کتاب «اسلام و دموکراسی در ایران» تالیف امیر دبیری مهر منتشر شد.

اسلام و دموکراسی در ایران امیر دبیری مهر

به گزارش کتاب نیوز، «اسلام و دموکراسی در ایران» پژوهشی است در سیر مجادلات فقها و روشنفکران دربارۀ نقش آرای مردمی در حکمرانی اثر امیر دبیری مهر که به تازه گی توسط نشر نقد فرهنگ منتشر شده است.

امیر دبیری‌مهر (۱۳۵۶- ) مدرس و پژوهشگر علوم سیاسی و سردبیر وب‌سایت اندیشکده خرد است. کتابهای «ملک سلطانی و نگین سلیمانی: جستارهایی درباره رسانه و سیاست و امنیت»، «خردمندی و پارسایی: تاملاتی در پیوندهای دین و سیاست و جامعه» و «فرزانگی و جهانداری» از آثار مکتوب دبیری مهر است.

ناشر در معرفی این اثر آورده است:

این پژوهش کوششی است برای طبقه‌بندی متفکران مطرح، صاحب‌نام و مؤثر در ایران که رابطهٔ اسلام و دموکراسی برایشان یک دغدغه است، تا از این طریق، چارچوبی روشن، موثق و جامع از مجموعه مباحث مربوط به اسلام و دموکراسی ارائه شود. به عبارت دیگر، در این کتاب حجم وسیعی از نظریه‌پردازی‌ها، گفت‌وگوها، مباحثه‌ها و مجادلات دربارهٔ یکی از مهم‌ترین چالش‌های سیاسی ایران چارچوب‌بندی و سازماندهی شده است.

«اسلام و دموکراسی در ایران» تالیف امیر دبیری مهر در 288 صفحه و قیمت 85 هزارتومان در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

................ هر روز با کتاب ...............

معمار چین نوین است... افراطیونِ طرفدار انقلاب فرهنگی و جوخه‌های خاص آنها علاوه بر فحاشی در مطبوعاتِ تحت امر، به فرزندان او که در دانشگاه درس می‌خواندند حمله بردند و یکی از آنها را از پنجره به بیرون انداختند که منجر به قطع نخاع او شد... اولین و مهمترین درخواست او از آمریکایی‌ها (پس از توافق) نه وام بود و نه تجهیزات و نه تجارت، بلکه امکان اعزام دانشجو به دانشگاه‌های معتبر آمریکایی بود... می‌دانست عمده تغییرات، تدریجی است و رفتار پرشتاب، ممکن است نتیجه عکس دهد ...
بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...