«شاگی بین» [Shuggie Bain] که نخستین رمان داگلاس استوارت [Douglas Stuart] است عنوان برنده بوکر ۲۰۲۰ [The Booker Prize 2020] را از آن خود کرد.

شاگی بین» [Shuggie Bain]  داگلاس استوارت [Douglas Stuart]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، «شاگی بین» نخستین رمان این نویسنده آمریکایی – اسکاتلندی است و بر مبنای کودکی خود وی در گلاسکوی دوران تاچر در دهه ۱۹۸۰ و با مادری که با اعتیاد دست و پنجه نرم می کرد، شکل گرفته است.

استوارت ۴۴ ساله این کتاب را به مادرش تقدیم کرده است. وی وقتی پسرش تنها ۱۶ سال داشت بر اثر اعتیاد به الکل جان باخت.

این نویسنده پس از فارغ‌التحصیل شدن از کالج سلطنتی هنر به نیویورک رفت و به عنوان طراح مد شروع به کار و با برندهای مشهور همکاری کرد. او نوشتن را از یک دهه پیش آغاز کرد و نوشته‌هایش ابتدا در لیت‌هاب و نیویورکر منتشر شدند.

وی در مصاحبه‌ای گفت که کتاب «چقدر دیر بود» برنده بوکر ۱۹۹۴ نوشته جیمز کلمن بود که زندگی او را عوض کرد و او با آن کتاب توانست با مردم سرزمینش و لهجه آنها روی صفحات کاغذ آشنا شود. وی نوشتن دومین رمانش را هم به پایان برده که داستانش در گلاسکو می‌گذرد.

مارگارت بابسی رییس هیات داوران از این کتاب به عنوان اثری یاد کرد که قرار است یک اثر کلاسیک باشد، یک پرتره متحرک و غوطه‌ور در یک دنیای اجتماعی در هم پیچیده از مردم و ارزش‌هایشان.

وی افزود: این رمان داستان دلخراشی از عشق بی‌قید و شرط آگنس بین و شرایط سخت زندگی او به دلیل اعتیاد به الکل و پسر کوچکش را تصویر می‌کند. شوگی با مسئولیت‌پذیری فراتر از سنش برای نجات مادرش از دست خودش مبارزه می‌کند و هم‌زمان با احساساتش و سوال‌هایی درباره خودش و دیگران روبه‌روست. این رمان با کمال ظرافت و قدرتمندی نوشته شده و به دلیل ظرفیت‌های احساسی و عاطفی فراوانش و با توصیفات دقیقش که ناشی از دقت مشاهده وی است، موجب شده تا هیچ چیز به هدر نرود.

استوارت دومین نویسنده اسکاتلندی است که موفق به کسب این جایزه ادبی می‌شود. وی روز دوشنبه در یک برنامه رسمی کتابخوانی و مصاحبه حضور می‌یابد.

دیگر فینالیست‌های بوکر امسال شامل دایان کوک برای «بیابان جدید»، آونی دوشی برای «شکر سوخته»، برندن تیلور برای «زندگی واقعی»، تسیتسی دانگارمبگا برای رمان «پیکر سزاوار سوگواری» و مازا منگیستی برای «شاه سایه» هر یک ۲۵۰۰ پوند دریافت می‌کنند.

................ هر روز با کتاب ...............

الهامی از زندگی کارگران پاریسی... با کار رختشویی توانسته است که مبلغی پس‌انداز کند... از او دو پسر داشت... تنبل و خوش‌گذران است و به زودی معشوقه را رها می‌کند و به زنان دیگری روی می‌آورد... با او ازدواج می‌کند... کارگر دیگری زن را می‌ستاید و در دل به او عشق می‌ورزد، اما یاری او کارساز نیست... به باده‌گساری روی می‌آورد... شوق کار را از دست می‌دهد... برای گذران زندگی به روسپی‌گری روی می‌آورد... ...
از ذهنیتی که در میان نظامیان ترک درباره‌ی سلسله‌مراتب و برتری فکری وجود دارد و این‌که چه‌قدر با سوء‌تفاهم‌ها و ظواهر درآمیخته سخن می‌گوید... همان‌گونه که اسب مهتر بی‌هیچ شناختی حرکت اسب مقابل‌اش را تقلید می‌کند، انسان عاری از آگاهی هم به تقلیدی کور از همنوعان‌اش دست می‌زند... مردم را به خاطر کمبود مطالعه و اسارت بی‌قیدوشرط‌شان در برابر سنت‌های خالی از تعقل و خرافه‌های موروثی از نیاکان‌شان، به باد انتقاد می‌گیرد ...
یک مضحکه‌ی کامل! در اینجا، همه، جز تماشاگر، در عین‌حال هم فریب‌دهنده‌اند و هم فریب‌خورده. کمدی عظیمی که در آن تغزل با هزل گزنده‌ای همراه است و اختلاطی به وجود می‌آورد که در بعضی لحظات یادآور سبک کلودل است... با حیله‌ی بسیار خشنی در ماجرای مشکوکی درگیر می‌شود، در دادگاهی محاکمه، محکوم، تیرباران و به خاک سپرده می‌شود تا با نامی دیگر و در لباس یونیفورم تجدید حیات کند ...
دوربین از چه زاویه ‌دیدی زنان فیلم را به نمایش درمی‌آورد؟ کدام وجه در نگاه دوربین غلبه دارد؛ وجه اروتیک یا وجه اجتماعی؟ ... با استفاده از آرای فروید و لکان، بعد روانکاوانه‌ی نظریه‌های فمینیستی را غنی کرده و به وجه لذت‌مدارانه سینما (تماشابارگی) پرداخته است... تاریخچه‌ای از حضور زنان در عرصه‌ی فیلم و مهم‌ترین فیلم‌های آنان... واکاوی شمایل یک قهرمان زن در چهارچوب یک ژانر متفاوت ...
در یک خانواده‌‌ کاملا بی‌کتاب بزرگ شدم... کل ادبیات آلمان را بلعیده‌‌ام... وقتی شروع به نوشتن کردم، در وضعی بودم که مودبانه‌‌اش می‌‌شود «نوکر خارجی»... جوان بودم که وارد سرویس اطلاعاتی شدم... یک میهن‌‌پرست می‌‌تواند کشورش را نقد کند، همچنان دلبسته‌‌اش باشد و مسیر دموکراسی را طی کند. اما یک ناسیونالیست به دشمن نیاز دارد... مردم خیال می‌‌کردند بعد از جنگ سرد دیگر قرار است اوضاع خوب باشد و دیگر دنیا به جاسوس‌‌ها نیازی نداشته باشد ...