویسنده ایرانی هم مبارزه نکرده ...