چاپ نخست از جلد اول کتاب «رحمة من الرحمن فی تفسیر و اشارات القرآن» نوشته محی الدین ابن‌عربی، با ترجمه و شرح قاسم میرآخوری از سوی انتشارات «فهرست» منتشر و روانه بازار نشر شد. کتاب حاضر، ترجمه تفسیر قرآن ابن‌عربی است که علاوه به سوره فاتحه، 31 آیه از سوره بقره را نیز شرح و تفسیر می‌کند.
به گزارش ایبنا، این اثر، تفسیر اشاری و عرفانی قرآن کریم محسوب می‌شود که شامل تاویلات عرفانی ابن‌عربی ازآیات و سوره‌های قرآنی است.

محمدبن علی معروف به محی‌الدین و ابن افلاطون، از عرفای مشهور و از برجسته‌ترین اندیشمندان اسلامی است که به سال 560 هجری قمری، 1165میلادی (دوشنبه 27 رمضان) در مرسیه -‌شهری در جنوب شرقی اندلس (اسپانیا)- و در خانواده‌ای عارف از تبار حاتم طائی زاده شد. از دوران کودکی تا پایان عمر، سرشت جستجوگرش او را به کاوش و دقت در وجوه گوناگون زندگی وامی‌داشت.

ابن‌عربی در دوران تحصیل از محضر مشایخ صوفیه و استادان معارف روزگار خود بهره‌مند شد. بسیاری از این مشایخ و استادان به او اجازه دادند که آراء و عقایدشان را نقل و تدریس کند. ابن‌عربی نیز نام این بزرگان را به کرات در کتاب فتوحات مکیه و کتاب‌ها و رساله‌های دیگرش بیان داشته است.

معروفیت عام ابن‌عربی در پهنه ادب و فرهنگ عرفانی و صوفیانه به دلیل نظریه «وحدت وجود» اوست که او را از جمله نظریه‌پردازان و پدر عرفان نظری در جهان اسلام دانسته‌اند. هانری کربن درباره وی گفته است: «او یکی از بزرگترین عرفای اهل شهود همه اعصار بود.»

در یک بررسی اجمالی پی ‌خواهیم برد که ابن‌عربی با امتزاج فلسفه، کلام و حکمت باطنی، موجب شکوفایی عصر زرین تصوف شد، عصری که اوج شکوفایی خویش را در زمینه‌های مختلف فلسفی، کلامی، فقهی و عرفانی تجربه می‌کرد و بنیادهای تفکر اسلامی را استحکام می‌بخشید. در چنین فضایی ظهور وی موجب شد که عرفان و تصوف در طوفانی از «حکمت باطنی» و «الهیات نظری» قرار گیرد و عشق، رنگ و صبغه اندیشه به خود بردارد. عصر خود ابن‌عربی این مطلب را تایید می‌کند، زیرا فضای آن آکنده و مشحون از تفکرات فلسفی و عرفانی فراوانی بود. شیوح متصوفه در سراسر سرزمین اندلس در تعلیم تجربه‌های عرفانی - باطنی خود به مریدان و شاگردان تشنه که هرگز کلام و فلسفه، آنان را سیراب نکرده بود و هر روز نیز بر عده آنها افزوده می‌شد، مشغول بودند. اگر به عقب‌تر برگردیم، سرچشمه‌های حکمت باطنی را خواهیم یافت.

براساس مطالب کتاب، «در دو قرن اول از ظهور اسلام، سنت دینی آنقدر قوی و نیرومند بود که عالمان دینی اجازه تدوین مکتب منظمی چه در فقه و چه در تصوف نمی‌دادند و شاید دلیل آن وجود اصحاب پیامبر(ص) یا تابعان و تابعان تابعان که صیانت نفس آنان بر همگان محزر بود و یا به علت شرایط سیاسی حکومت جاهلیت بنی‌امیه و دوران حاکمیت فرهنگی به عاریت گرفته از فلسفه یونانی و سیطره ذهنیت‌گرایی فرهنگی بنی‌العباس بوده باشد.
به هر حال ظهور تصوف و منشا آن در دنیای اسلامی از سویی به قرآن و سیمای باطنی پیامبر(ص) باز می‌گردد و از طرفی به شرایط اجتماعی و سیاسی و فکری قرن‌های دوم و سوم هجری که موجب پدید آمدن آرمان‌های صوفیانه شد، ناآرامی‌های سیاسی دوران بنی‌امیه که منجر به سقوط این سلسله شد و روی کارآمدن بنی‌عباس و آغاز عصر زرین ادبیات اسلامی و وقوع رویدادهای سیاسی و اجتماعی در نقاط متعدد سرزمین اسلامی که منجر به تشکیل حکومت‌های منطقه‌ای و محلی در میان حکومت‌های بزرگ اسلامی گشت، موجب شد آنان که طبع زاهدانه و پارسایانه‌ای داشتند از اجتماع به گوشه انزوا رجعت کنند و خود را از ستیزه به دور نگاه داشته و به زندگی پرآرام معنوی و روحانی کشانده شوند.»

ابن‌عربی عقاید پراکنده اهل تصوف را که تا زمان آنان در جوامع مسلمان رایج بود، صورت‌بندی و به شکل روشن و صریح بیان کرد. وی نظام فلسفی صوفیه و فلسفه عرفانی متصوفه را بنیانگذاری و جنبه‌ باطنی سنت تصوف را هرچه بیشتر آشکار و روشن کرد.

