دومین اثر رافائل سانتاندرو [Rafael Santandreu] نویسنده اسپانیایی حوزه روان‌شناسی شناختی با عنوان «هیچ‌چیز آن‌قدرها هم وحشتناک نیست» [Nada es tan terrible/Nothing is so Terrible: La Filosofía De Los Más Fuertes Y Felices] با زیرعنوان فلسفه زندگی قوی‌ترین و شادترین انسان‌ها با ترجمه علی باغشاهی به چاپ رسید.

 رافائل سانتاندرو [Rafael Santandreu] هیچ‌چیز آن‌قدرها هم وحشتناک نیست» [Nada es tan terrible/Nothing is so Terrible: La Filosofía De Los Más Fuertes Y Felices]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از هنرآنلاین: «هیچ‌چیز آن‌قدرها هم وحشتناک نیست» با ارائه‌ راهکارهای علمی به مخاطب کمک می‌کند، تا در مقابل چالش‌ها و ناملایمتی‌های روانی بهتر و دقیق‌تر عمل کند.

به‌طور کلی روان‌شناسی شناختی، به مطالعه‌ فرایندهای ذهنی-درونی می‌پردازد و معتقد است که همه‌ چیز اعم از ادراک، تفکر و یادگیری، در ذهن اتفاق می‌افتد. با این‌که روان‌شناسی شناختی یکی از شاخه‌های به‌نسبت جوان روان‌شناسی است، اما در دهه‌های اخیر به یکی از محبوب‌ترین حوزه‌های این علم مبدل شده است؛ چرا که با روشی جدید، مجموعه‌ای باارزش از تکنیک‌های نوین علم روان‌شناسی را ارائه می‌دهد.

رافائل سانتاندرو، یکی از روان‌شناسان پیشگام اسپانیایی در این حوزه، کتاب «هیچ چیز آن‌قدرها هم وحشتناک نیست» را به علاقه‌مندان این رشته نوپا عرضه کرده است. این کتاب، نتیجه‌ تجربیات و اندوخته‌های جدید این نویسنده و روان‌شناس در حوزه‌ روان‌شناسی شناختی (رفتاری) است و همان‌گونه که از عنوان‌‎ آن پیداست، رویکرد نویسنده به مقوله‌های مهم روان‌شناسی، هم علمی است و هم کاربردی.

هنر نگارش این کتاب و کتاب پیشین نویسنده یعنی «هنر تلخ نکردن زندگی»، در این است که مولف، فقط به نوشتن صورت مسئله اکتفا نکرده و ضمن ارائه استدلال‌ها، موضوعات را با آوردن مثال‌هایی متناسب ملموس‌تر کرده است. همین امر سبب شده تا مقوله‌ به‌ظاهر پیچیده‌ روان‌شناسی، به‌مطلبی خواندنی تبدیل شود که هم قشر خاص این حوزه و هم عموم آن را درک کنند.

در بخشی از کتاب «هیچ‌چیز آن‌قدرها هم وحشتناک نیست» می‌خوانیم: «امروز ما بسیار منزوی زندگی می‌کنیم و اعتماد به دیگران برای ما سخت شده است؛ زیرا زندگی پوچ سرمایه‌داری ما را از یکدیگر جدا کرده است و این مانع اصلی کاریزما و جذابیت تلقی می‌گردد؛ اما در همین دوران، «تسخیر ذات زیبا و مهربان مردم» ابزاری عالی برای اتصال مجدد است، پیوندی که ما را دوباره به سوی «انسان بودن» هدایت می‌کند و چقدر لذت‌بخش است وقتی همه‌ مردم را در همان لحظه‌ اولین دیدار، با عشق خطاب قرار دهیم. چرا که نه؟ زیرا همه‌ ما فرزندان طبیعت هستیم و برای دوست‌داشتن همنوعان خود برنامه‌ریزی شده‌ایم...».

کتاب «هیچ‌چیز آن‌قدرها هم وحشتناک نیست» با زیرعنوان فلسفه زندگی قوی‌ترین و شادترین انسان‌ها به نویسندگی رافائل سانتاندرو با ترجمه علی باغشاهی، در ۲۶۶ صفحه‌ و قیمت ۱۵۰ هزار تومان در نشر ذهن‌آویز چاپ و روانه‌ بازار شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...