گالری امید در راستای اهداف خود و در جهت اعتلای هنر در بین جوانان اقدام به برگزاری اولین دوره‌ی مسابقه و نمایشگاه عکس «فریم نقره‌ای» با موضوع آزاد کرده است.

گالری امید مسابقه عکاسی

به گزارش کتاب نیوز، هر عکاس می‌تواند با 5تک عکس و یا دو مجموعه عکس در این مسابقه شرکت کند. ارسال عکس به دبیرخانه مسابقه به منزله پذیرفتن کلیه مقررات است و شرکت کننده صاحب اثر شناخته می‌شود.

گالری امید برای نفرات اول تا دهم لوح تقدیر و برای نفرات اول تا سوم به شرح زیر جوایزی در نظر دارد:
1. نفر اول مبلغ 15000000ریال و تایم برگزاری نمایشگاه انفرادی
2. نفر دوم مبلغ 10000000 ریال
3. نفر سوم مبلغ 5000000 ریال

بر اساس این گزارش، مهلت ارسال آثار پنج شنبه بیست و هفتم خرداد خواهد بود.
آثار برتر پس از داوری و انتخاب در نمایشگاهی به همین نام (فریم نقره‌ای) در گالری امید از 4 الی 14 تیرماه 1400 به نمایش گذاشته خواهد شد.

علاقمندان برای کسب اطلاعات بیشتر می توانند به صفحه گالری امید در اینستاگرام مراجعه و یا با شماره تلفن 09216941755 تماس بگیرند.

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...