به گزارش ایسنا، از آثار این نویسنده‌ی ضدجنگ آمریکایی، رمان‌های «خدا خیرت بدهد آقای رزواتر» با ترجمه‌ی زهرا میرباقری، «ریش‌آبی» با ترجمه‌ی علیرضا متین‌نیا و «محبوس» با ترجمه‌ی علی‌ شیعه‌علی از سوی نشر سبزان منتشر خواهند شد.

به گفته‌ی ‌شیعه‌علی - سرپرست ترجمه‌ی آثار کورت ونه‌گات - که پیش‌تر از ترجمه‌ی همه‌ی آثار این نویسنده‌ خبر داده بود، این سه رمان هم‌اکنون در مراحل مختلف چاپ‌اند و امید می‌رود به زودی منتشر شوند.

پیش‌تر نیز گفته شد، رمان «Play Piano» از همین مجموعه با ترجمه‌ی زهرا طراوتی منتشر خواهد شد.

آخرین کتاب ونه‌گات که در سال 2005 منتشر شد، مجموعه‌ای از مقالات شرح ‌حال به نام «مرد بی‌وطن» بود. از این اثر در زبان فارسی ترجمه‌هایی از جمله به قلم حسین شهرابی، علی‌اصغر بهرامی و زیبا گنجی و پریسا سلیمان‌زاده منتشر شده است. رمان‌های «گهواره‌ی گربه‌»، «سلاخ‌خانه‌ی شماره‌ی پنج» و «شب مادر» هم از دیگر آثار این نویسنده است که در زبان فارسی ترجمه و منتشر شده است.

با انتشار خبر درگذشت کورت ونه‌گات جونیور در سال 2007، توجه مخاطبان ادبیات داستانی در ایران به این نویسنده‌ی مطرح آمریکایی بیش‌ از پیش شد و انتشار ترجمه‌ی آثار او رقابت‌هایی را بین ناشران رقم زد؛ به طوری که به گفته‌ی شیعه‌علی، ترجمه‌هایی گاه باشتاب و کم‌دقت از آثار این نویسنده‌ی صاحب سبک به دست داده شد.

علی‌اصغر بهرامی از معدود مترجمان ایرانی است که از چند سال پیش آثار ونه‌گات را به فارسی ترجمه کرده و در واقع معرف ونه‌گات در زبان فارسی است؛ از همین‌رو شیعه‌علی گفته بود که هرگز به سراغ آثار ترجمه‌شده‌ی ونه‌گات به قلم علی‌اصغر بهرامی نمی‌رود. او نخستین علت را احترام به حقوق مادی و معنوی مترجمی می‌داند که زودتر به ترجمه‌ی آثار این نویسنده اقدام کرده است و دلیل دیگر را پرهیز از موازی‌کاری و اهتمام به انتشار آثار عرضه‌نشده در زبان فارسی ذکر می‌کند.

کورت ونه‌گات جونیور متولد 11 نوامبر سال 1922 در ایندیاناپلیس آمریکا بود. در سال 1945، به علت ورود به خاک آلمان دستگیر شد و در زیرزمین کشتارگاهی در شهر «درسدن» ‌آلمان زندانی شد. زمانی‌که بمب‌افکن‌های متفقین این شهر را نابود کردند، او یکی از هفت زندانی آمریکایی بود که توانست جان سالم به ‌در ببرد. تجربه‌ی او از همین دوران، مضمون کتاب معروف او «سلاخ‌خانه شماره‌ی پنج» را شکل داد. کورت ونه‌گات آوریل سال 2007 در سن 84سالگی درگذشت.

مجموعه‌ی رمان‌های ونه‌گات عبارت‌اند از: «پیانونواز» (1952)، «زنان غول» (1959)، شب مادر (1961)، «گهواره‌ی گربه» (1963)، «خدا شما را بیامرزد آقای رزواتر» (1965)، «سلاخ‌خانه شماره پنج» (1969)، «صبحانه‌ی قهرمانان» (1973)، «اسلپ استیک» (1976)، «اعدامی» (1979)،‌ «رودی والتز» (1982)، «گالاپاگز» (1985)، «ریش‌آبی» (1987)، «اجی مجی» (1990) و «زمان زلزله» (1997).

الهامی از زندگی کارگران پاریسی... با کار رختشویی توانسته است که مبلغی پس‌انداز کند... از او دو پسر داشت... تنبل و خوش‌گذران است و به زودی معشوقه را رها می‌کند و به زنان دیگری روی می‌آورد... با او ازدواج می‌کند... کارگر دیگری زن را می‌ستاید و در دل به او عشق می‌ورزد، اما یاری او کارساز نیست... به باده‌گساری روی می‌آورد... شوق کار را از دست می‌دهد... برای گذران زندگی به روسپی‌گری روی می‌آورد... ...
از ذهنیتی که در میان نظامیان ترک درباره‌ی سلسله‌مراتب و برتری فکری وجود دارد و این‌که چه‌قدر با سوء‌تفاهم‌ها و ظواهر درآمیخته سخن می‌گوید... همان‌گونه که اسب مهتر بی‌هیچ شناختی حرکت اسب مقابل‌اش را تقلید می‌کند، انسان عاری از آگاهی هم به تقلیدی کور از همنوعان‌اش دست می‌زند... مردم را به خاطر کمبود مطالعه و اسارت بی‌قیدوشرط‌شان در برابر سنت‌های خالی از تعقل و خرافه‌های موروثی از نیاکان‌شان، به باد انتقاد می‌گیرد ...
یک مضحکه‌ی کامل! در اینجا، همه، جز تماشاگر، در عین‌حال هم فریب‌دهنده‌اند و هم فریب‌خورده. کمدی عظیمی که در آن تغزل با هزل گزنده‌ای همراه است و اختلاطی به وجود می‌آورد که در بعضی لحظات یادآور سبک کلودل است... با حیله‌ی بسیار خشنی در ماجرای مشکوکی درگیر می‌شود، در دادگاهی محاکمه، محکوم، تیرباران و به خاک سپرده می‌شود تا با نامی دیگر و در لباس یونیفورم تجدید حیات کند ...
دوربین از چه زاویه ‌دیدی زنان فیلم را به نمایش درمی‌آورد؟ کدام وجه در نگاه دوربین غلبه دارد؛ وجه اروتیک یا وجه اجتماعی؟ ... با استفاده از آرای فروید و لکان، بعد روانکاوانه‌ی نظریه‌های فمینیستی را غنی کرده و به وجه لذت‌مدارانه سینما (تماشابارگی) پرداخته است... تاریخچه‌ای از حضور زنان در عرصه‌ی فیلم و مهم‌ترین فیلم‌های آنان... واکاوی شمایل یک قهرمان زن در چهارچوب یک ژانر متفاوت ...
در یک خانواده‌‌ کاملا بی‌کتاب بزرگ شدم... کل ادبیات آلمان را بلعیده‌‌ام... وقتی شروع به نوشتن کردم، در وضعی بودم که مودبانه‌‌اش می‌‌شود «نوکر خارجی»... جوان بودم که وارد سرویس اطلاعاتی شدم... یک میهن‌‌پرست می‌‌تواند کشورش را نقد کند، همچنان دلبسته‌‌اش باشد و مسیر دموکراسی را طی کند. اما یک ناسیونالیست به دشمن نیاز دارد... مردم خیال می‌‌کردند بعد از جنگ سرد دیگر قرار است اوضاع خوب باشد و دیگر دنیا به جاسوس‌‌ها نیازی نداشته باشد ...