«مومیایی» از مجموعه «قصه‌های من و بچه‌هام» نوشته شهرام شفیعی به تازگی راهی بازار نشر شده است.

مومیایی قصه‌های من و بچه‌هام شهرام شفیعی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، دوازدهمین جلد از مجموعه کتاب کمیک استریپ «قصه‌های من و بچه‌هام» با تصویرگری سام سلماسی در ۲۴ صفحه قطع خشتی در دپارتمان کودک و نوجوان انتشارات سیمای شرق عرضه شده است.

این کتاب‌ برای گروه سنی بالای سه سال و شامل پنج داستان با عنوان‌های «مسافرت»، «کفش»، ‌«مومیایی»، «قایم موشک» و «شلنگ» است.

در معرفی ناشر از این کتاب آمده است: در مجموعه طنز دوازده‌جلدی «قصه‌های من و بچه‌هام» شامل عناوین «طوطی»، «شکایت»، «تونل وحشت»، «هندوانه»، «عصرانه»، «خرمالو»، «چمدان»، «مورچه»، «سه اسب چوبی»، «تلفن»، «کارت دعوت» و «مومیایی» به دلیل نوع داستان و همچنین کمیک استریپ بودن این کتاب، امکان تصویرخوانی و بلندخوانی برای کودکان ۳ تا ۷ سال و همچنین مطالعه و خواندنِ متن توسط کودکان هشت سال به بالا وجود دارد.

مجموعه کتاب «قصه‌های من و بچه‌هام» داستان‌های طنزآمیز خانواده‌ای چهارنفره است که پدر خانواده روایتگری قصه‌ها را بر عهده دارد. خواندن ماجراهای این کتاب می‌تواند برای هر مخاطبی در هر سنی آشنا باشد به طوری که به گفته نویسنده، این کتاب خاطره‌ مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌های ۷۰ سال بعد خواهد بود.

در این کتاب‌ها مخاطب با اتفاقات روزمره‌ای مواجه می‌شود که برای اغلب خانواده‌ها رخ می‌دهد و به این ترتیب به طور غیرمستقیم راه‌ و روش مواجهه با مسائل گوناگون به ویژه موضوعات فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی را می‌آموزد. نگاه طنزآمیز افراد این خانواده‌ در مقابل مشکلات و چالش‌های روزمره باعث می‌شود مخاطب با خواندن، شنیدن و دیدن تصاویر این قصه‌ها دنیا را از دریچه‌ دید این خانواده ببیند، با آن‌ها بخندد و از شخصیت‌ها مطالبی بیاموزد.

................ هر روز با کتاب ...............

مأموران پلیس‌ نیمه‌شب وارد آپارتمان او شدند... در 28‌سالگی به مرگ با جوخه آتش محکوم شد... نیاز مُبرم به پول دغدغه ذهنی همیشگی شخصیت‌ها است... آدم بی‌کس‌وکاری که نفْسِ حیات را وظیفه طاقت‌فرسایی می‌داند. او عصبی، بی‌قرار، بدگمان، معذب، و ناتوان از مکالمه‌‌ای معقول است... زندگی را باید زیست، نه اینکه با رؤیابینی گذراند... خفّت و خواری او صرفا شمایل‌نگاری گیرایی از تباهی تدریجی یک مرد است ...
اگرچه زندان نقطه‌ی توقفی چهارساله در مسیر نویسندگی‌اش گذاشت اما هاول شور نوشتن را در خود زنده نگه داشت و پس از آزادی با قدرت مضاعفی به سراغ‌اش رفت... بورژوا زیستن در کشوری کمونیست موهبتی است که به او مجال دیدن دنیا از پایین را بخشیده است... نویسندگی از منظر او راهی است که شتاب و مطلق‌گرایی را برنمی‌تابد... اسیر سرخوردگی‌ها نمی‌شود و خطر طرد و شماتت مخاطبین را می‌پذیرد ...
تمام دکترهای خوب یا اعدام شده‌اند یا تبعید! دکتر خوب در مسکو نداریم... رهبر بزرگ با کالبدی بی جان و شلواری خیس در گوشه ای افتاده است... اعضای کمیته‌ی رهبری حزب مخصوصا «نیکیتا خروشچف» و «بریا» رئیس پلیس مخفی در حال دسیسه چینی برای جانشینی و یارگیری و زیرآب‌زنی... در حالی‌که هواپیمای حامل تیم ملی هاکی سقوط کرده است؛ پسر استالین و مدیر تیم‌های ملی می‌گوید: هیچ هواپیمایی سقوط نکرده! اصولا هواپیماهای شوروی سقوط نمی‌کنند... ...
تلفیق شیطنت‌های طنزآمیز و توضیحات داده شده، که گاهی خنده‌دارتر از آن هستند‌ که‌ درست باشند، اسنیکت را بلافاصله از نقش راوی سنتی و تعلیم دهنده‌ در اکثر کتاب‌های ادبیات کودکان کنار می‌گذارد... سانی می‌گوید‌: «گودو»! اسنیکت‌ این کلمه را این طور تفسیر می‌کند: «ما نه می‌دونیم کجا می‌خوایم‌ بریم‌ نه‌ می‌دونیم چه جوری باید بریم.» کلمه‌ی «گودو» ارجاعی است به نمایشنامه‌ی «در انتظار‌ گودو‌»... ...
پول زمانی به نحو احسن به انجام معاملات کمک می‌کند که عواطف هیچ نقشی در روابط نداشته باشند... برای خصلت کاملا پویای جهان، نمادی چشمگیرتر از پول نمی‌توان یافت... پول هیچ‌گاه دست کسی نمی‌ماند. پول اگر از حرکت بازایستد دیگر در مقام پول ارزش و معنای خاصی نخواهد داشت... من فقط به شرطی می‌توانم میل خود را برآورم که قادر باشم - دست‌کم تا حدی- میل دیگری را برآورم: زایش ارزش از روح مبادله ...