رمان «صورتک‌ها» [Onnamen یا Masks] اثر فومیکو انچی [Fumiko Enchi] با ترجمه فردین توسلیان منتشر شد. انچی یکی از مطرح‌ترین نویسندگان زن ژاپن است و پیشتر نه از او و نه از دیگر نویسندگان زن ژاپنی اثری به فارسی ترجمه نشده بود.

صورتک‌ها [Onnamen یا Masks] فومیکو انچی [Fumiko Enchi]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، نشر هیرمند رمان «صورتک‌ها» اثر فومیکو انچی و ترجمه فردین توسلیان را با شمارگان ۵۰۰ نسخه، ۱۳۰ صفحه و بهای ۲۵,۵۰۰ تومان منتشر کرد. رمان قصه عشق دو مرد به زنی بیوه را روایت می‌کند. زنی را که با مادرشوهر مرموزش زندگی می‌کند و غرق در تحقیق درباره افسانه‌های کهن ژاپن و تسخیر روح، خود را در چنگال روحی کینه‌توز می‌بیند و در پی فرار از آن است.

یاسوکوی بیوه همراه با مادر شوهر شاعرش میکو و دو تن از دوستان شوهر مرحومش، ایبوکی و میکامی، درباره تسخیر روح در دوران کهن ژاپن تحقیق می‌کند. هر دو مرد عاشق یاسوکواند اما میکامی با وجود داشتن زن و بچه عشقش را زودتر ابراز می‌کند. پس از آن، یاسوکو به او هشدار می‌دهد که روح کینه‌توز مادرشوهرش در جسمش حلول کرده و رفتارهایش را مدیریت می‌کند. علاوه بر این، مرد باخبر می‌شود که میکو دختر دیگری نیز دارد که نامش هارومی است، با شوهر یاسوکو دوقلو بوده و سال‌ها از دیگران پنهان نگه داشته شده. مرد حرف زن را جدی نمی‌گیرد، تا این‌که روزی به مقاله‌ای برمی‌خورد که میکو در جوانی نوشته است. نگاه ریزبینانه میکو به تسخیر روح و توجیه و تفسیر آن ثابت می‌کند که اتفاقات مرموزی در پشت است. در ادامه نیز مشخص می‌شود که فرزندان دوقلو خاصل عشق نامشروع یاسوکو به مردی غیر از شوهرش بوده اند. آن‌ها می‌کوشند از این ماجرا بگریزند؛ اما روح کینه‌توز میکو دست بردار نیست و با طراحی نقشه‌ای شیطانی و قربانی کردن دخترش، ایبوکی را گرفتار می‌کند. ایبوکی ناخواسته با هارومی همبستر می‌شود و او را باردار می‌کند. هارومی پس از وضع حمل می‌میرد و پسری برای میکو و یاسوکو به یادگار می‌گذارد که ثمره انتقام است.

صورتک‌ها اولین اثر ترجمه شده فومیکو انچی و احتمالاً بهترین اثر او است. اثری ظریف و خیره‌کننده درباره اغواگری و خیانت در ژاپن معاصر و قدرت ویران‌گر حسادت و خشم زنان.

مجله امریکن ریدر (The American Reader) درباره این رمان نوشت: «قلم انچی در غوطه‌ور ساختن مخاطب به تولستوی نزدیک است؛ مخاطب هم‌چون جنینی در دنیای داستان غرق می‌شود.» همچنین مجله پیپل (Publishers Weekly) نیز رمان «صورتک‌ها» را اینچنین معرفی کرده بود: اشارات [انچی] به صورتک‌های نمایش‌های نؤ و متن کلاسیکِ قصه گنجی و تلفیق هنرمندانه دوران باستان، گذشته نزدیک و زمان حال. افسونی خیالی و داستان‌گو.»

درباره نویسنده رمان و مترجم آن

فومیکو یوئدا (۱۹۸۶-۱۹۰۵)، با نام هنری فومیکو انچی، یکی از مطرح‌ترین نویسندگان زن ژاپن است. پدرش، کازوتوشی یوئدا، از ادیبان برجسته دوره میجی بود و عمرش را بر سر پژوهش درباره آثار کلاسیک ژاپن گذاشت. انچی رنجور از بیماری و ضعفی مادرزاد به مدرسه نرفت و در خانه، تحت نظر معلمان خصوصی، سواد آموخت. مادربزرگش از همان کودکی او را با آثار کلاسیک ژاپنی، مثل قصه گنجی و قصه‌های ایسه، آشنا کرد. او فعالیت ادبی‌اش را با نوشتن نمایشنامه‌های تک‌پرده‌ای آغاز کرد و عمده شهرتش در نگارش رمان در دوران پس از جنگ جهانی دوم به دست آمد. مهم‌ترین ویژگی آثار انچی ترکیب واقع‌گرایی و رازآلودگی است. وی علاوه بر نوشتن داستان‌های متعدد «ترجمه مدرن قصه گنجی» را نیز در کارنامه‌اش دارد.

فردین توسلیان (متولد ۱۳۶۵) شاعر، نویسنده، منتقد سینما و مترجم ادبی است. عمده ترجمه‌های او بیشتر از ادبیات و فرهنگ آسیای شرقی است. «نیروی شاعرانه: شعر پس از کانت» نوشته کوین مک لاکلین، رمان «کشتی ساکورا» و نمایشنامه‌های «دوستان»، «قتل غیرعمد»، «جناب روح» و «جوراب‌شلواری سبز» جملگی از کوبو آبه، «قصه‌های مهتاب و باران» نوشته اوئدا آکیناری، «آفتاب و فولاد: دیدگاه‌هایی شخصی درباره هنر، عمل و مرگ معنوی» نوشته یوکیو میشیما و «قطار تندروی توکیو – مونتانا» نوشته ریچارد براتیگان از ترجمه‌های منتشر شده اوست.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...