در آغاز نور بود... | آرمان ملی


هرچند «پرده‌خوان» [Der Kinoerzähler] به خوش‌خوانیِ رمان‌های قبلی گرت هوفمان [Gert Hofmann] «دورنمای برج» و «پیش از فصل باران» نیست، اما بدون درگیرکردن احساسات و متهم‌کردن، مردی را نشان می‌دهد که در دوران آلمان نازی هویتش را گم می‌کند. هوفمان در شخصیت پدربزرگش، سرگذشت داستانی و تاریخ عصری را که او در آن می‌زیسته است به‌هم می‌آمیزد. بابابزرگ پیرمردی است اهل زاکسن که عاشق سینما است و در دورانی به سر می‌برد که عصرِ طلایی سینمای صامتِ آلمان، رو به افول نهاده و رژیم نازی بر سر کار آمده است.

پرده‌خوان» [Der Kinoerzähler] گرت هوفمان [Gert Hofmann]

او طرح داستانی هزاران فیلم را به خاطر سپرده و موضوع غالب گفت‌وگوهایش درباره‌ این فیلم‌ها است. کارل، بابابزرگ بیکاره‌ای است که از لحاظ مالی و معنوی از راه پرده‌خوانی ارتزاق می‌کند، کار او مجموعه‌ای است از جارزدن برای جلب تماشاچی‌ها، نقالی و نوازندگی پیانو برای سینمایی در شهری کوچک که دچار رکود اقتصادی است. تنها راه نجات‌یافتن از زندگی شخصی ملال‌انگیزش و رهایی از رویاهای آشفته و مغشوش هنری‌اش، تماشای فیلم‌های لنی ریفنشتال است که در آلپ و ارتفاعات می‌گذرد یا دیدن بازی امیل یانینگز در فیلم «آخرین خنده»، نقشه‌های دکتر مابوزه برای سلطه بر جهان [شخصیتی در سری فیلم‌هایی صامت به کارگردانی فریتس لانگ که در سال 1922 ساخته و اکران شد و برگرفته از رمان‌های نوربرت ژاک است] و یا بازی گرتا گاربو در فیلم «خیابان اندوه». وقتی که اولین فیلم ناطق به نام «خواننده جاز» مُهر پایانی می‌زند بر حرفه‌ پرده‌خوانی، کارل به دنبال دستاویز دیگری می‌گردد تا سخنان پرطمطراق و قوه تخیلش را به نمایش بگذارد و متأسفانه آن را در حزبِ سخیفِ نازیِ محلی می‌یابد. هرچند هوفمان تاریخ زندگی پدربزرگش را از زاویه‌ی دیدِ کودکیِ خودش که کوچک و شیرین بوده، روایت می‌کند، اما عقب‌نشینی بابابزرگ به دنیایی نیمه‌خیالی، در زمانی که تیره‌ترین تاریخ آلمان محسوب می‌شود، گویی آدم را دست می‌اندازد، چون که خواننده می‌داند درست پشت درِ سینما هیتلر در کمین نشسته است. اما جدا از چند کنایه‌ فاحش و آشکار، لحن روایت هوفمان ساده و بی‌طرفانه است هیچ‌گاه سو نمی‌گیرد؛ چون که ترجیح نویسنده آن است که درباره‌ میزان همدستی کارل با نازی‌ها، سکوت اختیار کند.

در رمان گرت هوفمان، پایانِ دورانِ فیلمِ صامت، برای بابابزرگ آغاز تراژدی به حساب می‌آید. او راوی فیلم‌های صامت است، حرفه‌ای که چند سال پیش از آن‌که صدا به پرده‌های سینما بیاید، با ظهور میان‌نویس در فیلم‌ها، زیادی و زائد به‌نظر می‌رسد. پرده‌خوانی که در جلوی سالن سینما در کورسویی می‌ایستاد، با عصایی به پرده اشاره می‌کرد و آنچه را در فیلم می‌گذشت توضیح می‌داد، در سال‌های پایانی 1920 دیگر موجودی زیادی محسوب می‌شد.

بابابزرگ چه حرف درستی زده بود وقتی که ‌گفته بود اگر فیلم صامت نباشد، نمی‌تواند زندگی را تحمل کند.

رمان در منطقه‌ی دورافتاده‌ لیمباخ در زاکسن می‌گذرد، منطقه‌ای کوهستانی-روستایی با جمعیتی اندک که زادگاه خود نویسنده نیز هست. گرت هوفمان داستانش را از زاویه‌ دید نوه‌ می‌گوید، بی‌تجربه است و معصومیت جوانی را دارد، اما درعین‌حال متفکر، متفاوت و مصمم نیز هست. در سال 1990 که این کتاب چاپ شد، خود هوفمان، هنوز به 60 ‌سالگی نرسیده بود.
این اثر تصویری ادبی از پدربزرگِ هوفمان است. در صفحه‌ تقدیم‌نامه‌ کتاب آمده است: «به یاد کارل هوفمان، 1944- 1873، پرده‌خوان»

بابابزرگ شخصیت عجیب و غریبی دارد، معاشرت با زن‌ها را دوست دارد و برای زن‌ها نیز جذاب است، غرغرو هم هست. او هنرمند بی‌هنری است، البته اگر بتوان هنر خود را هنرمند‌انگاشتن را نادیده گرفت. او خیلی هم لاف می‌زند. بیشتر دوست دارد با دوشیزه فریچه بپلکد تا با همسر خودش که او را به باد تمسخر می‌گیرد: «او فقط هنرمندی بی‌روزی نیست، هنرمند بی‌هنر هم هست.»
رمان «پرده خوان» نگاهی عمیق به دورانِ تغییراتِ صنعت سرگرمی دارد. با وجود اعتراض هوفمان، آقای تایلهابر صاحب سینما آپولو اعلام می‌کند که از آن پس فیلم‌های ناطق نمایش داده می‌شود: «آقای تایلهابر سر تکان داد. پیشانی‌اش را خشک کرد و گفت، همه‌چیزِ سینما دارد تغییر می‌کند. فیلم‌ها طوری ضبط می‌شوند که هر حرف دیگری درباره‌ فیلم اضافی است. این درمورد حرف‌های شما هم صدق می‌کند، آقای هوفمان!»

