روایت «فقدان» و مخاطبان گسترده | اعتماد


در منحصر به فردترین داستان‌های کوتاه هم چیزی وجود دارد که در رمان پیدا نمی‌شود؛ آگاهی عمیق از تنهایی انسان. (صدای تنها، فرانک اوکانر)

مجموعه داستانی «زخم شیر» دربردارنده11 داستان کوتاه به قلم صمد طاهری داستان‌نویس جنوبی ا‌ست که در آن داستان‌هایی واقع‌گرا و اقلیمی می‌خوانید. حسن میرعابدینی در کتاب «صد سال داستان‌نویسی ایران» مهم‌ترین دستاورد «ادبیات اقلیمی» را حاصل تلاش نویسندگان جنوبی می‌داند که داستان‌هایی با فرهنگ و طبیعت متنوع جنوب نگاشته‌اند و ماجراپردازی را با مسائل اجتماعی درآمیخته‌اند. «زخم شیر» در ادامه سنت دیرپای ادبیات اقلیمی است و اکثر داستان‌ها در اقلیم فارس و خوزستان می‌گذرند. داستان‌ها، بازتاب زخم‏‌های روحی بشرند، زخم‌هایی که درمان نشده‌اند و هر چند وقت یک‌بار سر باز می‌کنند.

زخم شیر صمد طاهری

نویسنده، روایتگر درد و تنهایی طبقه فرودست جامعه می‌شود و ردپای «فقدان» در مضمون اغلب داستان‌ها آشکار است. فقدانی که حاصل خشونت محیط، جبر اقتصادی و شکست آرمان‌هاست. در داستان «در دام مانده مرغی» قتلی ناموسی اتفاق می‌افتد که موجب مهاجرت غریب دو برادر و یک خواهر می‌شود. داس که آلت قتل بوده موتیف‌وار در چند جای داستان تکرار می‌شود و می‌تواند نمادی باشد از یک حس؛ حس گناه. گناهی که ناخواسته گریبان‌گیر شخصیت اصلی داستان شده است.

داستان «زخم شیر» روایت روزهای پرتنش و توفنده خانواده‌ای جنگ‌زده است که میان ماندن در سرزمین مادری و رفتن به خاکی دیگر تردید و تلواسه دارند و توش و توان دل‌بریدن از «بز حنایی» را ندارند. بُزی که سال‌ها سخاوتمندانه با شیرش، خوراک روزهای فقر و نداری‌شان را تامین کرده بود، حالا تبدیل به مشکلی بزرگ شده است و نمی‌توانند او را با خود به خاکی دیگر ببرند. نویسنده نگاهی نو به مقوله جنگ دارد و با زبانی آمیخته به طنز از ارزش‌های زندگی می‌گوید که در جنگ تا چه حد بی‌ارزش می‌شوند. انتخاب نام «زخم شیر» هوشمندانه صورت گرفته است. در سطح اول، اشاره به زیستگاه شیر ایران دارد که اغلب در دشت‌ ارژن شیراز و قسمت‌هایی از خوزستان بوده است و در سطح دوم، شیر، نماد ایران است؛ نمادی که هم در افسانه‌ها و اسطوره‌ها و هم در روایت‌های تاریخی از آن یاد شده است. داستان «نام آن پرنده چه بود؟» آغازی تکان‌دهنده دارد: «من بودم که دوستم را لو دادم و کشتم...» راوی یک ضدقهرمان است. رفیقی که نارفیق است و نقشه‌ای می‌چیند تا دوست آرمان‌گرا و احساساتی‌اش را از بازی زندگی محو کند.

راوی در داستان «سفر سوم» داستان‌نویس و معلم است و از داستان‌ «خاکسترنشین‌ها» و داستان «گدا» اثر غلامحسین ساعدی یاد می‌کند. او روایت‌گر نوستالژی جامعه روشنفکران است و در عین حال نقد تندوتیزی به رسم و رسومات قومی - قبیله‌ای دارد. برخی از داستان‌های این مجموعه با محوریت حیوانات پیش می‌روند. پیش از این، در اغلب داستان‌های فارسی روایت به سمت انسان‌انگاری حیوان بوده است یعنی حیوان خودش سوژه نشده بوده و عملا بُعدهای انسان‌انگارانه‌ای به حیوان داده می‌شد اما در داستان‌های «موش خرما، سگ ولگرد و خروس» و حتی «زخم شیر» نوعی تعادل میان شأن انسان و شأن حیوان برقرار شده است. اگر از منظر فرمالیستی به داستان‌ها نگاه و ساختمان و عناصر داستانی را بررسی کنیم، زبانِ قدرتمند اثر، بیش از سایر عناصر برجسته است. نویسنده با نثری روان و صیقل‌خورده مخاطب را سطر به سطر با خود همراه می‌کند. استعاره و تشبیهات فراوانند اما طاهری به دام شاعرانگی کلام و بازی‌های زبانی نمی‌افتد، ساده و سرراست داستانش را روایت می‌کند.

