عبدالله مستوفی نیز در کتاب «شرح زندگانی من» چند حکایت جالب از دوران صدارت امیرکبیر نقل میکند. در یکی از این حکایات مینویسد: امیرکبیر علاقه زیادی به امنیت راهها داشت و بهزودی طوری امنیت حاصل شد که مسافر و کالا بدون هیچ مزاحمت در کل کشور به گردش افتاد. اگر کسی هم تهور میکرد و باری از قافلهای میزد، همینکه بعد حساب عواقب کار را میکرد ناچار بود مال را در راه بیندازد و فرسخها از آن محل بگریزد. راهزنی که بالمره در کار نبود و منسوخ گشته بود، در پیدا شدن این قبیل دلهدزدیها هم به حدی اطمینان حاصل بود که به تناسب دوری و نزدیکی محل واقعه به مرکز برای پیدا شدن آن تاریخ تعیین و به صاحب مال گفته شد «فلان روز بیا و مالت را بگیر»، داستان ذیل را من در جوانی از چندین نفر از پیرمردهای معاصر دوره شنیدهام که علاقه امیرنظام را به امنیت راهها و بهخصوص تشهیر و تظاهر او را در این موضوع نشان میدهد.
او ادامه میدهد: یکی از غلامان امیرنظام در مراجعت از مأموریتی در گردنه قهرود یک بار شال ترمه کشمیری در گوشهای مییابد و به تهران میآورد و بهوسیله سردسته خود به امیرنظام خبر میرساند. امیرنظام میگوید بار را تحویل عبدالحسین صندوقدار بدهید ولی هیچکس نباید از این موضوع خبردار شود. بعد از دو سه روز تاجر صاحب مال آمد… (و به او گفتند فلان روز بیا)، «مالت حاضر خواهد شد!» عبدالحسین میگوید روز موعود که رسید، مخصوصاً جمع کثیری از رجال و شاهزادگان را امیرنظام احضار کرده بود. صاحب مال آمد، رسیدن موعد را به عرض رساند و… از روی بارنامه، محتویات بار گمشده را یکی یکی با توصیف رنگ و طرح میخواند و من از میان بار بیرون میآوردم و تحویل میدادم. حضار تعجب میکردند و کسی خبر نداشت که مال قبل از اظهار صاحب مال پیدا شده و حاضر بوده و اینها همه برای تشهیر و تظاهر است.
ایبنا
................ تجربهی زندگی دوباره ...............
