کتاب «رودهای نورانی» نام کتاب جدید حسین طالبی(موج) از دیپلماتهای ایرانی است که به تازگی از سوی انتشارات «مهر راوش»منتشر شده است. به اعتقاد نویسنده، عصری که بشر با ایما و اشاره مقصود خود را بیان میکرد عصر جهل بود و خرافات و کلام آغاز سخن بود و آغاز اندیشیدن، باری اولین کلام سخن خدا با انسان بود آنگاه که گفت ای آدم تو و حوا مرتکب خبطی گردیدید که مجازات آن هبوط بر روی زمین خاکی است، باشد که رستگار شوید. شاید با روایت فیلم منحصر بفرد «برلین زیر بال فرشتگان» آنها فرشتگانی بودند که با عشق به یکدیگر پایشان بر روی زمین باز شد و زمین مأمنی گردید برای بالیدن نسل عشاقی همچون لیلی و مجنون، ویس و رامین و خسرو شیرین و... که در کلام شاعران پارسیگوی نیز جاری و ساری گردید.
آنگاه آدم بر روی زمین کلام را به نسل خویش آموخت و بعدها کلام خداوند با موسی کلیمالله و عیسی روحالله و محمد رسولالله ادامه یافت و نقشی بر ضمیر ناخودآگاه مردم شد. کلامی که با خدا آغاز شد ادامه یافت و قرآن، انجیل و تورات شد و کردگار به «قلم» قسم خورد و به آنچه مینویسد و ما تقدس نوشتن را با نام خدا و کلام او درمییابیم. انسان پی به اهمیت کلام برد و سخن گفتن را آغاز نمود و کلام اندیشه، شعر، سرود و ترانه شد و ادبیات علمی و فرهنگی رشد و نمو یافت. انسان پرسیدن را آغاز کرده و به یافتن پاسخهایی برای شگفتیهای خویش مشغول شد.
در همه سلولهای خاکستری ذهن فرسوده ما پروردگار زنده بوده و هست. سلولهایی که میمیرند و دیگر بازگشتی نداشته و احیا نمیشوند، اما همچنان بدن ما آرامستان آنان است. فکر و ذهنمان دارای سلولهایی است که زمانی ما را به یاد ایام کودکی و جوانی خویش میاندازند. اشعار و ترانهها یادآور بهترین دوران زندگی ما هستند. در وادی شعر، قلم زدن در کشوری که شعرای نامداری چون حافظ، سعدی، فردوسی، عطار، مولوی و از معاصرین شهریار، پروین اعتصامی، هوشنگ ابتهاج، معیری؛ و در عرصه اشعار نو و سپید افرادی چون نیمایوشیج، سهراب سپهری، شاملو و فروغ را به جهانیان معرفی کرده است جگر و زهره شیر میطلبد اما از آنجا که جگر شیر نداری سفر عشق مرو، عشق به ادبیات ایرانی که میهنم را سرآمد فرهنگ و هنر در میان دیگر دول جهان کرده است مرا وادار کرد تا برای ثبت در تاریخ، اشعاری را که در قالبهای شعری کهن، نو و سپید سرودهام به زیور طبع آراسته نمایم.
شاعر خود اعتقاد دارد اشعار کهن، نو و سپید ایران سرچشمههای یک رود زاینده و پرثمره و زایا هستند که به سه شاخه جاری و نورانی توصیف میگردند بههمین دلیل با وام گرفتن از این موضوع عنوان کتاب «رودهای نورانی» انتخاب میکند زیرا که رود دراین مفهوم به سه معنای متفاوت میتواند تفسیر شود. رودی که سرچشمه آب زلال و زایندگی و جاری شدن شعر را به تصویر میکشد و رود دیگر بهمعنای فرزند است که ترکیبی متجانس را برای نام کتاب عرضه میدارد. زیرا از یکسو رود نمایانگر اشعار سبکهای شعری کلاسیک، نوین و سپید ادبیات غنی ایران است و از سوی دیگر این اشعار به مانند فرزندانی هستند که از این سه سبک الهام گرفتهاند.معنای سوم رود نیز نوا و ساز است که موزونی شعر را برای مخاطبین عرضه میکند. وجود نویسنده این کتاب در تمام دمان، لبریز عاطفه و غمخواری برای آدم و آن دیگر پدیدهها و حاضران است.
طالبی دغدغه انسان و زیست بیرنج و برخوردار او را دارد، پیش از نهادن نان در دهان خوب مینگرد تا آدم و پرندهای را بیابد و مگر نان پاره بدو قسمت کند یا بگذارد و بگذرد. طالبی براستی کاتب نیست و شاعر است و با زخم و آستانه انسان و زمین میانه دارد. آفتاب سوزان را بر تن خویش هموار میکند تا تکیه بر درخت برای طمع سایهبانی، مبادا تن بیدی ولو مجنون را بلرزاند که شاعر خود مجنون تمامی لیالی عالم است. شاعر این کتاب موجی است که از فرط افتادگی تا بیابان دلهای تاولین و لبهای ترکیده خود را رسانیده مگر آدمیان را بگوید میتوان موج بود و نآسوده، اما سربه زیر و لبریز و بی لاف و گزاف خبر از وسعت اقیانوس وجود هستی بیاورد، شاعر اینجا قاصد خوش خبر اما زخم بر دل است.
................ تجربهی زندگی دوباره ...............
