احمد آرام، نویسنده و نمایشنامه‌نویس بوشهری، در ۷۵ سالگی از دنیا رفت. این نویسنده مدتی با بیماری سرطان دستگاه گوارش دست‌وپنجه نرم می‌کرد.
آرام متولد سال ۱۳۳۰ در بوشهر بود و فعالیت ادبی خود را از نوجوانی آغاز کرد. او در ۱۸سالگی نخستین داستانش را در مجله فردوسی منتشر کرد و در ادامه، در کنار داستان‌نویسی، به فعالیت در عرصه تئاتر و نمایشنامه‌نویسی پرداخت. او که دانش‌آموخته رشته هنر‌های نمایشی بود، فعالیت تئاتری خود را در سال ۱۳۴۹ با نمایشنامه سقوط آغاز کرد و یک سال بعد به تهران مهاجرت کرد.
نخستین کتاب احمد آرام با عنوان «غریبه در بخار نمک» در سال ۱۳۷۹ در شیراز منتشر شد. این مجموعه داستان در نخستین دوره جایزه ادبی یلدا در سال ۱۳۸۰ لوح تقدیر دریافت کرد و در سومین دوره جشن فرهنگ فارس نیز به‌عنوان مجموعه‌داستان برگزیده سال معرفی شد.
انتشار رمان «مردهای که حالش خوب است» در سال 1383، نقطه عطفی در کارنامه داستان‌نویسی آرام به شمار می‌رود. این رمان پس از انتشار نامزد جایزه‌ی ادبی منتقدان و مطبوعات سال (1384) و نامزد جایزه‌ی ادبی بنیاد گلشیری سال (1384) شد. آرام در این کتاب روایتی از زندگی پدری عیاش و در عین‌حال محبوب به دست داده است. داستان اگرچه با روایتی واقع‌گرایانه شروع می‌شود اما به مرور با افسانه‌ها و اساطیر و کابوس‌های جنوب درمی‌آمیزد و فضایی جادویی و وهم‌آلود پیدا می‌کند.
«حلزون‌های پسر» از دیگر آثار قابل توجه آرام است. او در این رمان با تکیه بر سبک و سیاقی که پس از سال‌ها نویسندگی به آن رسیده بود، داستانی عاشقانه را روایت کرده است. این دومین رمان آرام بود و در آن، داستانی تودرتو روایت شده است. مهیار، قهرمان رمان، در آغاز داستان، خواب غریبی می‌بیند. مدت‌هاست که در خواب نامه‌هایی به دست مهیار می‌رسد و مهیار، هربار نامه‌ها را ناخوانده به کناری می‌نهد. این‌بار اما ترغیب می‌شود که نامه را باز کند و بازشدن نامه، آغاز ماجرایی است که حلزون‌های پسر، با راویانی متعدد روایتگر آن است. ماجرایی که به دلیل گره‌خوردن آن با کودتای 28مرداد، به نوعی عشق و سیاست را به یکدیگر پیوند زده است.
از دیگر آثار داستانی او می‌توان به «همین حالا داشتم چیزی می‌گفتم»، «سگی در خانه یک آنارشیست دست دوم»، «باغ استخوان‌های نمور»، «به چشم‌های هم خیره شده بودیم»، «خوکچه بادنما»، «بیدار نشدن در ساعت نمی‌دانم چند»، «کسی ما را به شام دعوت نمی‌کند»، «آن‌ها چه کسانی بودند؟!» و «شبی که انتو با درد خویش آشنا شد» اشاره کرد.
آرام همچنین در حوزه نمایشنامه‌نویسی فعالیت داشت و آثاری، چون «تخم‌مرغ فلزی»، «به خاکسپاری زن زنده»، «خانه تلخ» ، «آخرین بار کی دیدمت گندم» و «بیوه ماهی: سه فیلمنامه» را در کارنامه خود ثبت کرد.
................ هر روز با کتاب ...............
