تبدیل یک نظام مردمسالار به نظام استبدادی محصول یک تعامل دوسویه میان یک فردِ حاکم و یک جامعه است... او انتقاد را به معنی دشمنی با اهداف و ایده‌ها تلقی می‌کند... رسالت نجات جهان از بندگی ظالمان... «دشمن»؛ یگانه مقصر عدم کامیابی ها است... بازار رمالانِ غیب گو گرم می‌شود... خود را به‌جای ایده و نظام می گذارد. و در واقع منظور او از ایده، خود اوست که با نظام یکی شده‌است.


فرآیند تبدیل یک فرد سالم به یک انسان ظالم و دیکتاتور | برداشتی از «جباریت»

بررسی روانشناختی خودکامگی ن‍ق‍د و ت‍ح‍ل‍ی‍ل‌ ج‍ب‍اری‍ت‌ Sperber, Manes اش‍پ‍رب‍ر، م‍ان‍س‌ Zur analyse der tyrannis, das unglück, begabt zu sein

تبدیل یک نظام مردمسالار به نظام استبدادی محصول یک تعامل دوسویه میان یک فردِ حاکم و یک جامعه است، پیش فرض مهم مورد توجه آن است که دیکتاتور فقط، شخص مستبد و یا حداکثر یارانش نیستند بلکه شامل همه زیردستان و مردمی هم که به حسب ظاهر قربانیان اویند نیز می‌شود و در حقیقت مستبد محصول یک فرآیند اجتماعی در بستر یک اجتماع آماده تولید مستبد است.

1- شروع فرآیند از این نقطه است که مردمی هستند محتاج، فقیر و حقیر که حکومت نیز وقعی به رفع نیازها نداشته، تحقیرشان می‌کند. این مردم حقیر و ناتوان در تب اشتیاق ظهورِ یک مرد مقتدر که در یک چشم به‌هم زدن همه چیز را درست کند؛ لحظه شماری می‌کنند و به‌جای تلاش در جهت تغیییر اوضاع به دست خود؛ به ظهور معجزه دل می‌بندند.

2- منجی به همه احترام می‌گذارد تا به اهدافش برسد اما این احترام تا مرحله خاصی است و وقتی به اهداف اولیه نائل گشت و تثبیت شد؛ دیگر انتقاد از خود را بر نمی‌تابد. او انتقاد را به معنی دشمنی با اهداف و ایده‌ها تلقی کرده و با منتقد چون دشمنِ خونی رفتار می‌کند و دراین جهت تا مرحله ترس از منتقد پیشروی می‌کند. او از نقد، انتقاد و منتقد هراسان است و ناخودآگاه همه کسانی را که به نوعی از آنها ترس در دل دارد حقیر می‌شمارد تا از شر انتقادشان مصون بماند.

3- او برای خود رسالتی قائل است؛ رسالت نجات جهان از بندگی ظالمان، او هم ایده دارد و هم مردمی که چون موم آماده‌اند… ناخودآگاه بدون آنکه خود نیز ملتفت باشد، خود را به‌جای ایده و نظام می گذارد. و در واقع منظور او از ایده، خود اوست که با نظام یکی شده‌ است.

4- ابرمرد ما برای تحقق بخشیدن به آمال انسانی خود نیازمند کسب قدرتی بلامنازع است که با قوت بتواند اهدافش را محقق سازد. مردمِ منتظر معجزه نیز؛ با بیقراری کامل، مشتاق تفویض قدرت و اختیارخود به آن ابرمرد هستند تا اصلاحات لازم را در کوتاه‌ترین زمان ممکن به انجام رساند. آنها اختیارات و قدرت خود را در کف فرمان کسی می‌دهند تا بغض فرو نهفته‌شان را مرهم باشد و وضعشان را بهبود بخشد. و تاریخ گواهی می‌دهد هرگز تفویض انجام شده، قابل فسخ و ستاندن نیست.

5- ابرمرد مصلح درابتدای کار به همه وعده و قول رسیدن به دنیائی بهتر می‌دهد. اما پس از کسب قدرت توان برآوردن همه قولها را ندارد... اما چه کند که او به ابرمردی؛ شهره است و نباید به این تصویر خدشه وارد شود لذا برای توجیه عملکرد نامطلوب خود در اجرای وعده‌ها به اسطوره‌ی «خصم» تمسک می‌جوید. او قضایای پیچیده و غامض را با زبانی ساده و قابل فهم برای توده مردم ترسیم می‌کند؛ «دشمن»؛ یگانه مقصر عدم کامیابی ها است.

6- انسانها وقتی در برابر درد و رنج کاری از دستشان برنیاید به‌سادگی به اعجاز متوسل می‌شوند… کسانی که از درون به حریت نرسیده‌اند؛ انتظار دارند دیگری برای آنان دستی بالا زند و تصادفی نیست که همزمان با فرا رسیدن دوران استبداد، بازار رمالانِ غیب گو گرم می‌شود.

7- این انسانِ سالم تا مدتی نسبتاً خوب از پس کارها بر می‌آید و به همین جهت خود را نسبت به اهدافش مومن ساخته و مردم را نسبت به رسالتش مطمئن می‌دارد… و به جهتِ «یکی شدن ایده و خود»، منتقدینِ رسالت خود را بر نمی‌تابد. اعمال و اقدامات مخالفین خود را بگونه‌ای درک و فهم می‌کند که به واقع یقین می‌کند نه مخالف او که خائن به ایده و نظامند و برای همین او ناچار است علیرغم میل باطنی خود، آنان را برای حفظ نهضت به تیغ بسپارد.

