آمیت چائودوری [Amit Chaudhuri] و کیت ریدوی [Keith Ridgway] به عنوان برندگان جایزه جیمز تیت بلک [James Tait Black prize 2022] معرفی شدند. این جایزه هر سال از سوی دانشگاه ادینبورگ به یک اثر در بخش زندگینامه و یک اثر داستانی اهدا می‌شود.

آمیت چائودوری [Amit Chaudhuri] و کیت ریدوی [Keith Ridgway]  جایزه جیمز تیت بلک [James Tait Black prize 2022]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، برندگان جوایز ده هزار پوندی جیمز تیت بلک در حاشیه جشنواره بین‌المللی کتاب ادینبورگ معرفی شدند.

«یافتن راگا: بداهه‌نوازی در موسیقی هندی» [Finding the Raga: An Improvisation on Indian Music] کتاب آمیت چائودوری است که در بخش بیوگرافی، برنده جایزه جیمز تیت بلک شده است. این کتاب که از سوی انتشارات فابر منتشر شده، کاوشی در رابطه نویسنده با موسیقی کلاسیک شمال هند است.

چائودوری، نویسنده چندین کتاب داستان و شعر تحسین شده، قطعاتی ضبط شده از آواز موسیقی کلاسیک شمال هند را نیز منتشر کرده است. او در سال 2009 به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادبیات انتخاب شد و از سال 2020 استاد نویسندگی خلاق در دانشگاه آشوکا بوده است.

دکتر سایمون کوک از دانشگاه ادینبورگ، داور بخش بیوگرافی این جایزه، کتاب «یافتن راگا: بداهه‌نوازی در موسیقی هندی» را اثری عمیق و ظریف نامید که به طرز زیرکانه‌ای، طرز تفکر افراد را درباره موسیقی، مکان و خلاقیت، تغییر می‌دهد. به گفته وی، این کتاب شاهکاری در زمینه هنر گوش دادن به جهان است.

«یک شوک» [A Shock] کتاب برنده جایزه در بخش داستان، اثر کیتی ریدوی از سوی انتشارات پیکادور منتشر شده است، قصه زندگی و روابط چند شخصیت مختلف را روایت می‌کند که در جنوب لندن زندگی می‌کنند.
نوشته‌های ریدوی که متولد دوبلین و ساکن لندن است، در نیویورکر، گرانتا و بسیاری نشریات دیگر منتشر شده است. او برنده جایزه رونی برای ادبیات ایرلندی و جایزه او هنری است. کتاب «یک شوک» پنجمین رمان و اولین رمان او در هشت سال گذشته است.

دکتر بنجامین بیتمن از دانشگاه ادینبورگ، داور بخش داستان این جایزه، کتاب «یک شوک» را روایتی حساس، خلاقانه و بسیار انسانی از زندگی‌هایی دانست که در بسیاری از داستان‌های دیگر، به ماجراهای فرعی تنزل داده می‌شوند.

جایزه جیمز تیت بلک به بهترین آثار داستانی و بیوگرافی در یک سال گذشته تعلق می‌گیرد. این تنها جایزه اصلی کتاب بریتانیاست که به وسیله محققان و دانشجویان ادبیات داوری می‌شود. این جایزه از سوی دپارتمان ادبیات انگلیسی دانشگاه ادینبورگ که قدیمی‌ترین بخش دانشگاهی ادبیات در جهان است، اعطا می‌شود.

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...