برشی از کتاب «سیاستگران دوره قاجار»


... شاه به آذربایجان سفر کرد و در تبریز مجلسی آراسته، سران سپاه و روسای عشایر و رجال را جمع کرد و از آنها برای «جنگ با روسیه» رای خواست. همه برای دلخوشی شاه و از روی بی‌خبری و خودنمایی به جنگ رای دادند و لاف و گزاف گفتند.
تنها کسی که در آن مجلس ساکت و مخالف جنگ بود، قائم مقام فراهانی بود. شاه ملتفت سکوت دانا شد و از وی رای خواست.

سیاستگران دوره قاجار خان ملک ساسانی

جواب شنید: مردی دبیر پیشه‌ام، «سران سپاه» بیش از من در اظهار عقیده صلاحیت دارند. شاه عذرش نپذیرفت و مجدانه رای خواست.
قائم مقام گفت: اعلیحضرت چه مبلغ مالیات می‌گیرند؟
شاه جواب داد: قریب به شش کرور.
قائم مقام گفت: دولت روس چه مبلغ مالیات می‌گیرد؟
شاه گفت: می‌شنوم ششصد کرور.

قائم مقام عرض کرد: به قانون حساب، کسی که شش کرور مالیات می‌گیرد، با کسی که ششصد کرور عایدات دارد از در جنگ در نمی‌آید.

سیاستگران دوره قاجار. خان ملک ساسانی. جلد دوم. صفحه 18. نشر بابک

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...