رمان «پنیر هلندی» [Cheese] نوشته ویللم الشات [Willem Elsschot] با ترجمه سامگیس زندی راهی بازار کتاب شد.

پنیر هلندی» [Cheese] نوشته ویللم الشات [ ویلم السخوت Willem Elsschot

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، این رمان در ۱۴۴ صفحه با شمارگان ۵۵۰ نسخه و قیمت ۹۹هزار در نشر آموت منتشر شده است.

در نوشته پشت جلد کتاب می‌خوانیم: ویللم الشات با نام اصلی آلفونس دی ریدر (۱۹۶۰-۱۸۸۲) نویسنده و شاعر برجسته بلژیکی‌ست. الشات یکی از شناخته‌شده‌ترین و مهم‌ترین نویسندگان فلاندری قرن بیستم است و غیر از رمان «پنیر»، پدیدآور آثار دیگری‌ست از جمله «ویلای گل سرخ»، «رستگاری»، «چرب‌زبانی»، «پای چوبی» و «بازنشستگی».

از ویژگی‌های سبک الشات طنزهای گزنده، طعنه‌آمیز و غیراحساسی اوست با نگاهی رئالیستی به جهان و روابط اشخاص داستان. فضای داستان‌ها با دقت و ظرافت خلق شده‌اند و معمولا کوتاهند، بدون کلمات اضافی و توصیف جزئیات. آثار الشات روی هم رفته از هفتصد صفحه فراتر نمی‌رود. زبان او هوشیارانه و ساده است و حتی امروز یک زبان مدرن محسوب می‌شود.

آثار الشات هنوز به طور گسترده‌ای ترجمه و خوانده می‌شود. رمان «پنیر» تنها رمان فلاندری‌ست که به‌ سی و هفت زبان برگردانده شده است. بر اساس اغلب رمان‌های الشات از جمله «پنیر» فیلم سینمایی و سریال‌های تلویزیونی ساخته شده است. مجموعه آثار او با جایزه «نثر روایی جامعه فلاندری»، جایزه «کنستانتین هاویخنس» و جایزه ادبی «جامعه فلاندری» تقدیر شده است.

- الشات با قلم نافذ و طعنه‌های نازک‌دلانه مردی می‌نویسد که زشتی‌های زندگی اداری را خوب می‌شناسد؛ خنده‌آور، و در عین حال غم‌انگیز است. (مری الیزابت ویلیامز، نقد کتاب نیویورک‌تایمز)

- قدرت فوق‌العاده الشات در سلطه سختگیرانه‌ای‌ست که بر احساسات خود تحمیل می‌کند؛ هر جمله‌اش از قدرت بیان یک شعر ناب برخوردار است. (سیمون کارمیخلت)

- این روایت الشات پر است از طعنه‌های درخشان. نویسنده شخصیت‌های داستانش را با نوعی کینه‌توزی سرد و ریشه‌دار اما شادمانه هدایت می‌کند. آثار الشات در زمره آثار ادبی بزرگ اروپا قرار می‌گیرد. (فرانکفورتر آلگماینه سالتونگ)

سامگیس زندی، متولد ۱۳۳۹ و مترجم زبان‌های هلندی و دانمارکی است. از این مترجم، پیش‌تر ترجمه رمان‌های «اندوه بلژیک» نوشته هوگو کلاوس و «فرشته‌ساز» نوشته استفان برایس در نشر آموت منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...