خواننده با بابابزرگ و نوه، در دهه‌ای همراه می‌شود که در آلمان نازی‌ها قدرت را در دست گرفته‌اند.
در ابتدا بابابزرگ به مردان جدیدی که یونیفرم قهوه‌ای به تن دارند، دل می‌بندد. اما او خیره‌سرتر و کله‌شق‌تر از آن است که بتواند هواداری مطیع باشد. از همه‌ اینها که بگذریم، شاید او به‌راستی هنرمند است، حتی اگر هنرش، فقط هنرِ خوب زندگی‌کردن باشد.
رمان گرت هوفمان حرف‌های زیادی را در یک کتاب بیان می‌کند. نگاهی موشکافانه به تاریخ دوران سینمای صامت دارد، نحوه‌ زندگی در شهری کوچک را نشان می‌دهد و کتابی است درباره‌ نقطه‌‌عطف تاریخ آلمان. و مهم‌تر از همه تصویری است پرشور و پراحساس از انسانی که کنارآمدن با او راحت نیست، اما قطعا شخصیتی است دوست‌داشتنی، کسی که در مکان مورد علاقه‌اش، شاهد پیدایش دنیا بوده است: «بابابزرگ هفتاد سالش که بود برایم تعریف کرد: در آغاز نور بود. چراغ‌ها خاموش می‌شد.»

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

جنبش‌های اجتماعی نوعی همبستگی اجتماعی به ارمغان می‌آورند که می‌توانند فرصتی برای احیای دو عنصر کلیدی حیات مبتنی بر سرمایه اجتماعی ـ یعنی ارزش‌های مشترک و ارتباطات بیشتر ـ فراهم کند... «اجتماع» عرصه‌ای است که نه منافع فردی در آن سیطره دارد، نه فرد در جمع ذوب شده است... سه‌ضلع دولت، بازار و اجتماع سرنوشت جامعه را رقم می‌زنند... برخورد انحصارگرایانه گروه‌های مذهبی نسبت به سکولارها در داخل و دین‌ستیزی بنیادگراهای سکولار در خارج کشور، منازعه‌ای برابر نیست ...
قدرت در هر زمان و مکان نقاب‌هایی مسخ‌شده از چهره‌ی دین می‌سازد و آن را به‌عنوان دین عرضه می‌کند تا ستم خویش را مشروع جلوه دهد... نشان می‌دهد که خوانش ایدئولوژیک از حاکمیت چگونه بر دیدگاه اسلام‌گرایانی همچون ابوالاعلی مودودی و سید قطب تاثیر گذاشته است... بسیاری از حاکمان از شعار «اطاعت از اولی‌الامر» استفاده می‌کنند و افراد جامعه را سرکوب و آزادی آن‌ها را سلب می‌کنند... معترضان از عثمان خواستند که ترک حکومت کند، اما او نپذیرفت و به‌جای حل اعتراضات از طریق دموکراتیک دست به خشونت زد ...
انسان را به نظاره‌ی شاعرانه‌ی اشیا در درونی‌ترین زندگی آنها می‌برد... اراده‌ی خدا را جانشین اراده‌ی خویش می‌کند، و به همین سبب، استقلال مطلق در برابر خلق و وارستگی در برابر اشیا پیدا می‌کند؛ دیگر خلق و اشیا را برای خودشان دوست می‌دارد؛ همان‌گونه که خدا آنها را دوست می‌دارد... انسان به عنوان آفریده‌ی عشق مرکز آزادی است و مغرورانه در برابر خدا و سراسر جهان هستی می‌ایستد. عمق درون او را تنها خدا می‌تواند بخواند! ...
گراس برای تک‌تک سال‌های یک قرن، داستانی به وجود آورده است... از اتفاقات بزرگ و گاه رویدادهای به نظر بی‌اهمیت تا تحولات فنی و اکتشافات علم و تکنولوژی، خودبزرگ‌بینی انسان‌ها، شکنجه و کشتار و در نهایت، شروع‌های دوباره... طوری به جنگ جهانی نگاه می‌کنند که انگار دارند درباره یک بازی فوتبال حرف می‌زنند...دلسردی چپ‌ها از تئودور آدورنو، تیراندازی به رودی دوچکه، محرک جنبش دانشجویی آلمان، ملاقات پل سلان و مارتین هایدگر ...
اکنون می‌توانند در زندگی زمینی خود تأمل کنند، گناهان و خطاهای خود را خود داوری کنند... نخست غرور است و حسد و خشم؛ در پی آنها تنبلی، خست، شکم‌پرستی و شهوت‌رانی... خدا دل‌هایی را که میان خود برادرند برکت می‌دهد. این راز ارواح است که زندگی آنها عین زندگی خداست... رفیق نوش‌خواری‌ها و سرگردانی‌های خود را ملاقات می‌کند. هردو، خوشحال از بازیافتن یکدیگر، از گذشته‌ی مشترک خود یاد می‌کنند ...