شماره ۱۲۳ «نگاه نو» با بخش ویژه حقوق شهروندی و عکس روی جلد فضل‌الله رضا منتشر شد.

نگاه نو به حقوق شهروندی در شماره 123

به گزارش ایسنا، بخش ویژه این شماره از فصلنامه که به حقوق شهروندی اختصاص دارد، با این مطالب همراه است: «بازگشت به قانون؛ چرا حقوق شهروندی در وضعیت بحرانی است؟» نوشته حسین فراستخواه، «تحول حقوق شهروندی، از امتیازهای انحصاری به حقوق فراگیر» نوشته سیما راستین، «سرآغاز حقوق شهروندی در ایران» از محمدحسین خسروپناه و «کشمکش بر سر تغییر قانون اساسی مشروطه» از آرمان نهچیری.

در بخش «جایزه‌های نوبل ۲۰۱۹» مجله «نگاه‌ نو» هم این مطالب درج شده است: «جایزه نوبل ادبیات ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، نوبل استثنایی» نوشته مژده دقیقی، «راوی حساس؛ خطابه الگا توکارچوک، برنده نوبل ادبیات ۲۰۱۸» با ترجمه آبتین گلکار، «خطابه نوبل ادبیات ۲۰۱۹، پیتر هانتکه» با ترجمه رضا رضایی، «جایزه نوبل صلح ۲۰۱۹» با ترجمه محمدعلی آتشبرگ و «جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۱۹».

«نبرد برای فتح امپراتوری جهانی نفت، به مناسبت هشتادمین سالگرد آغاز جنگ جهانی دوم» از تورج اتابکی، «ایران، اعتراضات بنزین، آینده» نوشته محمد فاضلی، «گذر از ساعت صفر» از پرویز صداقت، ««سوسیالیسم» برای ثروتمندان» نوشته احمد سیف، «سوسیالیسم و آزادی» نوشته دیوید هاروی با ترجمه حسین رحمتی و «جستن رستگاری در نوشتن؛ کافکا و هدایت رو در روی یکدیگر» از محمدرفیع محمودیان «مقاله‌های» این شماره هستند.

در بخش«نقد و نظر» نیز این مطالب منتشر شده است: «نگرش موحد به کشاکش دین و دولت در دنیای اسلام»  نوشته محمد دهقانی و «میدل مارچ و زایش انسان مدرن» از نرگس انتخابی.

در بخش گفت‌وگو گفت‌وگویی با زهرا خانلو با عنوان «نه گفتن، در زمانه عاری!» منتشر شده است. «باغ‌وحش کاغذی» نوشته کن لیو با ترجمه ملیکا رمزی هم در بخش داستان به چاپ رسیده است.

«مکاشفه با کمانچه. جایزه وومکس ۲۰۱۹، افتخاری دیگر برای کیهان کلهر»، «جایزه بوکر ۲۰۱۹»، «به یاد مظاهر مصفا»، «به یاد نصرت کریمی»، «به یاد فضل‌الله رضا»، «دانشوری دلباخته فردوسی و حافظ»، «به یاد حسین دهلوی» و «جایزه خودنویس، ۱۳۹۸» مطالب درج‌شده در بخش رویدادها و گزارش‌های این شماره هستند.

«کتاب، کاریکاتور» هم با تازه‌های کتاب، نبض امروز و انتقاد کتاب همراه است.

شماره ۱۲۳ فصلنامه «نگاه نو» با سردبیری علی میرزائی در ۲۶۰ صفحه با شمارگان ۴۰۰۰ نسخه و قیمت ۳۰هزار تومان منتشر شده است.

الوند بهاری، مژده دقیقی، محمد دهقانی، رضا رضایی، آبتین گلکار و حسین معصومی همدانی از هیئت مشاوران این مجله هستند.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...