چاپ دهم «طوطی» [Luisito (Luisito. Una storia d'amore)] نوشته سوزانا تامارو [Susanna Tamaro] با ترجمه بهمن فرزانه منتشر شد.

طوطی» [Luisito (Luisito. Una storia d'amore)] نوشته سوزانا تامارو [Susanna Tamaro]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از هنرآنلاین؛ معلمی بازنشسته، تنها و سالخورده با نام آنسلما شخصیت اصلی این داستان است. او روزی یک طوطی بی‌پناه را کنار سطل زباله می‌بیند و تصمیم می‌گیرد آن را به خانه ببرد. با این اتفاق همه چیز برای این زن تغییر می‌کند و به لطف طوطی دوباره اراده‌ای برای زندگی پیدا می‌کند.

در صفحه ۵۴ و ۵۵ این کتاب می‌خوانیم: «آنسلما در بیست سال اخیر، اغلب خوابی می‌دید که او را آشفته‌حال می‌کرد: در محلی ییلاقی بود؛ همراه شوهر، و فرزندانش که به سن بلوغ رسیده بودند. در یک کافه پیاده‌رو نشسته بودند و بستنی می‌خوردند. برای خودشان بستنی آلبالو و برای او یک استکان لیکور سفارش داده بودند- برای هضم غذا.

بستنی‌ها را دخترکی زیبا با پیش‌بندی به روی پیراهن، فورا سر میز آورده بود، ولی از سفارش او خبری نبود. در مقابل اعتراض آنسلما، دخترک لبخندی معنی‌دار به او می‌زد و از آنجا دور می‌شد».

سوزانا تامارو در سال ۱۹۵۷ در شهر تریسته ایتالیا به دنیا آمده است. برای تلویزیون این کشور چند فیلم مستند ساخت و همزمان به نوشتن داستان و رمان پرداخت. در سال ۱۹۸۹ به‌خاطر رمان «حواس‌پرتی» به شهرت رسید و جایزه ادبی «الزا مورانته» را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۱ به‌خاطر رمان «تک‌خوان»، جایزه «پن اینترنشنال» را به‌دست آورد. «کارا ماتیلدا»، «جان جهان»، «دل به من بسپار»، «برو دنبال دلت» از دیگر آثار او هستند. «طوطی» یا «لوئیزیتو- یک داستان عشقی» در سال ۲۰۰۸ نشر یافته است.

انتشارات کتاب پنجره امسال- ۱۴۰۱، چاپ ۱۰ «طوطی» نوشته سوزانا تامارو را با ترجمه بهمن فرزانه منتشر کرده است. این کتاب نخستین بار سال ۱۳۹۰ نشر یافته بود.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...