کتاب مجموعه مقالات «ایران و رقیبانش: میان ملت و انقلاب» با ویراستاری کِلمان تِرم در پاریس منتشر شد. نویسندگان در تحلیل‌های خود از ایران واقعیت‌های جمهوری اسلامی ایران را نادیده گرفته‌اند.

ایران و رقیبانش: میان ملت و انقلاب

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر،‌ کتاب مجموعه مقالات «ایران و رقیبانش: بین ملت و انقلاب» در اسفند ۱۳۹۸ (۲۰۲۰ میلادی) با ویراستاری کِلمان تِرم توسط انتشارات PassésComposés در ۲۰۸ صفحه و بهای ۱۸ یورو منتشر شده است.

چکیده کتاب هدف از نگارش آن را چنین بیان کرده است: با وجود گذشت بیش از ۴۰ سال از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ایران، مسئله پذیرفته شدن ایران در منطقه‌ای که در آن قرار دارد و جایگاهش در جامعه بین‌المللی هنوز حل نشده است. از نگاه رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، جمهوری اسلامی «دولت سرکش» است. برخی از رقیبان منطقه‌ای ایران، مانند اسرائیل و عربستان، با ترویج تصویر غیرعادی بودن جمهوری اسلامی به این گفتمان ایالات متحده دامن می‌زنند. از دیدگاه عرب‌های حاشیه خلیج فارس مسئله شکل دیگری نیز به خود می‌گیرد: باید با جاه طلبی ایران که می‌خواهد نماینده و سخنگوی کل مسلمانان جهان شود مقابله کرد. همچنین به تازگی ایران هم‌پیمان روسیه در جنگ با جهادگرایان اسلامی شده است، در حالی که پاریس و آنکارا نیز نقش خودشان در این قضیه دارند. به همین دلیل نیز ذات سیاست تهران همواره از طرف پژوهشگران مورد پرسش بوده است.

نویسندگان آن به دنبال بررسی روابط بین‌المللی ایران از سال ۱۳۲۰ خورشیدی (۱۹۴۱ میلادی) تا کنون با مطرح کردن همه ظرایفش هستند، به ویژه اولویت ویژه‌ای که به دشمنی با واشنگتن داده است. هرچند که به نظر می‌رسد نویسندگان واقعیت‌های نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران را نادیده گرفته و آن را کتمان می‌کنند.
عنوان‌های فصل‌های مختلف این کتاب بدین شرح است:

فصل ۱: فکر و ذکر ایرانی: باید ایالات متحده را با ایجاد توازن منطقه‌ای یا بر هم زدن آن به چالش کشید
فصل ۲: آیا چین به دنبال آوردن ایران زیر نفوذ خودش است؟
فصل ۳: نقش روسیه در سیاست‌های منطقه‌ای ایران: هم‌پیمان یا رقیب؟
فصل ۴: ایران و قفقاز جنوبی: احتیاط تهران
فصل ۵: دولت و اقلیت‌ها در ایران: مسئله کردها در ایران
فصل ۶: ترکیه و ایران: دو پرچمدار رهبری در دریای توفانی خاورمیانه
فصل ۷: ایران از نگاه اسرائیل: از مسئله‌ای حاشیه‌ای تا تهدید وجودی
فصل ۸: فرانسه و ایران و گسترش هسته‌ای
فصل ۹: روابط ایران و عربستان سعودی: رقابت ساختاری
فصل ۱۰: روابط کشورهای آمریکای لاتین با ایران: یک چشم انداز متضاد
فصل ۱۱: ایران و کشورهای آفریقایی پایین صحرا (بخش سیاهپوست)

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...