کتاب «تاریخ فیلم تجربی» [A history of experimental film and video : from the canonical avant-garde to contemporary British practice] نوشته ال. ریس [A. L. Rees] با ترجمه روناک رنجی منتشر شد.

تاریخ فیلم تجربی» [A history of experimental film and video : from the canonical avant-garde to contemporary British practice] نوشته ال. ریس [A. L. Rees]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، کتاب «تاریخ فیلم تجربی» نوشته ای. ال. ریس توسط انجمن سینمای جوانان ایران با مقدمه محمدرضا اصلانی به چاپ رسیده است.

روناک رنجی، مترجم این کتاب با توضیحی درباره آن بیان کرد: «تاریخ فیلم تجربی» یکی از تاثیرگذارترین کتاب‌ها در زمینه سینمای تجربی و آوانگارد است که محبوبیت ویژه‌ای میان پژوهشگران، استادان، دانشجویان سینما و علاقه‌مندان به هنرهای معاصر دارد.

او افزود: کتاب حاضر با اتخاذ دیدگاهی متفاوت به بررسی تاریخ سینمای تجربی از ابتدای شکل‌گیری تا سال‌های اخیر می‌پردازد. نویسنده کتاب که سابقه تدریس فیلم و رسانه در انستیتو فیلم بریتانیا و رویال کالج لندن را دارد، با بینشی مثال‌زدنی و احاطه بر هنر و ادبیات مدرنیستی و معاصر (پیامدهای پست‌مدرنیستی و پساپست‌مدرنی‌اش)، تصویر تاریخی ویژه‌ای از سینمای تجربی ترسیم می‌کند.

رنجی همچنین بیان کرد: نویسنده کتاب «تاریخ فیلم تجربی» امیدوار است طرح مباحث موجود در این کتاب، خواننده علاقه‌مند را به مطالعه و پژوهش‌های بیشتر در این زمینه ترغیب کند. سینمای آوانگارد و تجربی چه به شکل مستقل و چه در بستر سایر هنرها هنوز جای کار و پژوهش بسیار دارد و چرخه‌ها و گونه‌های مختلف آن هر روز با سرعت در حال تغییر و تبدیل و رشد در بستر جنبش‌های بازگشت به مواد، هنرهای دیجیتال، سینمای بسط یافته، مالتی مدیا و سایر اشکال هنری نو هستند و سینماهای مستند و جریان اصلی نیز به طور مستمر از دستاوردهای سینمای تجربی برای پویایی و بسط مرزهای خود بهره می‌گیرند.

بنا بر اعلام، کتاب «تاریخ فیلم تجربی» که یکی از چهار کتاب منتشرشده توسط انتشارات انجمن سینمای جوانان ایران در قالب سینمای تجربی است، در سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه «تهران» رونمایی خواهد شد. این رویداد که برای اولین‌بار در تاریخ سینمای ایران به جمع رویدادهای مورد تایید آکادمی «اسکار» پیوسته است، از ۲۷ مهر تا ۲ آبان ۱۴۰۰ برگزار خواهد شد.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...