کتاب «طراشعر» به قلم امین افضل‌پور در معرفی سبک شعری طراشعر، توسط نشر هرمز منتشر شد.

«طراشعر» به قلم امین افضل‌پور

به گزارش کتاب نیوز؛  در بخشی از مقدمه‌ی این کتاب به قلم احمد بیرانوند _شاعر، نویسنده و منتقد ادبی _ با اشاره به اینکه شعر به هنگام شنیدن، هنری دست دوم و در دیدن، هنری دست سوم حساب می‌شود، آمده است: «این واسطه‌های دوم و سومی که به آنها اشاره می‌کنم به معنای سطح‌بندی هنر نیست بلکه به معنای فاصله‌ای است بین آنچه رخ می‌دهد تا آنچه ما می‌بینیم گویی ما یک اتفاق را در روایت سوم یا دوم می‌شنویم چراکه هیچ‌چیز در جهان قابل فهم بی‌واسطه نیست. حتی ما خود با شعور خود بی‌واسطه نیستیم و همیشه بین ما و جهان اطراف لایه‌ای هرچند نازک از دانستن و ندانستن فاصله می‌اندازد و درک هنر و در این مجال، شعر از این قانون مبرا نیست.»

وی ادامه داده است: «اگر تاکنون شعر را از راه شنیدار و بعد از آن از راه خواندن دریافته‌ایم اکنون شکل دیگری از واسطه به واسطه‌های پیشین می‌افزاید و شعر را از هنری دست سوم به هنری دست چهارم تبدیل می‌کند».

به اعتقاد بیرانوند در طراشعری که امین افضل‌پور به ما پیشنهاد می‌دهد، «شاعر از حروف نه تنها به صورت صوتی بلکه به شکل تصویری نیز کار می‌کشد و به عبارتی از توان گرافیکی حروف بازتعریفی برای ایجاد رابطه‌ای دوسویه میان شعر و تصویر بهره می‌برد؛ این حرکت به گونه‌ای است که ما حروف را به شکلی دیگرگونه در کار می‌بینیم و به تعاقب آن، تصویر را با طنازی بیشتری درک می‌کنیم».

کتاب طراشعر دو فصل دارد. در فصل اول نمونه‌هایی از طراشعر آمده و فصل دوم شامل «مصاحبه، گفت‌وگو، نقد و مقاله پیرامون طراشعر» است که گزیده‌ای از مصاحبه‌های افضل‌پور با خبرگزاری ایبنا، رادیو تارنا، شبکه رادیویی ایران و مجله ادبی توتم است. در این فصل همچنین یادداشت‌هایی از حمیدرضا شکارسری، محمدرضا سنگری، علیرضا نصیری خانقاه، فرخ لطیف‌نژاد رودسری، آرش آذرپیک، مجتبی تجلی، ندا جوادی، حسن رسولی، رضا روشنی، عابدین پاپی، آرش سیستانی، اکبر بهداروند، گیتا قلاوند، سارا محمدی نوترکی، علیرضا رحیمی موحد، سیده‌نیک‌ناز رضوی حقیقی، هنگامه اهورا، مسعود سینایی‌فر و ناهید پورزرین به کتاب ضمیمه شده است.

کتاب «طراشعر» توسط انتشارات کتاب هرمز در ۲۶۲ صفحه و با قیمت ۴۵۰ هزار تومان راهی بازار نشر شده است.

................ هر روز با کتاب ................

جلد سوم از جایی آغاز می‌شود که دو بحث قبلی به سیاست می‌رسند: اگر آزادی به قانون عمومی و نظم غیرمتمرکز نیاز دارد، چگونه باید قدرت سیاسی را مهار کرد؟ در واقع، کتاب از اقتصاد شروع نمی‌شود و به سیاست ختم نمی‌شود؛ بلکه از محدودیت دانش انسان آغاز می‌کند و به محدودیت قدرت انسان می‌رسد... زبان، عرف، بخش مهمی از حقوق و البته بازار، بدون طراحی و برنامه‌ریزی ایجاد شده و حاصل مشارکت میلیون‌ها انسان است... آیا انسان می‌تواند جامعه را به‌طور عقلانی و از بالا طراحی کند؟ ...
نویسنده سعی دارد به این پرسش اساسی پاسخ دهد که آیا مشروعیت و ساختار حاکمیت در اسلام می‌تواند بر پایه‌ی عقد «وکالت» (نمایندگی از طرف مردم و شهروندان) استوار باشد یا لزوماً باید در قالب «ولایت» تعریف شود؟... در اسلام، هیچ‌کس بر دیگری حق حکومتِ تحمیلی ندارد؛ بلکه این حقِ خودِ انسان‌هاست که برای اداره‌ی زندگی اجتماعی‌شان، نماینده و وکیل انتخاب کنند. بنابراین، مشروعیتِ اعمال قدرت در دولت، از تنفیذ و توکیل آحاد شهروندان نشأت می‌گیرد ...
پرسش اصلی رمان صرفاً این نیست که آیا آرمان‌ها شکست خورده‌اند یا نه.پرسش عمیق‌تر این است: انسان پس از شکست آرمان‌ها چگونه می‌تواند همچنان معنا و هویت خود را حفظ کند؟... پاسخی که ابراهیم برمی‌گزیند، نه پیروزی است و نه تسلیم. او راهی دیگر را انتخاب می‌کند: پذیرفتن شکست تاریخی، بدون آنکه به خیانت، گریز از واقعیت یا انکار زندگی پناه ببرد ...
گویی انسان‌ها ترمزِ خود را از دست داده‌اند و آن کُدِ اخلاقی که نگهبان عقل سلیم بود، فروریخته است. در دنیای امروز، همه می‌خواهند فاشیست باشند؛ یعنی می‌خواهند نفرت، محورِ زندگی‌شان باشد... ما با گوشت و پوست خود احساس کردیم «دیگری» بودن چه معنایی دارد... نوشتن پاسخی است به بی‌عدالتی‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، و در عین حال، ستایشی است از زیبایی زندگی و شادی‌هایش ...
انسان‌ها با ترس، طمع، امید، حسرت و مقایسه زندگی می‌کنند و همین احساسات، حتی در آگاه‌ترین افراد، تصمیم‌های مالی را شکل می‌دهد. از این منظر، «روان‌شناسی پول» بیش از آنکه درباره پول باشد، کتابی درباره انسان معاصر و رابطه پرتنش او با مفهوم ثروت و دارایی است... اوزل به‌جای ارائه نسخه‌های مستقیم یا توصیه‌های دستوری، تجربه زندگی سرمایه‌گذاران، کارآفرینان، میلیاردرها و حتی افراد عادی را روایت می‌کند و از دل این داستان‌ها روایت خود را برمی‌سازد و بحث را به پیش می‌راند ...