کتاب «حقیقت در عکاسی» [Truth in photography] نوشته‌ لسلی مولن [Leslie Mullen] با ترجمه‌ حامد اریب منتشر شد.

حقیقت در عکاسی» [Truth in photography]  لسلی مولن [Leslie Mullen]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، این کتاب در ۱۳۸ صفحه و با قیمت ۳۵ هزار تومان در انتشارات دوات معاصر به چاپ رسیده است.

در معرفی ناشر از این کتاب آمده است: عکاسی در ابتدا راهی برای بازنماییِ صرفِ واقعیت در نظر گرفته می‌شد که کاملاً از جهان‌بینی و دیدگاه عکاس جدا بود. اما عکاسان عموما تصاویر خود را به‌روش‌های مختلفی دست‌کاری می‌کنند، از انتخاب سوژه گرفته تا تغییرِ تصویرِ ثبت‌شده در تاریک‌خانه یا با نرم‌افزارهای کامپیوتری. دست‌کاری در عکاسی سوالاتی را در مورد ماهیتِ حقیقت آشکار کرد. همه اشکالِ هنری، واقعیت را دست‌کاری می‌کنند تا حقایقی را آشکار کنند که برای چشم غیرمنتقد مفهوم و پیدا نیست. امروزه عکاسی تا حد زیادی به عنوان یک هنر پست‌مدرن تلقی می‌شود و پست‌مدرنیسم بیان می‌کند که حقایق لزوماً ماندگار و پایدار نیستند، بلکه حقایق با تغییراتِ فرهنگ‌ها تغییر می‌کنند و اصلاح می‌شوند. اما دیدگاه مدرنیسم این‌گونه بیان می‌کند که برخی از حقایق ماندگار هستند و این حقایق منعکس‌کننده شرایط اساسی و جهانیِ بشریت هستند. این حقایقِ ماندگار، اغلب در مضامین و کهن‌الگوهای اسطوره‌ای بیان می‌شوند. علم، روزنامه‌نگاری و هنر از پیوند بین اسطوره و حقیقت، به ویژه در کهن‌الگوی اسطوره‌ایِ فرم استفاده می‌کنند: یعنی «زیبایی». عکاسیِ علمی، خبری، هنری و مستند همگی از کهن‌الگوی «زیبایی» به عنوان پیوندی با حقیقت استفاده می‌کنند. اما زیبایی بر اساس باورهای یک فرهنگ است که معنا می‌یابد و لزوماً حقیقت را تعریف نمی‌کند.

این کتاب از بخش‌هایی مانند: عکاسی دیجیتالی- ادراک عکاسی و ادراک- واقعیت، ادراک و حقیقت- فلسفه‌ مدرن و حقیقت- طبیعت هنر/ کارکرد هنر، هنر به مثابه اقناع- عکاسی مستند، حقیقت و افسانه/ افسانه و معنا- اخبار، اسناد عکاسی و اسطوره- عکاسی علمی و حقیقت- الگوی زیبایی/ حقیقت و زیبایی- متعالی و زیبایی- زیبایی و عکاسی- زیبایی در فلسفه زیبایی‌شناسی و... تشکیل شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

هنر |
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...