دست‌نوشته‌های تنهایی | شرق


«لب‌خوانی»، نخستین مجموعه داستان ابوذر قاسمیان، شامل نُه داستان کوتاه است. نویسنده در فضایی خاص سیر می‌کند: چند داستان نخست کتاب، بیشتر اتمسفری غیرشهری و خشن دارند. داستان نخست مجموعه «بازی در مدار بسته»، از مردی می‌گوید که در بیابانی خالی از سکنه، به‌عنوان کارمند و مستحفظ کارگاه اسقاط ماشین‌های فرسوده زندگی می‌کند. در این داستان با فضاهایی لخت و خشن روبه‌رو می‌شویم. دوربین‌هایی که بخش‌های مهمی از روایت داستان از خلال تصاویرشان بازگفته می‌شوند، حس ترس، تعلیق و بی‌پناهی شخصیت اصلی داستان را باز می‌نمایند. در این داستان نویسنده توانسته وانهادگی و خودبسندگی آدم داستان‌اش را نشان دهد.

لب خوانی ابوذر قاسمیان

داستان‌های بعدی کتاب بیشتر در فضای سربازخانه‌ای می‌گذرند. داستان «مینی‌سیتی»، «زمین‌لرزه» و «نسخه‌پیچ»، هر کدام به بیان تجربیات قهرمان داستان از زندگی سربازخانه‌ای با پس‌زمینه‌ای از جنگ پرداخته‌اند. در داستان «مینی‌سیتی» خواننده شاهد مرگ سربازی است که چندین و چند شبانه‌روز، در برجکی متروک به نگهبانی نشسته. این تنهایی و وهم، سرباز را به ته خط می‌رساند. خودکشی سرباز جوان، زمینه یا حادثه اصلی داستان به‌شمار می‌آید. گزارش راوی از سردی و بی‌تفاوتی مسئولان پادگان، و از میان بردن آثار مرگ سرباز جوان، صحنه‌ای سیاه و تراژیک می‌آفریند. جالب اینجاست که در چندتایی از داستان‌ها، راوی داستان شخصیت اصلی یا به‌اصطلاح کنش‌گر مرکزی نیست و صرفا با حضور خویش، بهانه روایت قصه را فراهم می‌کند. ابوذر قاسمیان تمایلی به بازی‌های نحوی، زبانی و استفاده از شگردهای مألوف مدرنیستی ندارد. عموما به‌شکلی سر‌راست سراغ قصه و آدم‌هایش می‌رود و سعی می‌کند جریان روایت، خواننده را با خود هم‌زمان سازد. این کوشش، موجب سهل‌خوان‌تر شدن و جذابیت بیشتر تعدادی از داستان‌های «لب‌خوانی» شده است.

داستان «زمین‌لرزه»، تلاش موهوم هنگی است که برای فرار از رکود و خمود حاصل از بی‌برنامگی، سعی می‌کنند با تکاپویی بی‌حاصل، علت زمین‌لرزه‌های پیاپی در آن منطقه را کشف کنند: داستان مایه‌ای از طنز تلخ دارد. فرمانده تازه که سرگردی کم‌تجربه است، افراد را وا می‌دارد به گوشه و کنار سرک بکشند و هر یک در باب علت این زمین‌لرزه‌ها نتایجی بگیرند. راوی داستان که از سربازان هنگ است، با لحنی کنایی حاصل جستجو را در اختیار خواننده می‌گذارد. جست‌وجویی که به قیمت قربانی شدن یکی از سربازان تمام شده است! در پایان خواننده آگاه می‌شود دلیل زمین‌لرزه‌ها، آزمایشات نظامی است! این دور باطل، در داستان بعدی کتاب نیز دیده می‌شود. داستان «سیلاب»، ماجرای بارش بارانی بی‌قاعده در منطقه عملیاتی است. همه سنگرها و تجهیزات زیر آب می‌رود. فارس، پیرمردی عرب که بر اثر استمرار حضورش بدل به سربازی ابدی شده، سوژه اصلی روایت است. داستان‌های بعدی مجموعه از فضای سربازخانه‌ای فاصله می‌گیرند. داستان‌های «کتاب حیات» و «شنود» موضوعاتی نسبتا امروزی‌تر دارند اما پرداخت ضعیف، پرگویی و اغراق‌های باورناپذیر، این داستان‌ها را از شکل انداخته است.

