شماره ۱۷۳ مجله «آزما» با عکس روی جلد عبدالمجید ارفعی و با پرونده «بحران‌ها وسیاست بدون پشتوانه فرهنگی» منتشر شد.

شماره ۱۷۳ مجله «آزما» ارفعی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، این شماره با یادداشت‌هایی از هوشنگ اعلم -سردبیر آزما - و ندا عابد - مدیر مسئول - با تیترهای «از سبزی جوانه، جنگل امید می‌دمد» و «آرزویی برای زیباترین گربه جهان» آغاز شده و در ادامه از عباس معروفی، احمد وکیلیان و عمران صلاحی در بخش «اندر احوالات» یاد می‌شود.

«همراه با تاریخ؛ از ریشه‌ها تا جوانه‌ها» فرهنگ و سنت‌های ایرانی در گفت‌وگو با علی بلوکباشی و «نوروز هست، ما باشیم یا نباشیم» از ناصر فکوهی در بخش نگاه و «چرا آن‌جا بودم!»(گوشه‌های تاریک زندگی یک شاهزاده [شاهزاده هری] نوشته پژمان سلطانی و ونداد سلطانی در بخش نیم‌نگاه درج شده‌اند.

در بخش گفت‌وگو هم گفت‌وگوهایی با عبدالمجید ارفعی و نغمه ثمینی با عنوان «الواح پارسه، گروگان دانشگاه شیکاگو» و «تئاتر، سینما و نقد، بحثی درباره واقعیت» منتشر شده‌ است. «با «بوعلی» در خانه بزرگمرد ماندگار» (گزارش دیدار با عبدالله انوار) از هوشنگ اعلم در بخش گزارش این شماره از «آزما»‌ آمده است.

بخش پرونده این شماره با عنوان «بحران‌ها و سیاست‌ بدون پشتوانه فرهنگی» هم با این مطالب همراه است: «ناهمگونی تفکر، مشکل اصلی اندیشه سیاسی» گفت‌وگو با منصوره اتحادیه، «فرهنگ، آبرو و اعتبار می‌آورد» نوشته فریدون مجلسی، «نهضت تنباکو آغازگر جنبش مشروطیت»، «این نسل را باور کنیم» از علی‌اکبر قاضی‌زاده، «نسل امروز و شخصیت‌های گم شده» از محمد راغب، «شعر، در آستانه خصوصی شدن» از شمس لنگرودی، «بحران معنایی در عرصه هنر» از بیژن اشتری و «شاید پنج سال دیگر» نوشته فرانک آرتا.

اشعاری از امی لوئل، برایان کافی، پل ماری ورلن، فرهاد عابدینی، فریاد شیری، یاور مهدی‌پور، مژگان رودبارانی، حبیبه نیک‌سیرتی، فرزانه ولی‌زاده، مهناز رضایی و سعید اسکندری در بخش شعر دیگران و شعر خودمان منتشر شده است.

«سودای آن سوی مه» از عالیه یوسف فام در بخش نقد و نظر، «تحریم تئاتر، آری یا نه؟ مسئله این است؟» نوشته شقایق عرفی‌نژاد در بخش حوالی صحنه و «آلیس ۱۲۵ ساله شد» (صدهای روایت از چمدانی پر از عجایب) در بخش دریچه درج شده‌اند.

«استرس در زنان مدرن» نوشته آلیسا آسکویت، «سلطنت ساقط شده» از هاروکی موراکامی و «مواجهه درمانی» از جیمی لوگن در بخش داستان‌های خارجی و «دو تیک خاموش» نوشته زهرا شاه‌حسینی در بخش داستانی ایرانی این شماره از آزما آمده‌اند.

نقد کتاب و پیشخوان کتاب هم از بخش‌های دیگر صد و هفتاد و سومین شماره از «آزما» است که با مدیرمسئولی ندا عابد در ۷۴ صفحه و با قیمت ۵۰ هزار تومان منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...