کتاب «مرگ‌های ناامیدی»  [Deaths of despair and the future of capitalism] نوشته آن کیس و آنگس دیتون [Anne Case & Angus Deaton] با ترجمه پرناز طالبی توسط انتشارات سروش منتشر و راهی بازار نشر شد.

مرگ‌های ناامیدی»  [Deaths of despair and the future of capitalism] آن کیس و آنگس دیتون [Anne Case & Angus Deaton]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، نویسندگان کتاب «مرگ‌های نااُمیدی» تلاش دارد تصویری واقعی از جامعه سرمایه‌داری آمریکایی ارائه کنند که همواره به عنوان ساختاری با فرصت‌های برابر تصویر شده است.

«مرگ‌های نااُمیدی» پدیده‌ای عجیب اما رایج در جامعه آمریکایی سرمایه‌داری است. این‌عنوان که به مرگ‌های ناشی از خودکشی، مصرف بیش از حد مواد مخدر و الکل اطلاق می‌شود، در دهه‌های اخیر در میان طبقه کارگر آمریکا رشدی پیوسته داشته است.

کتاب پیش‌رو که توسط آن کیس و آنگس دیتون، دو اقتصاددان آمریکایی، نوشته شده، نشان می‌دهد چگونه کاستی‌های این نظام منجر به از بین‌رفتن مشاغل، افول سطح زندگی این‌طبقه و ارزش‌های آن و به تبع آن منجر به زوال زندگی افراد می‌شود. نویسندگان این‌کتاب به مجموعه عوامل اقتصادی و اجتماعی که این شرایط را رقم زده و زندگی را برای طبقه کارگر میانسال سفیدپوست دشوارتر کرده، پرداخته‌اند.

نابرابری، شهرنشینی، شکاف آموزش و تحصیلات و نظام بهداشت گران‌قیمت اما ناکافی از جمله عواملی هستند که به آنها به عنوان عوامل موثر در افزایش نرخ مرگ و میر در این قشر توجه شده است. نویسندگان کتاب می‌گویند این‌شرایط چگونه منجر به تضعیف جایگاه نیروی کار و افزایش قدرت شرکت‌های بزرگ شده و جریان ثروت را از اقشار کم درآمد به سوی طبقه ثروتمند جاری کرده است. کیس و دیتون می‌گویند اقتصاد آمریکا از خدمت به مردم معمولی فاصله گرفته و اکنون در خدمت شرکت‌ها، مدیران و مالکان آن‌هاست.

این‌کتاب با ۴۵۰ صفحه، شمارگان هزار نسخه و قیمت ۹۲ هزار تومان منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...