در داستان نسبتا مفصل «شنود»، نویسنده آشکارا تحت سیطره ذهنیت و شکل نگارش داستانی هوشنگ گلشیری قرار دارد. چنان‌که ساختار نگارشی داستان «مردی با کراوات سرخ» به ذهن تداعی می‌شود. منتها منطق و باورپذیری داستان «شنود» چنان تقلیل یافته که برقراری رابطه با آن بسیار دشوار یا حتی ناممکن است. نویسنده با بخش‌بندی فرعی داستان به گزارش‌های راوی از شنود مکالمات بازدیدکنندگان مسجد وکیل، سعی دارد فضایی پلیسی و طنزآلود بیافریند. اما چنان‌که گفتیم، پرداخت خام‌دستانه شخصیت‌محوری، ایرادات روایی و ضعف کلی پیرنگ و آستانه‌های روایی، همراه توضیحات ملال‌آور و زائد، این داستان را در شمار ضعیف‌ترین داستان‌های مجموعه درآورده است. سوژه مرکزی داستان‌های این کتاب، ترس و تنهایی است. انسانی به حال خویش وانهاده، در تقلای زنده ماندن. این مضمون متمرکز، با شدت و ضعف تقریبا در همه داستان‌های کتاب دیده می‌شود. بیشترین تمرکز نویسنده بر معماری فضای داستانی رخ می‌دهد و به همین جهت گاه نثر داستانی او، دچار شلختگی و تنک‌مایگی است. در حوزه دیالوگ‌نویسی و حرکت داستانی نیز، ابوذر قاسمیان گاه به دام افراط و تفریط می‌افتد. گاهی چنان مقهور شخصیت و فضای داستانی برساخته‌اش می‌شود که از لزوم پرداختن به کشش و ایجاد کنش‌مندی داستانی غافل می‌شود و باز در جایی، با شتاب‌زدگی داستان را به پایان می‌رساند. با این همه، «لب‌خوانی» مجموعه‌ای است خواندنی، چراکه خبر از ظهور نویسنده‌ای گریزان از کلیشه‌ها می‌دهد. داستان‌نویسی که می‌خواهد جهان منفرد خویش را ذره‌ذره به ما سرایت دهد.
 

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

استالین آرزو داشت در نوشته‌ای ادبی جاویدان شود... کتاب را خود استالین، احتمالا با بغضی در گلو و خشمگین از شوخی تاریخ، در فهرست کتاب‌های ممنوعه گذاشت... تئاتر او درباره مولیر توقیف شده بود. جان همسرش، یلنا، در خطر بود. مدت‌ها بود نتوانسته بود چیزی بنویسد و چاپ کند و روی صحنه ببرد... عذاب وجدان می‌گیرد. دوروبرش خالی شده است. اطرافیانش یکی‌یکی به جرم خیانت ناپدید، دستگیر و یا کشته می‌شوند. ...
از اوان‌ جوانی‌، سوسیالیستی‌ مبارز بود... بازمانده‌ای از شاهزاده‌های منقرض شده (شوالیه‌ای) که از‌ حصارش‌ بیرون‌ می‌آید و در صدد آن است که حماسه‌ای بیافریند... فرانسوای‌ باده گسار زنباره به دنیا پشت پا می‌زند. برای این کار از وسایل و راههای کاملا درستی استفاده نمی‌کند‌ ولی‌ سعی در بهتر شدن دارد... اعتقادات ما با دین مسیح(ع) تفاوتهایی دارد. و حتی نگرش مسیحیان‌ نیز‌ با‌ نگرش فرانسوا یا نویسنده اثر، تفاوتهایی دارد ...
فرهنگ و سلطه... صنعت آگاهی این اعتقاد کاذب را برای مردم پدید می‌آورد که آنها آزادانه سرنوشت خود و جامعه‌شان را تعیین می‌کنند... اگر روشنفکران از کارکردن برای صنعت فرهنگ سر باز زنند، این صنعت از حرکت می‌ایستد... دلش را خوش می‌کرد سلیقه‌اش بهتر از نازی‌هاست و ذهنیت دموکراتیک خویش را با خریدن آنچه نازی‌ها رو به انحطاط می‌خواندند، نشان دهد... در اینجا هم عده‌ای با یکی‌کردن ادبیات متعهد با ادبیات حزبی به هر نوعی از تعهد اجتماعی در ادبیات تاخته‌اند ...
دختر بارها تصمیم به تمام‌کردن رابطه‌شان می‌گیرد اما هر بار به بهانه‌های مختلف منصرف می‌شود. او بین شریک و همراه داشتن در زندگی و تنهابودن مردد است. از لحظاتی می‌گوید که در تنهایی گاهی به غم شدیدی دچار می‌شود و در لحظه‌ای دیگر با خود تصور می‌کند که شریک‌شدن خانه و زندگی از تنها بودن هم دشوارتر است و از اینکه تا آخر عمر کنار یک نفر زندگی کند، پیر شود، گرفتار هم شوند و به نیازها و خُلق و خوی او توجه کند می‌نالد ...
دکتر مجد در کتاب «قحطی بزرگ و نسل کشی در ایران» برای اولین بار اسناد مربوط به قتل عام بیش از 10 میلیون ایرانی در قحطی «عمدی» جنگ جهانی اول را با تکیه بر اسناد و مدارک و گزارش‌های آرشیو وزارت امور خارجه‌ی آمریکا و آرشیو روزنامه‌ها منتشر کرده است... در ایرلند مردم برای یادآوری جنایت بریتانیا در قحطی سیب‌زمینی؛ هر سال هفته‌ی بزرگداشت کشته‌شدگان قحطی دارند... ملت ایران به ققنوس تشبیه شده و به فاجعه عادت کرده است ...