کتاب «سیاست‌های فرهنگی در آسیای شرقی: پویایی‌شناسی روابط دولت، هنر و صنایع خلاق» [Cultural Policies in East Asia] با گردآوری های کیونگ لی [Hye-Kyung Lee] و لورین لیم [Lorraine Lim] و ترجمه توحید اسدی منتشر شده است.

سیاست‌های فرهنگی در آسیای شرقی: پویایی‌شناسی روابط دولت، هنر و صنایع خلاق» [Cultural Policies in East Asia] های کیونگ لی [Hye-Kyung Lee]

به گزارش ایسنا، زهرا جلال‌زاده، کارشناس‌ارشد زبان‌شناسی در معرفی این کتاب نوشته است: «سیاست‌های فرهنگی در آسیای شرقی» در ۳۹۲ صفحه در قطع وزیری در سه بخش و 12 فصل و مقدمه مفصل گردآورندگان در ۲۱ صفحه، در سال ۱۳۹۸ منتشر شده است.

به بیان نویسندگان در مقدمه، میان‌رشته نوظهور «سیاست فرهنگی» در حوزه‌های مختلف - از جمله مطالعات فرهنگی، جامعه‌شناسی فرهنگی، مطالعات سیاست‌گذاری عمومی، مطالعات رسانه و اقتصاد فرهنگی - توجه محققان را به‌خصوص در صنایع خلاق و اقتصاد خلاق به خود جلب کرده است. همچنین آن را حوزه مطالعاتی مجزایی نمی‌شناسند، بلکه مضمونی مشترک در رشته‌های دیگر می‌خوانند. از طرفی، به رویکردهای تحلیلی گوناگون و گاه مستقل اقتصاددانان فرهنگی و نظریه‌پردازان منتقد فرهنگی در درک روابط میان دولت و فرهنگ اشاره می‌کنند. در این اثر تلاش شده است به معانی مختلف فرهنگ، از معانی آن در هنر و رسانه گرفته تا راه ‌و رسم زندگی پوشش داده شود.

هدف اصلی این کتاب، بیشتر نمایش چشم‌انداز تاریخی، اجتماعی و سیاسی گسترده از سیاست‌های فرهنگی در هر یک از کشورها و بیان تحلیلی تفصیلی از چندملیتی است. «این کتاب متناظر با ذات میان‌رشته‌ای تحقیقات سیاست فرهنگی، رویکردهای رشته‌ای مختلف از تاریخ فرهنگی و تئوری‌های فرهنگی تا برندسازی ملی را با یکدیگر ترکیب می‌کند» (ص ۱۵).

نویسندگان ضمن انتقاد از این‌که به مطالعات سیاست‌های فرهنگی عمدتاً به‌مثابه مطالعات موردی خاص و غیرمداوم نگریسته می‌شود، دلیل آن را در دو چیز می‌دانند: یکی آن‌که آگاهی علمی و پژوهش درباره سیاست فرهنگی در غرب اروپا و آمریکای شمالی در مقایسه با سایر نقاط جهان زودتر آغاز شده و پیشرفت داشته است؛ و دوم به موانع زبانی اشاره دارند که سبب توزیع نامتناسب برون‌دادهای پژوهشی در قلمروهای زبانی مختلف شده است. مانع توزیع زبانی به‌قدری قوی است که منابع این اثر در انتهای هر فصل، بیشتر منابع انگلیسی است.

نویسندگان در آسیب‌شناسی حوزه مطالعاتی سیاست فرهنگی، به تمایل به مطالعه فرهنگ و قابلیت‌های مهم و انعکاسی آن اشاره دارند و مانع جدی را بی‌توجهی به اجزای کلیدی سیاست فرهنگی، از جمله دولت، سیاست‌ها و بروکراسی می‌دانند.

دو مداقه دیگر این نویسندگان معطوف به اندک‌بودن مطالعات درباره سیاست‌های فرهنگی آسیای شرقی در برابر حجم وسیع آن در زمینه فرهنگ عام آسیای شرقی است. در متون موجود عموماً درباره نقش‌های فرهنگ عامه در ملت‌سازی و برندسازی ملی سخن گفته شده است، اما به معانی و مفاهیم ملی و منطقه‌ای سیاست‌های دولتی در مورد تولید، توزیع و استفاده فرهنگی توجه اندکی شده است. این در حالی است که مطالعات آسیا حوزه وسیعی از تحقیقات با کانون‌های توجه متفاوت به فرهنگ و زبان و سیاست و دفاع را شامل می‌شود. در این اثر به این خلأ توجه شده و تلاش شده پویایی‌شناسی روابط دولت، هنر و صنایع خلاق در کشورهای آسیای شرقی پوشش داده شود. از جمله عملکردهای سیاست فرهنگی در سطوح مختلف به موارد زیر اشاره شده است: گفتمان دولتی فرهنگ، اجرای سیاست در سطوح دولتی، درک بخش فرهنگی از اقدامات فرهنگی، گفتمان فرهنگی در رسانه و محافل روشنفکری، تعامل سازمان‌های فرهنگی با شهروندان و زندگی روزانه مردم.

