«یادداشت‌های پنج‌ساله‌» [Taccuino di cinque anni‬] گابریل گارسیا مارکز با ترجمه‌ی بهمن فرزانه به تازگی منتشر شده است.

یادداشت‌های پنج‌ساله گابریل گارسیا مارکز Taccuino di cinque anni‬


به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، به گفته‌ی مترجم، کتاب «یادداشت‌های پنج‌ساله» دربرگیرنده‌ی یادداشت‌ها و مقاله‌های این نویسنده‌ی سرشناس کلمبیایی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات است که در آن‌ها از پشت ‌پرده‌ی چگونگی شکل‌گیری طرح کتاب‌های «دوازده داستان سرگردان» و «صد سال تنهایی» و برخی دیگر از آثارش سخن گفته است.

فرزانه می‌گوید، مارکز در این یادداشت‌ها مدام از داستان نوشتن گفته است و آن‌ها را در فاصله‌ی سال‌های 1980 تا 1985 نوشته و چند سال پیش منتشر کرده است.

«یادداشت‌های پنج‌ساله‌» از سوی نشر ثالث منتشر شده است.

بهمن فرزانه اخیرا نیز از ترجمه‌ی جلد سوم گزیده‌ی داستان‌های کوتاه لوئیجی پیراندلو خبر داده که قرار است با عنوان «بادبزن کاغذی» از سوی نشر کتاب پنجره منتشر شود. او همچنین پیش‌تر مجموعه‌ها‌ی داستان‌ «یک عالم با شما حرف دارم» و «سفر» پیراندلو را منتشر کرده است. نمایش‌نامه‌ها‌ی «شش شخصیت در جست‌وجوی نویسنده» و «چنین است اگر به نظرتان چنین می‌رسد» هم از دیگر آثار این نویسنده‌ی ایتالیایی است که با ترجمه‌ی این مترجم از سوی نشر یادشده منتشر شده است.

بهمن فرزانه متولد سال 1317 است که به جز ترجمه‌های متعدد، به نوشتن داستان هم پرداخته است.

................ هر روز با کتاب ...............

معمار چین نوین است... افراطیونِ طرفدار انقلاب فرهنگی و جوخه‌های خاص آنها علاوه بر فحاشی در مطبوعاتِ تحت امر، به فرزندان او که در دانشگاه درس می‌خواندند حمله بردند و یکی از آنها را از پنجره به بیرون انداختند که منجر به قطع نخاع او شد... اولین و مهمترین درخواست او از آمریکایی‌ها (پس از توافق) نه وام بود و نه تجهیزات و نه تجارت، بلکه امکان اعزام دانشجو به دانشگاه‌های معتبر آمریکایی بود... می‌دانست عمده تغییرات، تدریجی است و رفتار پرشتاب، ممکن است نتیجه عکس دهد ...
بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...