برخی در مبالغه از جایگاه وی گفته‌اند که او بزرگ‌ترین اندیشمند عرفانی همه زمان‌ها بوده است. شکی نیست که اکثر اندیشمندان عارف و فیلسوفان صوفی مسلک در جهان اسلام به نحوی تحت تاثیر اندیشه‌ها و نظریات نیرومند وی قرار داشته‌اند تا آنجا که اثر پذیری از تفکر و بینش فلسفی - عرفانی او تا عصر حاضر نیز به چشم می‌خورد.
ابن‌عربی در طول حیات فکری خویش به تصوف و عرفان، رنگ فلسفی بخشید و ادراک شهودی عارف مسلمان را که چندین قرن در پرده ابهام قرار داشت، در قالب نظریات عقلانی و نفسانی که پرورده ذهن توانای اوست، جمع‌آوری و تدوین کرد. از این‌رو، می‌توان ابن‌عربی را یکی از بزرگترین و عالی‌ترین شارحان عرفان اسلامی خواند که سلوک عرفانی بایزید و حلاج در پیوند با حکمت صوفیانه وی قوام یافت و مسیر رشد و تعالی عرفان و تصوف در جهشی بزرگ، مشخص و معین شد و حقیقت باطنی تصوف که تا آن زمان در کلام جنید و شبلی مخفی و پنهان بود با صورت‌بندی نظری او هر چه بیشتر و صریح تر نمایان شد.

همچنین ابن‌عربی میراث گذشته صوفیه را با یک تجربه شخصی و زنده درآمیخت و کلام صوفیه را که اغلب در پرده‌ای از اسرار پنهان شده بود، به صورت اندیشه‌ای که رنگ و صبغه صوفی و اشراقی داشت، در قالب نظم و نثر (به ویژه نثر) درآورد. به گفته برخی، عرفان و تصوف نظری را چنان صورت‌بندی کرد که بعدها منبع و سرچشمه‌ای شد تا دیگر عرفا و متصوفه و به ویژه عرفای پارسی‌زبان از آن بهره‌های فراوان گرفتند.

اثر حاضر علاوه بر مقدمه‌ای بر قرآن، سوره فاتحه و 31 آیه از سوره بقره را شرح و تفسیر کرده است.

چاپ نخست کتاب «رحمة من الرحمن فی تفسیر و اشارات القرآن» (جلد اول) با شمارگان 2100 نسخه، 504 صفحه و بهای 160000ریال راهی بازار نشر شد.

پزشک اقامتگاه کنار چشمه‌های آب معدنی است که جدیداً افتتاح شده است و برادرش، شهردار آن منطقه... ناگهان کشف می‌کند که آب‌ها، به دلیل زه‌کشی نامناسب، آلوده است... ماجرا را اگرچه بر ضد منافعش برملا می‌کند... با زنش جر و بحث دارد، ولی هنگامی که سیاست‌بازان و روزنامه و مالکان و در پی آنها، جمعیت بر ضد او متحد می‌شوند، زنش جانب مدعای او را می‌گیرد... برای باج‌خواهی از او سرانجام او را متقاعد می‌کند که دشمنان احاطه‌اش کرده‌ بودند! ...
درباره کانون نویسندگان... قرار می‌شود نامه‌ای تنظیم شود علیه سانسور... اما موفق نمی‌شوند امضاهای لازم را جمع کنند... اعضایش به‌لحاظ سرمایه فرهنگی سطح خیلی بالایی داشتند... مجبوری مدام درون خودت را تسویه کنی. مدام انشعاب داشته باشی. عده‌ای هستند که مدام از جلسات قهر می‌کنند... بعد از مرگ جلال دچار تشتت می‌شوند... در عین داشتن این آزادی اجتماعی، تناقض‌ها بیرون می‌زند. این اشکالی ندارد؛ اشکال در عدم توانایی و بلوغ برای حل آن است. ...
ما نگاهی آرمان‌گرایانه به سیاست داریم و فکر می‌کنیم سیاست باید عاری از قدرت‌طلبی و دروغ باشد، درحالی‌که واقعیت سیاست و ریشه و اصل و جوهره سیاست، رقابت برای کسب قدرت است و کسب قدرت می‌تواند خشونت‌بار باشد...جامعه مدرن برای اینکه اجازه ندهد اخلاق کاملا از بین برود نهاد‌های مدنی مانند نهاد‌های نظارتی و سوت‌زنی و رسانه درست کرده است تا سیاستمداران احتیاط کنند... باید از تجارب دیگران یاد بگیریم که آنها چطور مساله خود را حل کرده‌اند... ما ملتی استثنایی نیستیم ...
درس‌های وی در فاصله‌ی سال‌های 1821 تا 1831... دین، به عنوان صعود به سوی حقیقت، قلمروی است که در آن روح خود را از امور حسی و متناهی رها می‌سازد... نخستین مرحله‌ی مفهوم دین، اندیشه در کلیت صوری آن است... فرد احساس می‌کند که بهره‌ای از مطلق را در خود دارد... آیین مذهبی همان فرایند ابدی است که در آن فرد با ذات خود وحدت پیدا می‌کند... مسیحیت دینی کامل و مطلق و آگاهی از روح است، آگاهی از خداست ...
با محرومانتان به بخشش، با افراد مطیع به نیکی و با کسانی که نسبت به ما شک و یا نافرمانی نمایند با شدت عمل رفتار کنم... لذا با افراد فرمانبر مانند پدری بخشنده هستم و تازیانه و شمشیر من علیه کسی‌ست که دستورم را ترک و با سخنم مخالفت نماید... هرکس که در قبیله‌اش از نافرمایان امیرالمومنین یزید پیدا شود و او را معرفی نکند؛ مقابل در خانه‌اش به دار آویخته، از ذمه ما خارج و مال و جانش حلال می‌شود ...