«چگونه در فضا می‌میریم» [How to die in space : a journey through dangerous astrophysical phenomena] نوشته پل ام ساتر [Paul M. Sutter] منتشر شد.

چگونه در فضا میمیریم» [How to die in space : a journey through dangerous astrophysical phenomena] نوشته پل ام ساتر [Paul M. Sutter

به گزارش کتاب نیوز، کتاب «چگونه در فضا میمیریم» از تازه های نشر مازیار است که توسط واروژان هارطون ترجمه شده است.

پل ام. ساتر (1982- ) استاد تحقیقات اخترفیزیک در انستیتوی علوم پیشرفته محاسباتی در دانشگاه استونی‌بروک و محقق مهمان در موسسه فلاترون در شهر نیویورک است. زمینه‌های تحقیق او شامل مطالعه بزرگترین مناطق تهی گیتی، نقشه‌برداری از نور باقی‌مانده از مهبانگ و ایجاد روش‌های جدید برای یافتن اولین ستاره‌های پدیدار شده در کیهان است. 

ناشر در معرفی این اثر ساتر آورده است:

این کتاب یک تور گردشگری نفس‌گیر و هیجان‌انگیز در گیتی است و چیزهای خطرناک، کُشنده و ترسناکِ گیتی را توصیف می‌کند. اگر عاشق فضا هستید و حالا می‌خواهید آن را با چشمان خود ببینید، اگر می‌خواهید شاهد تولد یک ستاره باشید، یا به ملاقات سیاهچاله مرکزی کهکشان راه‌شیری بروید، یا بدانید آیا موجودات فضایی وجود دارند و یا چگونه می‌توان از طریق کرم‌چاله‌ها سفر کرد، بهتر است دست نگهدارید! این چیزها شما را می‌کُشند! شاید گیتی از دنباله‌دارهای حیاط‌خلوت منظومه شمسی تا بقایای برجای مانده از مهبانگ، و از ستاره‌های در حال مرگ گرفته تا کهکشان‌ها جوان، باشکوه و زیبا باشد، اما در عین حال خیانت‌کار نیز هست. این کتاب با استفاده از قیاس‌ها و زبانی ساده و گیرا، زندگی را کالبد بی‌روح اخترفیزیک می‌دمد و نشان می‌دهد که چگونه ذرات، نیروها و میدان‌ها دست در دست هم می‌دهند تا نمایش مهیجی که در بالای سرمان درحال اجراست را خلق کنند.

واروژان هارطون متولد 1362 است و کتابهای متعددی در زمینه علوم و نجوم برای نشر مازیار ترجمه کرده است.

«چگونه در فضا می میریم» نوشته پل ام ساتر در 400 صفحه و با قیمت 70 هزارتومان منتشر شده و در کتابفروشی ها در دسترس علاقمندان به علم نجوم است.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...