به گفته مؤلفان در این اثر، آسیای شرقی صرفاً بر اساس موقعیت جغرافیایی تعریف نشده، بلکه به مجاورت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی توجه شده است. از جمله وجوه مشترک این کشورها به این موارد اشاره شده است: رشد اقتصادی و پیشرفت صنعتی به رهبری دولت در نیمه دوم قرن بیستم؛ میراث فرهنگی کنفوسیوسی مشترک در میان آن‌ها که برای وفاداری، سختکوشی، آموزش و حفظ مسئولیت جمعی ارزش قائل است؛ تنش‌های پیچیده تاریخی و ایدئولوژیکی «از درون» که محصول تاریخ استعماری، مناقشات عقیدتی و جنگ سرد است. به پیش‌بینی نویسندگان، در سال‌های آتی با رشد نئولیبرالیسم در سیاست و اقتصاد کشورهای آسیای شرقی مواجه خواهیم بود.

ساختار این اثر، با ترجمه‌ای روان و خوش‌خوان، در سه بخش به‌هم‌پیوسته و مرتبط با سیاست با عناوین زیر استوار است: شکل‌گیری هویت فرهنگی و ملت‌سازی، مذاکرات میان دولت و فرهنگ، و ظهور سیاست صنایع خلاق. سیاست‌های فرهنگی در آسیای شرقی به‌طور چشمگیری از فاکتورهای منطقه‌ای، تاریخی و جغرافیایی و نیز سیاست‌های داخلی اثرپذیر است.

در بخش اول با عنوان «شکل‌گیری هویت فرهنگی و ملت‌سازی» در چهار فصل، تصورات بروکراتیک در شهر جهانی: هنر و فرهنگ در سنگاپور (فصل ۱) نوشته ترنس چونگ، تفاوت فرهنگی؛ هویت ملی و سیاست فرهنگی در تایوان (فصل ۲) نوشته لی جونگ وانگ، بازی‌های آنلاین و هویت‌های ملی چینی (فصل ۳) نوشته آنتونی فانگ، و برندسازی ملی در کره (فصل ۴) نوشته کیوون هونگ بررسی شده است.

بخش دوم به تمایلات میان فرهنگ و دولت اختصاص دارد و در چهار فصل این موارد پوشش داده شده است: فرهنگ و دولت از چشم‌انداز کره (فصل ۵) نوشته های کیونگ لی؛ تعامل و مطابقت: تئاتر سنگاپور به‌عنوان یک جامعه مدنی (فصل ۶) نوشته لورین لیم؛ بازگشت به شرق در سیاست فرهنگی: زمامداری فرهنگی و حکمرانی فرهنگی در تایوان و چین (فصل ۷) نوشته جری سی. وای. لیو؛ و تغییر پارادایم در سیاست فرهنگی محلی در ژاپن (فصل ۸) نوشته ماری کوبایاشی.

در بخش سوم و آخر این اثر با عنوان «ظهور سیاست صنایع خلاق»، چهار فصل زیر را می‌خوانیم: اصلاح نظام فرهنگی: فرهنگ، خلاقیت و نوآوری در چین (فصل ۹) نوشته مایکل کین و الن جینگ ژائو؛ صنایع خلاق، خوشه‌های خلاق در سیاست فرهنگی در شانگ‌های (فصل ۱۰) نوشته ژین گو؛ توسعه اقتصاد خلاق: رویکرد شبکه‌ای در پنج شهرداری در تایوان (فصل ۱۱) نوشته هسیائو لینگ چانگ؛ و صنعت فیلم در ژاپن؛ پیشروی بدون کمک فعالانه از طرف حکومت؟ (فصل ۱۲) نوشته نوبوکو کاواشیما.

در هر فصل، با وجود نویسندگان متعدد، ساختار یکدست تحلیلی و توصیفی عنوان مورد بحث با ارجاع به منابع مهم و به‌روز، نتیجه‌گیری و طرح پیشنهادهای اصلاحی، پی‌نوشت‌های احتمالی، و در انتها فهرست منابع حفظ شده است.

تمرکز اصلی اثر به پنج کشور چین، ژاپن، سنگاپور، کره جنوبی و تایوان است. منطقه آسیای شرقی رشد و مدرن‌سازی سریع اقتصادی و تغییرات سیاسی و اجتماعی پویایی در دهه‌های گذشته داشته است و ظرفیت بالقوه و فعالانه‌ای در اقتصاد جهانی هم به‌عنوان تولیدکننده و هم به‌عنوان مصرف‌کننده به‌شمار می‌رود.

................ هر روز با کتاب ...............

معمار چین نوین است... افراطیونِ طرفدار انقلاب فرهنگی و جوخه‌های خاص آنها علاوه بر فحاشی در مطبوعاتِ تحت امر، به فرزندان او که در دانشگاه درس می‌خواندند حمله بردند و یکی از آنها را از پنجره به بیرون انداختند که منجر به قطع نخاع او شد... اولین و مهمترین درخواست او از آمریکایی‌ها (پس از توافق) نه وام بود و نه تجهیزات و نه تجارت، بلکه امکان اعزام دانشجو به دانشگاه‌های معتبر آمریکایی بود... می‌دانست عمده تغییرات، تدریجی است و رفتار پرشتاب، ممکن است نتیجه عکس دهد ...
بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...