رمان «آدم‌های معمولی» نوشته «سلی رونی» که برنده جایزه کتاب سال بریتانیا شده به سریال تلویزیونی تبدیل می‌شود.

«آدم‌های معمولی» هم سریال دارند

به گزارش ایسنا به نقل از هالیوود ریپورتر، کتاب دوم «سلی رونی»، نویسنده ۲۸ ساله ایرلندی که داستان روابط عاطفی دو نفر به نام‌های «ماریان» و «کانل» را از سال‌های پایانی مدرسه در یک شهر کوچک در غرب ایرلند تا سال‌های تحصیل در کالج در شهر دوبلین روایت می‌کند با فیلمنامه‌ای از خود «سلی رونی» به سفارش شبکه «بی‌بی‌سی» و وبسایت «هولو» در قالب یک سریال تلویزیونی ۱۲ قسمتی ساخته می‌شود.

«لنی آبرامسون»، کارگردان نامزد اسکار فیلم «اتاق» و «هتی مک‌دونالد»، کارگردان سریال «دکتر هو»، هر کدام ساخت شش قست از سریال «آدم‌های معمولی» را بر عهده خواهند داشت. «دیزی ادگار جونز» و «پل مسکال» هم به عنوان دو بازیگر اصلی این سریال تلویزیونی انتخاب شده‌اند که «سارا گرین» و «آیسلین مک‌گاکین» نیز در آن ایفای نقش خواهند داشت. «رونی» علاوه بر نویسندگی، یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی این سریال نیز هست.

این نویسنده جوان پیش‌تر که با رمان «آدم‌های معمولی» جایزه کتاب سال بریتانیا، جایزه «کاستا» و جایزه کتاب سال «واتراستون» را از آن خود کرده است و نامزد جوایز «بوکر»، «فولیو» و «‌دیلن توماس» نیز بود در این‌باره گفت: به عنوان یکی از تحسین‌کنندگان «لنی آبرامسون»، این یک امتیاز ویژه برای من است که فرصت همکاری با او را در اقتباس تلویزیونی از رمان «آدم‌های معمولی» به دست آورده‌ام. از انتخاب عوامل فیلم بسیار خوشحالم و برای دیدن زندگی جدید این رمان در تلویزیون بسیار هیجان‌زده‌ام.

فیلمبرداری این سریال در ایرلند و ایتالیا خواهد بود و سال آینده میلادی از شبکه بی‌بی‌سی ۱ و بی‌بی‌سی ۳ روی آنتن خواهد رفت. مخاطبان آمریکایی نیز از طریق سرویس اینترنتی «هولو» به این مجموعه تلویزیونی دسترسی خواهند داشت.

................ هر روز با کتاب ...............

تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...
آیا می‌توان در زبان یک متن خاص، راز هستی چندلایه و روزمره‌ انسان عام را پیدا کرد؟... هنری که انسان عام و مردم عوام را در خود لحاظ کرده باشد، به‌لحاظ اخلاقی و زیباشناسانه برتر و والاتر از هنری است که به عوام نپرداخته... کتاب خود را با نقدی تند از ویرجینیا وولف به پایان می‌برد، لوکاچ نیز در جیمز جویس و رابرت موزیل چیزی به‌جز انحطاط نمی‌دید... شکسپیر امر فرازین و فرودین را با ظرافتی مساوی درهم تنید، اما مردم عادی در آثار او جایگاهی چندان جدی ندارند ...
با دلبستگی به دختری به‌ نام «اشرف فلاح» که فرزند بانی و مؤسس محله است، سرنوشتِ عشق و زندگی‌اش را به سرنوشت پرتلاطم «فلاح» و روزگار برزخی حال و آینده‌اش گره می‌زند... طالع هر دویشان در کنار هم نحس است... زمینی برای بازی خرده‌سیاست‌مدارها و خرده‌جاه‌طلب‌ها... سیاست جزئی از زندگی محله است... با آدم‌ها و مکانی روبه‌رو هستیم که زمان از آنها گذشته و حوادث تکه‌تکه‌شان کرده است. پوستشان را کنده و روحشان را خراش داده ...