شماره بیست و یکم مجله «تجربه» با یادنامه‌ای ویژه درباره‌ احمد رضا احمدی منتشر شد و روی پیشخان آمد.

تجربه 21 ویژه احمدرضا احمدی، کوندرا، ر اعتمادی و دیگران

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، شماره بیست و یکم دوره جدید مجله «تجربه» به‌تازگی همراهِ صفحاتی ویژه‌ خسرو حسن‌زاده، ر. اعتمادی، فریماه فرجامی، محمد عرفانیان و میلان کوندرا منتشر شده و روی پیشخان آمده است.

در بخش ادبیات این شماره با عنوان «شاعر نمی‌میرد» صفحاتی ویژه احمد رضا احمدی با آثار و گفتاری از ماهور احمدی، محمود دولت‌آبادی، سید علی صالحی، فیض شریفی، رضا قوی‌فکر، رسول رخشا، علی مسعودی‌نیا، مسعود شهریاری، کیوان مهرگان، صابر محمدی، محمد آشور، محمد پروین، عبدالجواد موسوی، پیمان طالبی، فاطمه راکعی، علیرضا دولتشاهی، امید جوانبخت، احمد بیرانوند، آهنگ حقیقت و… به همراهِ زندگی‌نوشتی از آنوشا نیک‌سرشت می‌خوانید.

سیری در کتاب‌های احمد رضا احمدی نوشته شمیم شهلا و شش روایت از مراسم تشییع پیکرِ احمد رضا احمدی نوشته سعید برآبادی به همراه عکس‌های امیر جدیدی از مراسم وداع آمده است.

به صفحاتی درباره‌ی میلان کوندرا نویسنده‌ی چِکی- فرانسوی که در ۹۴ سالگی جهان را وداع گفت، گزارشی از زندگی و آثار ر. اعتمادی در گفت‌وگو با نویسندگان هم‌عصرِ او، صفحاتی ویژه‌ی جهان داستانیِ کورمک مک کارتی و مرور کتاب‌های روزِ حوزه‌ی ادبیات پرداخته شده است.

‏‎بخش کتاب‌خانه شماره بیست و یکم دوره جدید مجله «تجربه» با‬ گفت‌وگو با رضا یعقوبی پژوهش‌گرِ حوزه‌ی فلسفه درباره‌ی ترجمه‌ی کتابِ «روشنگری» از آنتونی کنی، یادداشت حسین پاینده نشانه‌شناس و استاد دانشگاه بر کتاب «کلاهی که پسِ معرکه ماند» اثری از محمد کشاورز، معرفی پادکست‌ها و کتاب‌فروشی‌های مهمِ ایران و کتاب‌خانه‌های مهم جهان، گفت‌وگو با سمیه سیدیان نویسنده و مترجم کودک و نوجوان و نقد و بررسی کتاب‌های روز فلسفه، جامعه شناسی گردآوری شده است.

در بخش تئاتر به سه نگاه به دنیای ادبی و نویسندگیِ رضا قاسمی، در بخش تجسمی صفحاتی به یادِ خسرو حسن‌زاده که در جهان بیش از ایران شناخته شده بود، گفت‌وگویی منتشر نشده با محمد عرفانیان از طراحان نسل سوم گرافیک ایران و زلزله هوش مصنوعی در پناهگاه هنرمندان به قلم حامد بیدی و در بخش گالری کجاست یادداشتی از جواد حسنجانی پرداخته شده است.

‏‎مطالعات ایرانی‬ این شماره صفحاتی به احترامِ «قلم» و نوستالژی هم‌چنان نوشتن با آن، گفت‌وگو با علی دهباشی به مناسبت درگذشتِ علی اصغر لطیفی از پیشگامانِ قلم در ایران، گفت‌وگوی حمیدرضا محمدی با شهین اعوانی فیلسوف با عنوان «اسلامی‌سازی علوم انسانی مردود است»، گفت‌وگو با محسن شهرنازدار درباره‌ی «لیکو» و شعر عامیانه‌ی بلوچ، خاطره بازی با گنبد کاووس به قلم شهریار صحاف و وارثان زعفران و نمک به قلم علی اتحاد را به خود اختصاص داده است.

‏‎این‌شماره از مجله مورد اشاره همراهِ یادنامه‌ای درباره‌ فریماه فرجامی و یادداشت‌هایی از فرشین کاظمی‌نیا، نیما خرم‌روز، مهدی استعدادی‌شاد و تایپوشهر به نگاه و قلمِ مرتضی آکوچکیان منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...