وقتی کنسول بریتانیا را جای سفیر آمریکا می‌دزدند | الف


گراهام گرین ، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار انگلیسی قرن بیستم در طی حدود هفتاد سال کار حرفه‌ای خود، 28 رمان، 3 سفرنامه، 4 مجموعه داستان کوتاه و 8 نمایش‌نامه و بسیاری آثار ادبی و ژورنالیستی دیگر در قالب‌ها و ژانرهای متنوع نوشته است. اما گرین را بیش از هر چیز، رمان‌نویس می‌نامند؛ رمان‌نویسی که در جغرافیای رمانش غرق می‌شود و تاریخ سیاسی و اجتماعی اثرش را همچون مورخی چیره‌دست می‌شناسد. برخی از آثار متأخر او عبارتند از: عالیجناب کیشوت (۱۹۸۲)، مرد دهم (1985) و باخت پنهان (۱۹۸۸).

کنسول افتخاری [The Honorary Consul] گراهام گرین

رمان«کنسول افتخاری» [The Honorary Consul] حول محور «ماچیسمو» (machismo) شکل گرفته است؛ نوعی از فرهنگ مردسالارانه که در باور جمعی و تجربه‌ی زیسته‌ی انسان‌های جوامع اسپانیایی‌زبان آمریکای لاتین حضوری تاریخی و عمیق دارد که شاید بتوان آن را اصلی‌ترین ره‌آورد اسپانیایی‌ها برای مردمان ساده‌ی سرزمین‌های دور دانست. به همین دلیل هم هست که این واژه در سرتاسر رمان طولانی گرین، با حروف برجسته و پررنگ نوشته شده است. این درون‌مایه‌ی اصلی و محوری نه‌تنها در جای جای داستان به صراحت تکرار می‌شود بلکه در طراحی و تشخص بخشیدن به سایر عناصر داستانی نیز نقشی بسیار کلیدی دارد. برای مثال، کل داستان بر اساس چند شخصیت محوری و پررنگ که همگی مرد هستند، شکل گرفته است: دکتر ادواردو پلار؛ پزشکی انگلیسی-پاراگوئه‌ای، چارلی میسون فورتنوم؛ کنسول افتخاری انگلستان در آرژانتین، دکتر خورخه خولیو ساآودرا؛ نویسنده‌ای معروف، پرطرفدار اما اسیر کلیشه‌های آمریکای لاتینی و پدر لئون ریواس؛ کشیشی متأهل، شورشی و بسیار درون‌گرا. 

«کنسول افتخاری» در شهری در کنار رودخانه‌ی پارانا در آرژانتین روایت می‌شود. شهری که نه‌تنها مکان وقوع روایت که خود نوعی راوی و یکی از شخصیت‌های اصلی طرح داستان نیز هست. نویسنده پیش از شروع رمان توضیح می‌دهد که نام این شهر را نمی‌نویسد تا آزادی عمل بیشتری در طراحی شهر و موقعیت خیابان‌ها داشته باشد. شهر بی‌نام اما حضوری بسیار اساسی در شکل‌گیری پلات رمان دارد. از سویی جزییات آب و هوا، بندرگاه و رودخانه، مغازه‌ها و باشگاه‌ها، خیابان‌ها و سنگ‌فرش‌ها، ساختمان‌های سبک کلونیال اسپانیایی و مناظر قاب گرفته شده از پشت پنجره‌ها در جای جای شهر، همچون طراحی صحنه‌های فیلمی واقع‌گرا توصیف شده‌اند و از سویی دیگر می‌توان دید که شهر بی‌نام تنها ظرفی برای وقوع ماجراهای داستان نیست بلکه با تاریخچه‌ی سیاسی و اجتماعی‌اش شکل‌دهنده‌ی بسیاری از آن‌ها نیز هست. این شهر هرچند با بوئنوس آیرس، پایتخت آرژانتین، فاصله‌ی زیادی دارد اما دارای آن قدری از اهمیت و اعتبار سیاسی هست که سفیر ایالات متحده‌ی آمریکا در آن قرار ملاقاتی دیپلماتیک داشته باشد و آن قدری اهمیت تاریخی و باستانی دارد که سفیر یک روز از سفر دور و درازش به آرژانتین را به دیدن خرابه‌های باستانی اطراف این شهر اختصاص بدهد.

