«دائو دِ جینگ»  [The tao te ching : a new translation with commentary] اثر لائو دزو [Lao Tzu] منتشر شد.

دائو دِ جینگ»  [The tao te ching : a new translation with commentary] لائو دزو [Lao Tzu]

به گزارش کتاب نیوز، کتاب «دائو دِ جینگ» اثر لائو دزو با ترجمه عبدالرضا سلیمان توسط نشر مهر اندیش روانه فروشگاههای کتاب شده است.

ناشر در معرفی این اثر آورده است:

کتاب دائو دِ جینگ دربردارنده‌ی موضوعاتی عرفانی و اخلاقی است که بیش از دوهزاروپانصد سال پیش توسط لائودزو شاعر و فیلسوف چینی، که هم‌عصر با کنفوسیوس، فیلسوف نامی چین باستان، می‌زیست، تحریر و گردآوری گردید. این کتاب دربردارنده‌ی هشتادویک پند و اندرز اخلاقی و عرفانی برای همه‌ی افراد جامعه است. در طول سده‌ها، هنرمندان چینی از مطالب این کتاب برای کارهای خود الهام گرفته‌اند. متن کتاب ساده ولی درعین‌حال پر از مفاهیم و راز و رمز است، به‌طوری‌که همچنان تفاسیر متعدد و متنوعی از آن در سراسر جهان و به زبان‌های مختلف به چاپ می‌رسند.

«دائو دِ جینگ» اثر لائو دزو در 104 صفحه و قیمت 32 هزار تومان در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

[این کتاب نخستین بار با ترجمه ه‍رم‍ز ری‍اح‍ی‌ و ب‍ه‍زاد ب‍رک‍ت‌ توسط نشرنو در ایران منتشر شده است.]

................ هر روز با کتاب ...............

اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...