زاویه دید در اکثر داستان‌ها اول شخص است و تقریبا در تمامی داستان‌ها، راوی مردی است تحصیلکرده. شخصیت‌های داستانی خواه قهرمان، خواه ضدقهرمان آن‌گونه ساخته و پرداخته شده‌اند که کنش و پویایی داشته باشند و در پایان روایت به تغییر و تحول و کشف و شهود بر‌سند. فضاسازی اگرچه دقیق و وسواس‌آمیز است اما توصیف فضاهای بکری چون اسکله متروک، اتاقک نگهبانی، کپرهای بیابان، نخلستان‌های سوخته‌ به قاعده صورت گرفته است و داستان‌ها از درازگویی و گران‌گویی عاری است. مجموعه داستان«زخم شیر» داستان‌هایی سینمایی یا سینمایی داستانی است که حاشیه ناطقش پاک شده باشند و شاید از همین روست که اغلب داستان‌های صمد طاهری مورد توجه فیلمسازان قرار گرفته است. فیلم «یدو» به کارگردانی «مهدی جعفری» که برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم در سی‌ونهمین جشنواره بین‌المللی فجر شد براساس داستان «زخم شیر» ساخته شده است. «زخم شیر» کتاب موفقی است که فن و فطانت دارد و می‌تواند انتظار طیف گسترده‌ای از مخاطبان داستان فارسی را برآورده کند.

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

زن با وقاحتی بی‌اندازه و خشمی غرورآمیز با کلفتش حرف می‌زند: «بروید عقب. شما بوی حیوانات طویله را می‌دهید... نوبت به کلفت می‌رسد و او با همان خشونت خشماگین و باورنکردنی، بیزاری خود را از وضع زندگی‌اش ابراز می‌دارد. درست در لحظه‌ای که به اوج خشم و خروش رسیده است و گویی می‌خواهد اربابش را خفه کند، ناگهان صدای زننده و بی‌موقع ساعت شماطه بلند می‌شود. بازی به پایان می‌رسد... محبت سطحی و ارزان‌یافته و تفقدآمیز خانم خانه هیچ مرهمی بر دل چرکین آنها نمی‌نهد ...
در دادگاه طلاق هفتمین زنش حضور دارد... هر دو ازدواج‌های متعدد کرده‌اند، شکست‌های عاطفی خورده‌اند و به دنبال عدالت و حقیقتند... اگر جلوی اشتهاتون به زن‌ها رو نگیرین بدجوری پشیمون می‌شین... اشتتلر تا پایان داستان، اشتهایش را از دست نداد، ترفیع شغلی نگرفت و پشیمان هم نشد... دیگر گاوصندوق نمی‌دزدند بلکه بیمه را گول می‌زنند و با ساختن صحنه تصادف، خسارت می‌گیرند... صاحب‌منصب‌ها و سیاستمداران، پشت ویترین زندگی‌شان، قانون و عدالت را کنار می‌گذارند ...
زنی خوش‌پوش و آراسته که خودش را علاقه‌مند به مجلات مد معرفی می‌کند... از تلاش برای به قدرت رسیدن تا همراهی برای در قدرت ماندن... قانون برای ما، تصمیم حزب است... پژوهشگرانی که در رساله‌های علمی به یافته‌های دانشمندان غربی ارجاع می‌دادند به «دادگاه‌های شرافت» سپرده می‌شدند... دریافت جایزه خارجی باعث سوءتفاهم بین مردم کشور می‌شد... ماجرای ویلایی که با پول دولت ساخت همه‌ خدمات او به حزب را محو کرد... سرنوشت تلخ او خودکشی ست ...
روابط متقابل زردشتیان و مسلمانان... ادبیات پیش‌گویانه با ایجاد مشابهت‌هایی میان تولد و زندگی‌نامه‌ی محمد[ص]، زردشت و شاهان ایرانی برقراری روابط اجتماعی میان دو گروه را آسان‌تر کرد... پیروزی مسلمانان تجلی لطف خداوند توصیف می‌شد و هر شکست زردشتیان گامی به سوی آخرالزمان... از مهمترین علل مسلمان شدن زردشتیان: ایمان خالصانه به اسلام، باور به اینکه پیروزی‌های اعراب اعتبار اسلام را تأیید می‌کند، به‌دست آوردن آزادی(اسیران)، تهدید به مرگ، انگیزه‌های مالی و اجتناب از پرداخت خراج ...
جنبش‌های اجتماعی نوعی همبستگی اجتماعی به ارمغان می‌آورند که می‌توانند فرصتی برای احیای دو عنصر کلیدی حیات مبتنی بر سرمایه اجتماعی ـ یعنی ارزش‌های مشترک و ارتباطات بیشتر ـ فراهم کند... «اجتماع» عرصه‌ای است که نه منافع فردی در آن سیطره دارد، نه فرد در جمع ذوب شده است... سه‌ضلع دولت، بازار و اجتماع سرنوشت جامعه را رقم می‌زنند... برخورد انحصارگرایانه گروه‌های مذهبی نسبت به سکولارها در داخل و دین‌ستیزی بنیادگراهای سکولار در خارج کشور، منازعه‌ای برابر نیست ...