8- نظام استبدادی برای مخالفین احکامی صادر می‌کند. امر به این و نهی از آن؛ دیگر کارساز نیست. آیا باید بیکار نشست تا کسی مرتکب عمل خلاف شود؟ در چنین صورتی که کار از کارگذشته، لذا باید فکر و عقیده را قدغن کرد. حتی این نیز کافی نیست، باید کاری کرد که سخن‌ها و اشاراتی که بین دوستان و آشنایان رد و بدل می‌شود هم ممنوع گردد.

9- مستبد هر موضوع اندک و ناچیزی را، هرگونه انتقاد و مخالفتی را، هرگونه صدای اعتراض مسالمت آمیزی را به مساله مرگ و زندگی تبدیل می‌کند و اینگونه سعی در کنترل اوضاع دارد...

10- فرجام کار: عاقبت کار برای مردم و جامعه‌ای که آمادگی فرهنگی لازم را ندارند؛ چیزی نیست جز شروع یک دوره جدید و انتظار مردم برای طلوع یک تک ستاره جدید. این تناوب ادامه خواهد داشت اگر مردم و جامعه ای که هنرش تولید استبداد است، کارخانه‌ی تولید انبوه مستبد را به تعطیلی نکشانند، هر که حاکم شود در این فرآیند به یک مستبد تبدیل می شود؛ مهم نیست «که» باشی و از کدام طبقه، مهم آن است که در این جامعه به یک مستبد تبدیل می شوی! به همین راحتی و تلخی!

[کتاب «Zur analyse der tyrannis, das unglück, begabt zu sein» نوشته‌ی مانس اشپربر (Manès Sperber) دو بار در ایران ترجمه شده است؛ بار اول توسط کریم قصیم با عنوان «نقد و تحلیل جباریت» در سال ۱۳۶۳ و توسط انتشارات دماوند منتشر شد. بار دوم نیز توسط علی صاحبی و در سال 1385 تحت عنوان «بررسی روانشناختی خودکامگی» و در 160 صفحه در انتشارات روش‍ن‍گ‍ران‌ و م‍طال‍ع‍ات‌ زن‍ان‌ به چاپ رسید.]

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

به‌عنوان نویسنده‌ای که با فلسفه­ «همین فردا خواهید مُرد» همدل است، شاید فرد مناسبی برای نگارش کتابی درباره «امید» نباشم... امید، همان خوش‌بینی نیست... صرفا یک خواست یا آرزو نیست... از «امید تراژیک» سخن می‌‌گوید که خود، ماحصل بینشی تراژیک است و بسی بیگانه با خوش‌بینی ناشی از اعتقاد به پیشرفت انسانی. این البته نگاهی است تیره به وضعیت انسان معاصر ...
«خرم‌آباد» استعاره‌ای است از «استالین‌آباد»... رباعیات رودکی که از چهار مصراع تشکیل‌ شده‌اند، به مراتب بامحتواتر و ارزشمندتر از بسیاری رمان‌های حجیم است... دیروز ژئوفیزیکدان بودم، اما امروز صبح تصمیم گرفتم نویسنده شوم و شدم... برنامه‌نویس بودم، آپارتمان فروخته‌ام، مدیر ساخت و راه‌اندازی پالایشگاه نفت و صنایع وابسته بودم. در جوانی مجبور شدم با چوب‌های جنگل روی سطح دریا اسکله بنا کنم. کارگر بودم ...
اگر جنگ برای مردم خاصه مردمِ رشت -که داستان در آنجا روایت می‌شود- فقر و بدبختی و قحط‌سالی به بار آورده است، اما این دو برادر سرشار از نعمت‌اند... احمدگل با رفتنش به دیدار ارباب دختر خودش را هم قربانی می‌دهد... کوته‌بینی و خودرأیی میرزا کوچک خان مانع این می‌شود که جنبش جنگل به انقلاب منجر شود... وارثان بی‌ثباتی‌های سیاسی و جنبش‌های ناکام بیش از هرکس فقرا هستند... داستان پُر از سبک زندگی است؛ سبک زندگی اواخر قرن گذشته ...
هیچ خبری از حجاب راهبه‌ها و سوگند خوردنشان نیست، درعوض آیرا از سنت روایت پیکارسک استفاده می‌کند... مرا آماده کرده‌اند که فرشته‌ باشم، فرشته‌ نگهبان همه‌ مجرمان، دزدها و قاتلان... این کارهای خوبی که در تنهایی و خیالاتش انجام می‌دهد، سزار را تبدیل به راهبه می‌کند. ولی، در زندگی واقعی، او یک دروغگوی قهار است... رمز و راز دروغگوی خوب‌ بودن را فاش می‌کند: «باید خیلی قانع‌کننده وانمود کنی که چیزهای واضح را نمی‌دانی.» ...
متوجه ماده‌مگس جوانی شد که در مرز میان پوره و سس نشسته بود... پوست آبدار و سبزش، بانشاط زیر نور خورشید می‌درخشید... دور کمرش چنان شکننده و ظریف بود که گویا می‌توانست با سبک‌ترین نسیم بشکند... جابه‌جایی حشره و انسان و توصیفات آبدار و تنانه از مگس علاوه بر شوخی شیطنت‌آمیز پلوین با توصیفات رمان‌‌های احساساتی و حتی کلاسیک، کاریکاتورگونه‌ای است گروتسک از وضعیت بشر ...