رمان نوجوان «قطاری که ایستگاه نداشت» [Eve giden kucuk tren] اثر بهیچ آک [Behiç Ak] با ترجمه کالینا رشیدپور و زهرا صنعتگران توسط نشر اطراف منتشر شد.

قطاری که ایستگاه نداشت» [Eve giden kucuk tren] اثر بهیچ آک [Behiç Ak]

به گزارش کتاب نیوز، «قطاری که ایستگاه نداشت» داستانی طنز درباره‌ی مرزهای الکی و آدم‌هایی ست که سر چیزهای کوچک به جان هم می‌افتند. داستان زندگی آدم‌هایی که تا وقتی معدنِ روستایشان بوده، کنار هم به خوبی زندگی می‌کردند اما با تعطیل شدن معدن، اتفاق‌های عجیبی برایشان می‌افتد. تا این‌که یک روز زنی میانسال با الاغش به روستا برمی‌گردد. این زن گونه‌ی نایابی از آدم‌بزرگ‌هاست و آرزوهای هیجان‌انگیزی توی سرش دارد...

بنا به گفته‌ی ناشر، کتاب «قطاری که ایستگاه نداشت» یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های نوجوان کشور ترکیه است. شخصیت‌های این داستان، اتفاق‌هایی که برایشان می‌افتد، چالش‌های محیط زیستی روستا و زندگی‌ مردمانش خیلی شبیه حال‌وهوای زندگی همه‌ی ما در ایران است.

بهیچ آک (1956- )، متولد ترکیه است و در دانشگاه معماری خوانده است. این نویسنده و کارتونیست ترک در قصه‌هایش درباره‌ی تجربه‌ی زندگی در دنیای واقعی می‌نویسد و با کاریکاتورهایش کاری می‌کند تا به خودمان بخندیم، اتفاق‌ها و آدم‌های دور و بر را بهتر ببینیم و به چیزهایی که می‌بینیم بیشتر فکر کنیم.

رمان نوجوان «قطاری که ایستگاه نداشت»در 152 صفحه و با قیمت 124هزار تومان توسط نشر اطراف (ادامه) منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...