کتاب «سرطان، پایان و آغاز من» نوشته دکتر شیرین تبعه امامی ازسوی انتشارات نوشته اصفهان به چاپ سوم رسید.
 
سرطان، پایان و آغاز من نوشته دکتر شیرین تبعه امامی
به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران، کتاب «سرطان، پایان و آغاز من» در 150 صفحه شرح زندگی واقعی پرفراز و نشیب شیرین تبعه امامی با سرطان را شرح می‌دهد؛ کتابی که در وضعیت فعلی خانه‌نشینی می‌تواند گزینه مناسبی برای مطالعه باشد.

مولف در بخشی از این کتاب می‌نویسد: «زندگی آغازی دارد و پایانی. در طول زندگی لحظاتی هست كه خود می‌تواند آغاز یا پایان یك زندگی باشد. سرطان برای بسیاری، پایانی دردناك است. من نیز به سرطانی سخت مبتلا شدم كه از دید عالم پزشكی احتمال زیادی برای زنده‌ ماندم وجود نداشت. بر آن شدم تا سرطان را سكوی پرشی برای خود و دیگران بدانم. خاطرات مبارزه سرسختانه‌ام را لا به لای خطوط این كتاب آورده‌ام. اگر همراهی با دل‌نوشته‌های این كتاب بتواند دریچه‌ای كوچك رو به سوی ایمان، عشق، امید و معنا باز كند بی‌شك بهترین پاداش خود را از نگارش آن گرفته‌ام. روزی می‌آید كه من وجود ندارم، مهم آن است كه از من خاطره‌ای از عشق به هم‌نوعانم به یادگار برجای ماند».

مدیر انتشار نوشته اصفهان نیز در رابطه با چاپ سوم این کتاب گفت: کتاب حاضر حاصل تجربیات خاطرات توصیه‌ها و روند مبارزه جسمی و روحی شیربن تبعه امامی با بیماری سرطان در طول یک سال است که نکات جالبی نیز برای بحران فعلی کرونا در آن می‌توان یافت و به تازگی به چاپ مجدد نیز رسید.

مهدی صاحب‌فصول در ادامه افزود: سرطان حکایت مرگ و زندگی، حکایت درد، مبارزه، تنهایی و سختی، بحران، فشار، ناتوانی، ضعف، بی‌حوصلگی، ناامیدی و تخریب مستمر. سرطان موریانه‌ای است که از درون وجود را خورد می‌کند تا به ناگاه فروریزد.

وی ادامه داد: امروزه شیوع سرطان در کشور ما رو به افزایش است. تنها انتخاب اکثر مبتلایان در مبارزه با این بیماری شیمی درمانی، پرتو درمانی، جراحی و سایر روش‌های پزشکی است. اکثر این روش‌ها صرفاً فیزیک سرطان را کنترل و محدود می‌کند و اینکه از نظر روانشناختی، قبل از سرطان، در طول دوران سرطان و پس از آن چه بر سر بیمار آمده است و چه تأثیری بر ایجاد روند و استمرار بیماری داشته از نظر اکثر متخصصان دور مانده است.

کتاب «سرطان، پایان و آغاز من» که در سال 1395 منتشر شد، به تازگی به چاپ سوم رسیده است.

................ هر روز با کتاب ...............

باهوش و بی‌سواد و می‌خواره و یکی از مریدهای دیدرو است... به شیوه‌ی خود، رؤیای آینده‌ای درخشان را در سر می‌پرورانند و خود را از بابت فقری که گرفتارش هستند دلداری می‌دهند... به زن جوانی از طبقه‌ی اشراف برمی‌خورد... از قید قیمومت شوهر پیرش آزاد می‌شود و با لوسین می‌گریزد... وارد محافل روزنامه‌نگاری می‌شود... احتیاج به پول و جاه‌پرستی مایه‌ی آن می‌شود که ادبیات را رها کند و به سوی عالم سیاست برود... او که آزادی‌خواه بود، سلطنت‌طلب می‌شود ...
تن‌تن به نوعی‌ هری‌ پاتر‌ زمان‌ خود بود... فعال، کنجکاو، مؤدب، در عین‌حال سنت‌شکن... یک دریانورد کهنه کار، بددهن و غرغرو که اعتیاد شدید به‌ الکل‌ دارد و شیشه‌ مشروبش عین ناموسش می‌ماند... داستان‌ها توسط تصاویری پشت سرهم‌ و به‌ صورت‌ دکوپاژی‌ دقیق‌ و خطی‌ و روان‌ تعریف می‌شوند... در مجموعه تن‌تن سکس و خشونت محلی‌ از‌ اعراب‌ ندارد... مردم به دو دسته‌ تقسیم می‌شوند یا متمدن شهرنشین‌اند و یا دهاتی و گاوچران! ...
نماینده‌ی دو طیف متفاوت از مردم ترکیه در آستانه‌ی قرن بیستم‌اند... بر فراز قلعه‌ای ایستاده که بر تمامی آن‌چه در طی قرن‌ها به مردم سرزمین‌اش گذشته اشراف دارد... افسری عالی‌رتبه است که همه‌ی زندگی خود را به عشقی پرشور باخته، اما توان رویارویی با معشوق را ندارد... زخمی و در حالتی نیمه‌جان به جبهه‌های جنگ فرستاده می‌شود... در جایی که پیکره‌ی روح از زخم‌های عمیق عاطفی پر شده است، جنگ، گزینه‌ای است بسی بهتر از زیستن در تلخیِ حسرت و وحشتِ تنهایی ...
از اوان‌ جوانی‌، سوسیالیستی‌ مبارز بود... بازمانده‌ای از شاهزاده‌های منقرض شده (شوالیه‌ای) که از‌ حصارش‌ بیرون‌ می‌آید و در صدد آن است که حماسه‌ای بیافریند... فرانسوای‌ باده گسار زنباره به دنیا پشت پا می‌زند. برای این کار از وسایل و راههای کاملا درستی استفاده نمی‌کند‌ ولی‌ سعی در بهتر شدن دارد... اعتقادات ما با دین مسیح(ع) تفاوتهایی دارد. و حتی نگرش مسیحیان‌ نیز‌ با‌ نگرش فرانسوا یا نویسنده اثر، تفاوتهایی دارد ...
فرهنگ و سلطه... صنعت آگاهی این اعتقاد کاذب را برای مردم پدید می‌آورد که آنها آزادانه سرنوشت خود و جامعه‌شان را تعیین می‌کنند... اگر روشنفکران از کارکردن برای صنعت فرهنگ سر باز زنند، این صنعت از حرکت می‌ایستد... دلش را خوش می‌کرد سلیقه‌اش بهتر از نازی‌هاست و ذهنیت دموکراتیک خویش را با خریدن آنچه نازی‌ها رو به انحطاط می‌خواندند، نشان دهد... در اینجا هم عده‌ای با یکی‌کردن ادبیات متعهد با ادبیات حزبی به هر نوعی از تعهد اجتماعی در ادبیات تاخته‌اند ...