پیچیدگی‌های طرح پلات این رمانِ بسیار پرماجرا، بر طنزی ساده و سرراست استوار است: گروه شورشی کوچکی به سرکردگی پدر لئون ریواس و متشکل از چند زندانی فراری از زندان آسانسیون، پایتخت پاراگوئه، با همراهی چند همکار محلی آرژانتینی و همسر پدر ریواس برای مطرح کردن برخی از درخواست‌های مدنی و سیاسی‌شان که بیشتر آن‌ها نیز آزادکردن زندانیان سیاسی در پاراگوئه است، برای دزدیدن سفیر ایالات متحده‌ی آمریکا نقشه‌ می‌ریزند اما افراد ساده‌لوح این گروه شورشی، به جای گروگانی ارزشمند و پرقدرت، به اشتباه، چارلی فورتنوم، کنسول افتخاری بی‌اهمیت و فراموش‌شده‌ی انگلستان در شهری دور از پایتخت در آرژانتین را می‌دزدند. کنسولی که در نهایت هیچ کدام از مقامات و دستگاه‌های عریض و طویل سیاسی انگلستان، ایالات متحده‌ی آمریکا و حتی آرژاتین حاضر نیست برای آزادی او هزینه‌ای سیاسی بپردازد. حتی اگر این هزینه بسیار سبک و در حد آزاد کردن چند زندانی سیاسی فراموش‌شده که سال‌ها پیش به زندان افتاده‌اند، باشد. و تمام این داستان تودرتو، گاه تراژیک و گاه بسیار خلاقانه، حول این نکته‌ی طنزآمیز ساده شکل می‌گیرد که در کشوری اسپانیایی‌زبان، تعداد بسیار کمی از افراد ممکن است انگلیسی صحبت کنند و هر کسی که انگلیسی صحبت کند به صورت بالقوه می‌تواند آمریکایی باشد.

رمان «کنسول افتخاری» در سال‌های دهه‌ی1970 می‌گذرد. هر چند ماجرای محوری رمان، دزدیده شدن کنسول افتخاری انگلستان به جای سفیر ایالات متحده‌ی آمریکا، بیش از چند روز طول نمی‌کشد اما فلاش‌بک‌های راوی هر بار که با ذهن یکی از شخصیت‌های اصلی همراه می‌شود، چند دهه قبل از آن را نیز پوشش می‌دهد. حسی که در تمام این سال‌ها در ذهن و روح مردم آمریکای لاتین در مورد ایالات متحده جریان دارد، در جایی از زبان دکتر پلار به صراحت نقل می‌شود: «سفیر جدید می‌خواهد تأثیر خوبی بگذارد. هنر و تاریخ. دیگر کسی به او ظن توسعه‌طلبی نمی‌برد. می‌خواهد توجهی عالمانه، و نه تاجرانه، به ایالت ما نشان دهد. رئیس دارایی هم با وجود آنکه اندکی انگلیسی حرف می‌زند، دعوت نشده است. در غیر این صورت ممکن بود ظن برده شود که پای وامی در کار است.»

«کنسول افتخاری» نیز مانند بسیاری دیگر از آثار گراهام گرین هم برای منتقدان و هم برای عامه‌ی مردم جذابیت‌های داستانی بسیاری داشته است. درون‌مایه‌ی قوی، پلات داستانی پرکشش، شخصیت‌پردازی‌های دقیق، طراحی صحنه‌های مبتنی بر جزئیات و بسیاری ویژگی‌های دیگر این اثر، باعث شدند تا به سال 1983 بر اساس آن فیلمی به همین نام با کارگردانی جان مکنزی ساخته شود.

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

معمار چین نوین است... افراطیونِ طرفدار انقلاب فرهنگی و جوخه‌های خاص آنها علاوه بر فحاشی در مطبوعاتِ تحت امر، به فرزندان او که در دانشگاه درس می‌خواندند حمله بردند و یکی از آنها را از پنجره به بیرون انداختند که منجر به قطع نخاع او شد... اولین و مهمترین درخواست او از آمریکایی‌ها (پس از توافق) نه وام بود و نه تجهیزات و نه تجارت، بلکه امکان اعزام دانشجو به دانشگاه‌های معتبر آمریکایی بود... می‌دانست عمده تغییرات، تدریجی است و رفتار پرشتاب، ممکن است نتیجه عکس دهد ...
بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...