مترجم کتاب «دوست ابدی من» گفت: ژانر وحشت بستر مناسبی است برای پردازش و اجرای قصه‌هایی با درون‌مایه‌هایی عمیق برای نوجوانان. در این بستر، مخاطب نوجوان در پس قصه‌ای جذاب به مفاهیم عمیق‌تری دست پیدا می‌کند.

دوست ابدی من» [Best Friends Forever] پی. جی. نایت [P.J. Night]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، رمان «دوست ابدی من» [Best Friends Forever] نوشته پی. جی. نایت [P.J. Night] با ترجمه‌ای از مائده مرتضوی به همت کتاب چ (کتاب کودک و نوجوان نشر چشمه) منتشر شد. این کتاب نخستین جلد از مجموعه «شب دلهره» است که در ژانر وحشت برای نوجوانان منتشر شده است.

داستان از جایی شروع می‌شود که کَتی برای فرار از تنهایی سعی می‌کند با دختر تازه‌واردی به نام ویتنی دوست شود. کَتی از رفتارهای عجیب و غریب ویتنی متعجب است؛ اما دوست ندارد فرصت دوستی را از دست دهد، بنابراین به دعوت مهمانی شبانه ویتنی جواب مثبت می‌دهد و با شروع مهمانی هیجان، ترس و وحشت وارد داستان می‌شود.

مائده مرتضوی، مترجم این اثر درباره «دوست ابدی من» گفت: دوست ابدی من» بیش از هرچیز دیگری داستان رفاقت است و اعتماد. درون‌مایه این رمان همین است؛ اما در قالب ژانر وحشت. ژانر وحشت بستر مناسبی است برای پردازش و اجرای قصه‌هایی با درون‌مایه‌هایی عمیق برای نوجوانان. در این بستر، مخاطب نوجوان در پس قصه‌ای جذاب به مفاهیم عمیق‌تری دست پیدا می‌کند.

این مترجم با بیان این‌که «دوست ابدی من» رمانی است از مجموعه‌ای به نام «مهمانی خواب» که به نام «شب دلهره» در کتاب چ منتشر شده است، افزود: در این رمان‌ها هربار دوستانی دور هم جمع می‌شوند و در شبی که قرار است تا صبح کنار هم بگذرانند، اتفاق عجیب و غریبی می‌افتد. در این رمان دو همکلاسی داستان را رقم می‌زنند؛ ‌دو دختر نوجوان تنها.

وی افزود: کتی، قهرمان رمان دختری است که تنها دوستش که از قضا همسایه‌شان هم بوده و از کودکی با او بزرگ شده به شهر و ایالت بزرگ‌تری مهاجرت می‌کند و کتی مجبور می‌شود برای فرار از تنهایی به دامان دوستی پناه ببرد که زیاد او را نمی‌شناسد. همین عدم شناخت کافی باعث ایجاد مشکلاتی برای این دختر نوجوان می‌شود و در انتها پایان تلخ و عجیب و غریب رمان را رقم می‌زند.

نویسنده کتاب «کابوس‌های درخت پرتقال» اظهار کرد: پی.جی.نایت نویسنده این مجموعه در هر کدام از این رمان‌ها با توجه به مسائلی نظیر بلوغ، نژاد، مهاجرت و همین‌طور مسائل روانشناختی داستانی آفریده که در پس قصه ترسناک و جذاب خود مفاهیم عمیق‌تری را به مخاطب نوجوان خود پیشکش می‌کند.

در پشت جلد کتاب می‌خوانیم: «از وقتی بهترین دوست کتی از شهر رفته او غمگین و افسرده شده است. بعد از مدتی دختر تازه‌ای به نام ویتنی به مدرسه‌شان می‌آید. ویتنی اصرار دارد بهترین دوست کتی باشد و او را به مهمانی خواب دعوت می‌کند. به نظر کتی ویتنی کمی عجیب است، بااین‌حال تصمیم می‌گیرد به مهمانی برود. وگرنه چطور می‌تواند دوست جدیدی پیدا کند؟ ویتنی یک کلکسیون عروسک دارد که مرموز و ترسناک به نظر می‌رسند. آن شب اتفاقات عجیبی در خانه‌ی ویتنی می‌افتد و کتی احساس می‌کند عروسک‌ها می‌خواهند راز بزرگی را به او بگویند. اما مگر عروسک می‌تواند حرف بزند؟!»

کتاب «دوست ابدی من» نوشته پی. جی. نایت با ترجمه مائده مرتضوی در 154 صفحه، در قطع رقعی، جلد شومیز و به بهای 45 هزار تومان از سوی کتاب چ (کتاب کودک‌ونوجوان نشر چشمه) راهی کتاب‌فروشی‌ها شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...