«کتاب آرامش»  [The comfort book] نوشته مت هیگ [Matt Haig] با ترجمه مریم فتاح‌زاده توسط نشر چترنگ منتشر و راهی بازار نشر شد.

کتاب آرامش»  [The comfort book]  مت هیگ [Matt Haig]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، این‌کتاب یکی از عناوین مجموعه «روان‌شناسی اجتماعی» است که این‌ناشر منتشر می‌کند.

نسخه اصلی این‌کتاب سال ۲۰۲۱ منتشر شده است. مت هیگ، نویسنده و روزنامه‌نگار ۴۶ ساله انگلیسی است. او به‌جز این‌کتاب، با آثاری مثل «دلایلی برای زنده‌ماندن»، «کتابخانه نیمه‌شب»، «توقف زمان» یا «یادداشت‌هایی برای سیاره پر استرس» در بازار نشر ایران شناخته می‌شود. «کتاب آرامش» جدیدترین اثر اوست که در آن، از دستاوردهای خود درباره سقوط به ورطه افسردگی و بازگشت به زیبایی‌های بودن گفته است.

رنج، امید، خودباوری و رضایت ازجمله موضوعاتی هستند که در آن‌کتاب درباره آن‌ها صحبت شده اما هیگ تلاش کرده نوشته‌هایش پندآموزانه نباشند بلکه حرف دل باشند. او می‌گوید این‌کتابش درهم‌وبرهم است. اما مطالب درهم‌وبرهمش از هرآن‌چیزی تشکیل شده که به او آرامش می‌دهند. این‌مطالب مختلف درباره دستور غذایی، متون و ارجاعات متنوع، روایت زندگی افراد مشهور، فیلم‌های محبوب و ... هستند. هیگ می‌گوید خواندن این‌کتابش نیازی به نظم و ترتیب ندارد و می‌توان آن را در وقفه‌های زندگی مطالعه کرد.

مطالب مختلف و درهم‌برهم «کتاب آرامش»‌ در چهاربخش آمده‌اند.

در قسمتی از این‌کتاب می‌خوانیم:

ما زنده‌ایم و بعد از مدتی می‌میریم. اشکالی ندارد اگر از این‌موضوع بترسیم. در واقع شاید بهتر هم باشد. ارنست بِکِر، مردم‌شناس فرهنگی، می‌نویسد: «زندگی کامل یعنی زندگی ضمن آگاهی از ترسی که در پس همه‌چیز قرار دارد.» ترس خجالت ندارد. اما ترس از مرگ یکی دیگر از ترس‌های مربوط به آینده است؛ یکی دیگر از ترس‌های انتزاعی‌ای است که ما را از زمان حال دور می‌کند. پس جواب ترس ما اینجاست و اکنون است و واقعی است.

وقتی در اوج افسردگی بودم، ترس من از زندگی به اندازه ترسم از مرگ بود. هم از درد زندگی می‌ترسیدم و هم از نابودی حاصل از مرگ. شاید متناقض به نظر برسد؛ اما هیچ‌وقت به اندازه زمانی که آشکارا دوست داشتم خودکشی می‌کردم، از مرگ نمی‌ترسیدم. به نظر می‌رسید این دو ذاتا به هم مرتبط هستند. متضاد هم بودند، ولی یکی بودند. عدم قطعیت ترس را تشدید می‌کند و انتخاب درد عدم قطعیت را کم می‌کند و آن را به چیزی کنترل‌شدنی تبدیل می‌کند. واقعا احمقانه است. می‌خواستم بمیرم، چون نمی‌خواستم بمیرم.

این‌کتاب با ۲۰۸ صفحه، شمارگان ۷۰۰ نسخه و قیمت ۶۰ هزار تومان منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...