پژوهش «آشپزی و خوراکی در شاهنامه» به قلم محمد رسولی توسط نشر سمرقند منتشر شد.

آشپزی و خوراکی در شاهنامه» به قلم محمد رسولی

به گزارش کتاب نیوز، شاهنامه‌ی حکیم ابوالقاسم فردوسی، دارای درون‌مایه و محتویات بسیار غنی است که در رشته‌ها و شاخه‌های گوناگون علمی، پژوهشی می‌تواند برای پژوهشگران مفید و ارزنده باشد.

دکتر محمد رسولی (1350- ) حقوق‌دان، نویسنده و پژوهشگر شاهنامه به تازگی نتایج پژوهش‌هایش درباره خورد و خوراک در شاهنامه را در قالب کتاب «آشپزی و خوراکی در شاهنامه» منتشر کرده است.
این کتاب در دو بخش و هر بخش دارای دو فصل است. در بخش نخست به سیر تاریخی خوراک انسان بر اساس شاهنامه پرداخته شده و در بخش دوم ادبیات مربوط به خوراک پزی در شاهنامه و نیز خوراک و آشامیدنی‌ها در شاهنامه مورد توجه و بررسی قرار گرفته است.

کتاب «آشپزی و خوراکی در شاهنامه» در 104صفحه و توسط نشر سمرقند منتشر شده است.

همچنین دو کتاب «نگاهی به حقوق زن و قوانین آن در تاریخ ایران» و «سوگواری ایرانی» از همین نویسنده نیز به تازگی تجدید چاپ شده‌اند.

نگاهی به حقوق زن و قوانین آن در تاریخ ایران» و «سوگواری ایرانی

کتاب میان‌رشته‌ای «نگاهی به حقوق زن و قوانین آن در تاریخ ایران» کتابی تاریخی حقوقی است که از منابعی چون شاهنامه، اوستا و سایر متون قدیمی و تاریخ اساطیری بهره برده است.
برخی از عناوین این کتاب عبارتند از: وضعیت زنان مصر قدیم، زنان در یونان قدیم، زن در جامعه آخاتی، زن در جامعه اسپارتی و آتن و روم و زن در جامعه عرب و کشف حقوق زن در ایران کهن از طریق شاهنامه.
در این کتاب به‌طور خاص به وضعیت حقوقی، اجتماعی زنان در عصر هخامنشیان، اشکانیان، ساسانیان و در دوران های بعدی تا زمان پهلوی پرداخته شده است‌.

کتاب «سوگواری ایرانی» دیگر کتاب دکتر محمد رسولی‌ست که با موضوع بررسی آیین سوگ در ایران با توجه به شاهنامه، تجدید چاپ شده است‌.

این کتاب دارای سیزده گفتار است که برخی از عناوین آن عبارتند از: آیین سوگ در ایران، حسین(ع) شهید مظلوم، سوگ سیاوش، داستان غم انگیز نوذر ( پادشاه شهید ایران)، داستان سوزناک و پر آب چشم سهراب؛ شهید راه وطن، آریو برزین؛ حضرت علی اکبر (ع)، سلطان جلال الدین خوارزم شاه؛ در سوگ برادر فرود (برادر کی خسرو) و داستان بهرام.

دو کتاب «نگاهی به حقوق زن و قوانین آن در تاریخ ایران» و «سوگواری ایرانی» اثر محمد رسولی توسط نشر سمرقند منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...