شماره ویژه بهار 1402 مجله سیاست‌نامه با تصویری از جواد طباطبایی منتشر شد.

سیاست‌نامه 26 ویژه‌ی اندیشه ایرانشهری

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا؛ شماره بیست و شش سیاست‌نامه با خبرنامه آغاز می‌شود که در آن واکنش‌های چهره‌های علمی و پژوهشی کشور به درگذشت دکتر جواد طباطبایی و همچنین مراسمات و نشست‌های مرتبط با اندیشه طباطبایی مورد بررسی قرار گرفته است.

پس از آن حامد زارع در سرمقاله‌ای با عنوان «ایرانشهری: آگاهی یا ایدئولوژی؟» به بررسی هفت مرحله از سیر تفکر جواد طباطبایی پرداخته است. سپس در بخش یادنامه یادداشت‌هایی کوتاه از نویسندگانی نظیر احمد بستانی، مهدی فدایی مهربانی، صادق حقیقت، شیرین نائف، مجتبی مقصودی، مسعود آذرفام و تنی چند از دیگر پژوهشگران علوم انسانی ایران در بزرگداشت مقام و جایگاه جواد طباطبایی در علم سیاست ایران منتشر شده است.

در بخش مصاحبه شاهد پرسش و پاسخ مکتوب و مفصلی با محمد منصور هاشمی، تاریخ‌نگار اندیشه ایران هستیم. هاشمی در این مصاحبه که با عنوان «سایه‌های روشن» منتشر شده، در پی آن است که نشان دهد چرا طباطبایی پژوهشگری خوب، منتقدی بد و اندیشمندی دردمند است.

اما پرونده اصلی سیاست‌نامه بیست و ششم که خود به هفت قسمت دیگر تقسیم می‌شود، شامل بیش از دویست صفحه مقاله در نقد و بررسی همه زوایای اندیشه و تفکر طباطبایی است. در پرونده اصلی که دارای بخش‌هایی نظیر ایرانشهرشناسی، تبارشناسی، اندیشه سیاسی، اندیشه حقوقی، اندیشه تاریخی، اندیشه تطبیقی، اندیشه راهبردی و نقد کتاب است، پژوهشگرانی نظیر نصرالله پورجوادی، احمد نقیب‌زاده، کاوه بیات، فرهنگ رجایی، مقصود فراستخواه، محمدرضا جوادی یگانه، داریوش رحمانیان، میثم سفیدخوش، زانیار ابراهیمی و دیگر فعالان عرصه علوم انسانی ایران دست به قلم برده‌اند و مقالاتی در نقد و بررسی آراء فیلسوف سیاسی فقید ایران به رشته تحریر درآورده‌اند.

کتاب‌نامه، ضمیمه و نگاره سه فصل پایانی سیاست‌نامه بیست و ششم هستند که به ترتیب شامل نمایه همه آثار و نوشته‌های طباطبایی، مصاحبه‌ای منتشر نشده با طباطبایی و در نهایت آلبوم تصاویر دیده نشده‌ای از طباطبایی هستند.

سیاست‌نامه بیست و ششم به مدیریت و سردبیری حامد زارع در سیصد و شصت صفحه و با قیمت صد و سی هزار تومان توسط گروه مطبوعاتی هم‌میهن منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ................

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...