لیلا ابوالعلا [Leila Aboulela]، نویسنده مسلمان سودانی برای تمرکز بر ایمان، مهاجرت و آوارگی، به عنوان برنده جایزه قلم پینتر ۲۰۲۵ انتخاب شد.

لیلا ابوالعلا [Leila Aboulela]،

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، انجمن قلم انگلیس، لیلا ابوالعلا را به عنوان برنده جایزه قلم پینتر امسال معرفی کرد. لیلا ابوالعلا این جایزه را در مراسمی که ۱۰ اکتبر در کتابخانه بریتانیا برگزار می‌شود، دریافت خواهد کرد.

لیلا ابوالعلا با اعلام نامش به عنوان برنده امسال ضمن شگفتی مطلق خوانده این خبر و تشکر از هیئت داوران، گفت: مفتخرم جایزه‌ای را دریافت می‌کنم که به یاد هارولد پینتر، نویسنده بزرگی که همچنان الهام‌بخش وفاداری و احترام فراوان است، اهدا می‌شود. برای کسی مثل من، یک مهاجر مسلمان سودانی که از منظر مذهبی می‌نویسد و محدودیت‌های تحمل سکولار را بررسی می‌کند، این جایزه واقعاً مهم است. این امر به معنای آزادی بیان وسعت و عمق می‌بخشد و کمک می‌کند تا موضوع‌های بیشتری در این زمینه بیان شود.

این جایزه هر سال به انتخاب برنده، با یک نویسنده شجاع به اشتراک گذاشته خواهد شد؛ نویسنده‌ای که در دفاع از آزادی بیان فعال است و اغلب با خطر بزرگی برای امنیت و آزادی خود روبه‌رو بوده است. برنده مشترک، که توسط لیلا ابوالعلا انتخاب می‌شود، در مراسم اهدای جایزه معرفی خواهد شد.

هیئت داوران امسال شامل روت بورثویک رئیس انجمن قلم انگلیسی، مونا عرشی شاعر و نویسنده، و ندیفه محمد رمان‌نویس، ابوالعلا را به عنوان برنده جایزه قلم پینتر انتخاب کرد.

لیلا ابوالعلا در خارطوم بزرگ شد و از سال ۱۹۹۰ در آبردین زندگی می‌کند. او نویسنده ۶ رمان از جمله «روح رودخانه»، «مترجم»، «مناره» و «کوی غزل‌ها» است که برنده جایزه ادبی اسکاتلند شد. لیلا اولین برنده جایزه کین برای نویسندگان آفریقایی بود و مجموعه داستان او، «جایی دیگر، خانه» جایزه کتاب داستانی سال سالتیر را از آن خود کرد. کتاب‌های او به ۱۵ زبان ترجمه شده‌اند و او نمایشنامه‌های متعددی هم برای رادیو نوشته است. این نویسنده استاد افتخاری مرکز WORD در دانشگاه آبردین و عضو انجمن سلطنتی ادبیات است.

برندگان پیشین جایزه قلم پینتر عبارتند از: آرونداتی روی (۲۰۲۴)، مایکل روزن (۲۰۲۳)، مالوری بلکمن (۲۰۲۲)، تسیتسی دانگارمبگا (۲۰۲۱)، لینتون کوسی جانسون (۲۰۲۰)، لمن سیسای (۲۰۱۹)، چیماماندا نگوزی آدیچی (۲۰۱۸)، مایکل لانگلی (۲۰۱۷)، مارگارت اتوود (۲۰۱۶)، جیمز فنتون (۲۰۱۵)، سلمان رشدی (۲۰۱۴)، تام استاپارد (۲۰۱۳)، کارول آن دافی (۲۰۱۲)، دیوید هیر (۲۰۱۱)، حنیف قریشی (۲۰۱۰) و تونی هریسون (۲۰۰۹).

برندگان سابق جایزه نویسنده باشهامت هم عبارتند از: علا عبد الفتاح (۲۰۲۴)، راحله داووت (۲۰۲۳)، کاکوئنزا راکایراباشایجا (۲۰۲۱)، امانوئل اسرت (۲۰۲۰)، بفقادو هایلو (۲۰۱۹)، ولید احمد بت‌ها (۲۰۱۹) (۲۷۰۱۸۸) رشید چاودری با نام مستعار توتول (۲۰۱۶)، رایف بداوی (۲۰۱۵)، مازن درویش (۲۰۱۴)، ایرینا خالیپ (۲۰۱۳)، سامار یازبک (۲۰۱۲)، روبرتو ساویانو (۲۰۱۱)، لیدیا کاچو (۲۰۱۰) و زرگانار (۲۰۰۹).

چند رمان از این نویسنده به فارسی ترجمه شده که «کوی غزل‌ها» و «مترجم» از جمله آنها هستند.

................ هر روز با کتاب ................

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...