آلبوم «سرانجام گاهی» شامل شعرهای احمدرضا احمدی با صدای او و موسیقی اردوان وثوقی به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد این شاعر منتشر شد.

به گزارش ایسنا بر اساس خبر رسیده، این آلبوم به تهیه‌کنندگی موسسه مردم‌نهاد مهرگیتی ساخته شده و تمامی عواید حاصل از فروش آن به مدرسه‌سازی در مناطق کمتر برخوردار کشور اختصاص خواهد یافت.

اردوان وثوقی، آهنگساز و تنظیم‌کننده این اثر درباره تهیه این آلبوم می‌گوید: «ساخت موسیقی بر روی شعر و صدای شاعری همچون احمدرضا احمدی برای من مسئولیتی تاریخی‌، انتخابی دشوار و بختی بلند بود. از این‌رو لازم می‌دانم پاره‌ای توضیحات درباره ساخت این آثار ارائه دهم: برای حفظ نقش تاریخی صدای شاعر و اصالت اشعار، تن صدای شاعر و روایت اشعار را موضوع اصلی ساخت موسیقی قرار دادم و از آهنگسازی مستقل فاصله گرفتم. انتخاب را بر آن گذاشتم که همه امکانات صدا را در خدمت شعر و صدای شاعر بگذارم تا به محصول شنیداری واحدی برسیم و شعر یا موسیقی تحت‌الشعاع یکدیگر قرار نگیرند و به نوعی به موسیقی شعر دست یابیم».

او در ادامه می‌افزاید: «پروژه ساخت موسیقی این اثر بسیار سخت‌گیرانه و باکیفیت بود، به طوری که ضبط تمامی سازها و گروه کر به صورت زنده انجام شد. یک گروه ۸۰  نفره در تهیه موسیقی این اثر همکاری کردند؛ از جمله گروه کر فلارمونیک ایران به رهبری علیرضا شفقی‌نژاد که یکی از بزرگترین و موفق‌ترین گروهای کر در کشور هستند».

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...