کتاب «نکبت: فلسطین، سال ۱۹۸۴ و دعاوی حافظه» [Nakba: Palestine, 1948, and the claims of memory] نوشته احمد سعدی[Sa'di, Ahmad H] و لیلا ابولقود [Abu-Lughod, Lila] با ترجمه احمد نادری و محسن منجی منتشر شده است.

نکبت: فلسطین، سال ۱۹۸۴ و دعاوی حافظه» [Nakba: Palestine, 1948, and the claims of memory] نوشته احمد سعدی[Sa'di, Ahmad H] و لیلا ابولقود [Abu-Lughod, Lila]

به گزارش ایسنا، این کتاب در ۴۹۱ صفحه با شمارگان هزار نسخه و قیمت ۳۷هزار تومان توسط پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات منتشر شده است.

«مکان‌های حافظه»، «وجوه حافظه» و «نقصان حافظه» سه بخش اصلی کتاب «نکبت: فلسطین، سال ۱۹۸۴ و دعاوی حافظه» است.

همچنین در نوشته پشت‌جلد کتاب آمده است: با گذشت قریب به هشت دهه از اشغال فلسطین، چگونه هنوز این واقعه زنده است و نسل‌های جدید با چه فرایند ذهنی با آن ارتباط برقرار می‌کنند؟ چگونه است که نسل‌هایی که هیچ‌گاه سرزمین مادری را ندیده‌اند، این‌گونه قلب‌های‌شان برای آن می‌تپد و خود و هویت‌شان را با آن بازیابی می‌کنند؟ کتاب حاضر با رویکردی انسان‌شناختی می‌کوشد به این سوالات پاسخ دهد و فرایند این ادراک ذهنی - فرهنگی را بازشناسی کند.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...