همایش سه روزه «اقبال لاهوری» شاعر شرق با حضور اشعری مشاور رئیس جمهور ایران و رئیس مرکز اسناد و کتابخانه ملی ایران در بمبئی هندوستان به کار خود پایان داد.

به گزارش فارس، به نقل از اداره کل روابط عمومی و اطلاع رسانی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، همایش سه روزه اقبال شاعر شرق توسط خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران و با همکاری مرکز تحقیقات زبان اردو انجمن اسلام از تاریخ نهم تا 11 اسفندماه در محل دانشگاه مهندسی بمبئی با حضور اشعری مشاور رئیس جمهور و رئیس مرکز اسناد و کتابخانه ملی، محمدی سرکنسول ایران، نجفی رایزن فرهنگی ایران در دهلی، صیف‌الرحمان سرکنسول کشور افغانستان، میرزایی مسئول خانه فرهنگ ایران و شخصیت‌های برجسته علمی و فرهنگی و روسای بخش‌های زبان فارسی و اردو و علاقه‌مندان به علامه اقبال آغاز شد.

محمد رضا میرزایی مسئول خانه فرهنگ ایران در هند گفت: برای اولین بار است که خانه فرهنگ ایران با همکاری انجمن اسلام بزرگداشتی برای علامه اقبال برگزار می‌کند.
وی افزود:علامه اقبال شیفته زبان و ادبیات فارسی و علاقمند به ایران بود. حامی و پشتیبان وحدت اسلامی بود، ارادت ویژه‌ای به حضرت رسول اکرم(ص) داشت.

دکتر نجفی؛ رایزن فرهنگی ایران در دهلی نو گفت: هند از اوایل قرن پنجم مهد فرهنگ و تمدن ایران و اسلام بود با حضور غزنویان در این سرزمین تا سال 932 هجری که دوره‌ی رسمی سلطنت مسلمانان آغاز گردید و بمدت 330 سال به طول انجامید و پس از آن تا 2 قرن حکومت تیموریان هند مقارن با حکومت صفویان در ایران بود فرهنگ ایرانی و اسلامی بوسیله زبان فارسی نقش عظیمی در احیاء سرزمین هند داشت. در این دوره هشتصد ساله شخصیت های علمی، ادبی و فرهنگی و بویژه عرفانی همچون میرسید علی همدانی فرهنگ ایران را چنان احیاء نمودند که مرحوم علامه اقبال درخصوص میرسید علی همدانی اظهار می دارد که او احیاگر ایرانِ صغیر در این سرزمین بوده است.

وی افزود:اقبال شخصیتی که در سیالکوت پنجاب هند متولد می شود و علیرغم اینکه زبان مادری‌اش پنجابی و زبان هم کیشانش هندی و زبانِ تحصیلاتش انگلیسی است. زبان فارسی را فرا می گیرد و تمام مفاهیم عرفانی، فلسفی و انقلابی خودش را در قالب زبان فارسی ریخته و به احیاگری جامعه می پردازد.

نجفی گفت:اقبال فارسی را بهترین محمل برای احیاء ارزشهای اسلامی و انسانی میدانست. شخصیتی که در عرفان مرید مولانا جلال الدین رومی بود و در غزل غالباً از حافظ پیروی می کرد. او با نوشتن "مثنوی اسرارِ خودی " افکار انسانها را معطوف به ارزشهای انسانی و مسلمانان را به ارزشهای اسلامی سوق می داد.

همراهان شاه به او گفته بودند که این مدارس، جوانان را یاغی می‌کند... مکتب‌داران تبریز، این رقیب تازه‌نفس را برنتافتند و مردم را علیه او تحریک کردند... متهم به فعالیت‌های ضد دینی شد... پیش از او، تحصیل دانش، ویژه‌ی طبقه‌ی مرفه بود... ۲۷ جلد کتاب درسی برای سوادآموزان فارسی‌زبان نوشت... بیشتر مدارس او در زمان حیات او تعطیل یا ویران شدند... یکی از ده شخصیت تأثیرگذار و سرنوشت‌‌ساز تاریخ معاصر ایران ...
آقای رئیس جمهور رمان دیکتاتوری است نه رمان دیکتاتور. انتقادی است از فقر (مردم کشور همه فقیرند) و خیانت (هر شهروندی خانواده‌اش را انکار می‌کند) و فساد (وجدانها پست و مبتذل است) که این نظام بی‌حاصل که نمی‌تواند به انجام دادن کاری مثبت به نفع کسی افتخار کند به بار می‌آورد. به همین جهت خواننده از همان ابتدا احساس خفگی می‌کند و این فشار مرتباً شدت می‌یابد و هنگامی که رمان در آخرین فصل خود موسوم به «زنده مدفون» به اوج خود می‌رسد، این احساس به خفقان نزدیک می‌شود. ...
حدیث «الملك یبقی مع الكفر و لایبقی مع الظلم» از سخنان پرآوازه دیگریست که در هیچ منبع حدیثی به عنوان روایت نقل نشده و در قرن یازدهم هجری وارد کتب شده است. البته میرزای نائینی فقیه دوران مشروطه از این حدیث به عنوان نص مجرب (یعنی حدیثی که به تجربه ثابت شده) یاد می‌کند... در منابع روایی حدیثی دال بر نحوست ماه صفر یافت نمی‌شود. همین‌طور بشارت به خروج از ماه صفر و دعاهای دوری از بلا در این ماه. ...
«خشم» نیکول نسبت به نادیده‌گرفتن خودش از سوی چارلی، سبب می‌شود درخواست طلاق کند... نیکول حواسش به جزئیات زندگی است و چارلی دقتی به این جزئیات ندارد... نیکول احساس می‌کند که در بازی زندگی بازنده شده ... کسانی که پاره‌ای از «ما» می‌شوند، هویت تازه‌ای می‌یابند، علاوه بر آنچه داشته‌اند... همه از زاویه منفعت «خود»شان به رابطه نگاه می‌کنند.‌.. نه تاب جدایی دارند و نه توان ساختن رابطه‌ای تازه. ...
تبدیل یک نظام مردمسالار به نظام استبدادی محصول یک تعامل دوسویه میان یک فردِ حاکم و یک جامعه است... او انتقاد را به معنی دشمنی با اهداف و ایده‌ها تلقی می‌کند... رسالت نجات جهان از بندگی ظالمان... «دشمن»؛ یگانه مقصر عدم کامیابی ها است... بازار رمالانِ غیب گو گرم می‌شود... خود را به‌جای ایده و نظام می گذارد. و در واقع منظور او از ایده، خود اوست که با نظام یکی شده‌است. ...